Malpertuis

De verf zal morgen, vrijdag, bij de opening van het Salon des métiers d’Art nog nat zijn. Maar ik denk dat alles op zijn plaats ligt om de volgende drie dagen minstens 4.000(!) bezoekers te ontvangen. Mijn buurman op de beurs, juweelontwerper, raadde aan enkele flessen water mee te brengen want de keel zal gesmeerd moeten worden. De bedoeling is dat er gewerkt wordt bij wijze van demonstratie maar het zal dus voornamelijk on se discute worden, de nationale sport in Frankrijk.

Het salon gaat door in een oude kerk die tot cultureel centrum werd verbouwd. Geen slecht idee om volk op de banken te krijgen!

Als ik aan de dorpelingen vertel dat we bij ons een studierichting Verkeersdeskundige hebben, knikken ze zeer geïnteresseerd. Al zien ze er het nut niet van in waarschijnlijk. Er verandert toch nooit wat. Ze hebben dus oplossingen waar onze specialisten niet aan gedacht hebben; de verkeersborden in de bomen laten groeien! Meteen goed voor het milieu ook.

Voor een fotograaf zijn het voorjaar en najaar extra interessant. Het strijklicht streelt letterlijk alles. Boven de wijngaarden die stilaan hun rode bladeren verliezen en onder de stenen van de gîte die goud kleuren. Een combinatie om stil van te worden en een haïku over te schrijven.

Al enkele dagen had ik in de mot dat er hier en daar olijven op de grond lagen. De hele donkere exemplaren kon ik zonder moeite van de takken plukken. Dit is niet normaal, deze tijd van het jaar. De kern van de olijven is vrijwel volledig verdwenen en de donkerbruine brij ruikt belegen.

Er zijn twee mogelijkheden:

• het mysterie van de rijping heeft toegeslagen. Zelfs de specialisten weten niet wat dit is. Te droog? Te nat? Er zijn zo van die jaren…
• of la teigne zit erin. Een motje dat verschillende stadia passeert en al sinds het voorjaar in onze olijven en bomen huist.

Wat er ook van zij, de conclusie is dezelfde. Er valt nu niks aan te doen en tegen de mot kunnen we pas in maart 2009 behandelen. Voorlopig gaat het nog om een heel klein deel van de oogst. We hopen dat het zo blijft.

Meubels demonteren, met een bang hart glas in dozen steken, met een kramp in de rug honderden stalenboeken tillen die als staal gaan wegen, gestreken kleren vouwen,… en naderhand alles in omgekeerde volgorde uitpakken en elders opnieuw een plaats geven. ‘t Is geen sinecure! Zelfs als je maar 2 straten verder zou gaan wonen. Wij zijn nu een goed jaar verder en de spullen uit de winkel en het huis zijn eindelijk verdeeld. Deels naar Leuven, deels 1000km verder.

En deels bij Luc en Magda! Het is fantastisch vrienden te hebben die bellen en zeggen:”Problemen? Maar er zijn toch geen problemen. We zijn al daar!” En zorgen waren er zeker genoeg. Die worden nu stilaan leuke anecdotes. Magda’s zitkamer veranderde in stockageruimte, je moet het maar nemen! En Luc hield zijn zeilboot enkele weekends aan de kant en reed mee met de vrachtwagen. Zij nemen het leven zoals het komt en dat is bewonderenswaardig. Maar ook praktisch, bijvoorbeeld als je tafels vervoert maar de stoelen niet bij hebt. Luc zal zonder morren altijd weten te genieten van het uitzicht…

Luc en Magda, merci en tot binnenkort!