Malpertuis

Maartse sneeuw op de amandelbloesem.

Geen Provençaal die nog bewoog vanmorgen. Al de ‘gros mots’ hadden ze bij de vorige sneeuwvlagen al opgebruikt. En de buitenlander die na de zonnige dagen van de voorbije weken zijn BBQ al had afgestoft, mag hem terugzetten.

Je start zo’n blog met de idee om de rest van de werld te verblijden met leuke foto’s en teksten.  ‘Lotgevallen’, heeft een bezoeker mijn lens- en pennevrucht eens genoemd. Het is gewoon leuk om met een digitaal dagboek in de wereld te staan tot het moment dat een ander amusant type, (die zich dus ook maar amuseert veronderstel ik) een virus of Trojaans paard in je virtueel lusttuintje plant. Op gevaar af van deze website voorlopig te moeten sluiten ben ik dagen zoet geweest met het zoeken naar die destructieve knol. Hij werd gevonden en vakkundig afgevoerd. Met dank aan Pocahontas!

Ben je dan uiteindelijk klaar om opnieuw berichten te plaatsen, gaat het rode lichtje van de router knipperen. De internetverbinding ligt uit. Tot tweemaal toe, op een maand tijd, werd in Oppède 1,2 km telefoonkabel door koperdieven uit de grond gehaald. Vijf dagen duurt zo’n herstelling.  Je gaat vanzelf uitkijken naar de postbode!

Geen misverstand, Fabienne gaat niet onder de burkha!

Onze Provençaalse buren Marc en Fabienne hadden het plan opgevat om ons nog eens op sleeptouw te nemen in een van hun langlopende familietradities. Ze keken er van in de zomer al naar uit: “We gaan samen een varken inmaken!” Niet meteen ons ding maar we stemden er graag mee in.

Vorig weekeinde was het dan zover. Zaterdagochtend werden we uitgenodigd in de geïmproviseerde beenhouwerij van onze buren. Snijplanken, vers gewette messen en vleesmolen stonden al in de aanslag. Marc was zoals gewoonlijk een en al nut en doelmatigheid. We hebben leren uitbenen, vet sorteren (aah!), darmen wassen (euh?), worsten draaien, paté prepareren…

Welgekomen afwisseling waren de serveertips van Fabienne. Als tussendoortjes had ze het over terrines en slaatjes. Ondertussen werd wel vergeten in welke kom het vlees voor de saucissen moest en waar die voor de saucissons en saucisettes stond. “Maakt niet uit, ik sorteer het later wel”, lostte Marc het weer op. En dan die vleesmolen. Eenvoudige mechaniek met tot de verbeelding sprekend resultaat. Tientallen kilo’s gehakt hebben we omgezet in tientallen meters worst. Ik zag Pekkie van Filiberke ineens weer lopen met zo’n sliert achter zich aan. Een mens draait zich dol aan zo’n molen.

Pièces de résistance zijn zonder twijfel de hespen en de poitrines roulée. Zeg maar ons huiswerk voor de komende weken.  De hespen wrijf ik nu in, drie weken lang, met fijn zeezout. Nadien hangen ze te drogen in linnen zakken. Heerlijk. We hebben er heel wat voor over, want elke avond vraag ik mij af wiens velleke eerst gaat gepekeld zijn. De billen van het varken of de al even rode huid van mijn handen. De panchetta werd voor het rollen eerst met zwarte peper en zout bewerkt. Nog wat laurier en verse tijm erop voor ze dicht gaan en dan snel onder het zout.

Volgens Marc hebben we deze inburgeringsproef weer goed afgerond. De echte test zit hem in het proeven natuurlijk. Benieuwd wat onze gasten er van gaan vinden.

* Cochonnerie v (pop) zwijnerij