Malpertuis

Al enkele dagen had ik in de mot dat er hier en daar olijven op de grond lagen. De hele donkere exemplaren kon ik zonder moeite van de takken plukken. Dit is niet normaal, deze tijd van het jaar. De kern van de olijven is vrijwel volledig verdwenen en de donkerbruine brij ruikt belegen.

Er zijn twee mogelijkheden:

• het mysterie van de rijping heeft toegeslagen. Zelfs de specialisten weten niet wat dit is. Te droog? Te nat? Er zijn zo van die jaren…
• of la teigne zit erin. Een motje dat verschillende stadia passeert en al sinds het voorjaar in onze olijven en bomen huist.

Wat er ook van zij, de conclusie is dezelfde. Er valt nu niks aan te doen en tegen de mot kunnen we pas in maart 2009 behandelen. Voorlopig gaat het nog om een heel klein deel van de oogst. We hopen dat het zo blijft.

Meubels demonteren, met een bang hart glas in dozen steken, met een kramp in de rug honderden stalenboeken tillen die als staal gaan wegen, gestreken kleren vouwen,… en naderhand alles in omgekeerde volgorde uitpakken en elders opnieuw een plaats geven. ‘t Is geen sinecure! Zelfs als je maar 2 straten verder zou gaan wonen. Wij zijn nu een goed jaar verder en de spullen uit de winkel en het huis zijn eindelijk verdeeld. Deels naar Leuven, deels 1000km verder.

En deels bij Luc en Magda! Het is fantastisch vrienden te hebben die bellen en zeggen:”Problemen? Maar er zijn toch geen problemen. We zijn al daar!” En zorgen waren er zeker genoeg. Die worden nu stilaan leuke anecdotes. Magda’s zitkamer veranderde in stockageruimte, je moet het maar nemen! En Luc hield zijn zeilboot enkele weekends aan de kant en reed mee met de vrachtwagen. Zij nemen het leven zoals het komt en dat is bewonderenswaardig. Maar ook praktisch, bijvoorbeeld als je tafels vervoert maar de stoelen niet bij hebt. Luc zal zonder morren altijd weten te genieten van het uitzicht…

Luc en Magda, merci en tot binnenkort!