Door op zoek te gaan naar informatie over Reynaert de Vos kwam ik een oude bekende tegen die ik uit het oog verloren was. Gerard Gaudaen die, samen met Hugo Besard, me als knaap aan het houtsnijden en etsen zette, maakte het logo voor het Reynaertgenootschap. Zijn métier zal me altijd blijven inspireren.
Bij het zien van de eerste paddestoel wist ik het. Dit ging voor problemen zorgen. Niet alleen voor het hier beloofde recept maar ook de omvang van deze zondagse excursie zou ons danig boven het hoofd gaan groeien die avond. Een uitgebreider verslag dan gewoonlijk:
Marc en Fabienne namen ons mee naar ‘hun’ plek. Een hele eer voor ons inwijkelingen. In Frankrijk is het chacun dans son coin, een principe waar we trouwens geen probleem mee hebben. Ik mag daarom niet verklappen waar het precies is, noblesse oblige, maar situeer het ergens tussen Sault en de top van de Ventoux. Na veel kronkelen en klimmen komen we aan in de kleine woongemeenschap, een hameau, op de flank van de berg. Tot voor enkele jaren was het gratis plukken op de 300 hectaren die eigendom is van de commune. Nu moet je kaartjes kopen. Plunderaars uit Marseille namen te vaak misbruik en brachten ravages aan, lieten rommel achter. We stoppen aan een bordje. De burgemeestersvrouw komt buiten met een roze schoendoos vol plukkaartjes en legt uit dat de opbrengst naar het onderhoud van de wegen en de terreinen gaat. Ze wenst ons veel geluk bij de pluk, zonder limiet!
Marc is duidelijk op vertrouwd terrein. Via onverharde paden komen we uiteindelijk op een verlaten open plek in het bos van waaruit wij onze beschaafde strooptocht kunnen beginnen. “Het vorige record staat op 70kg!”, roept Marc nog, terwijl hij een eind voor ons op zich tussen de wilde thijm en lavendel een weg zoekt. Met de blik constant op de grond gericht en druk wijzend onder de bomen en struiken geeft hij instructies over wat lekker en dan weer giftig is. Het staat hier verleidelijk gevaarlijk naast elkaar. Wat de mens doet sterven is mooier, denk ik. Marc is minder poëtisch en plukt resoluut de lelijkerds. Wij doen maar hetzelfde en tegen de middag hebben we zes dikke manden vol. Nog voor de pic-nic maken we alles schoon, sorteren we en gaan ze in kisten de auto’s in. Het record lijkt in zicht. ‘s Namiddags is de oogst minder groot dan de inspanning maar we kunnen toch weer volle manden in de koffer duwen. Uiteindelijk zullen we 65 kilo geramasseerd hebben. Continue reading
Vorige week, de tweede week van oktober, hebben we onze goudgele kweeperen geoogst. Bijzonder welriekend en woest uitziend hadden we ze in een mandje bewaard tot onze buurvrouw Fabienne uit vakantie zou terugkomen. Vandaag, 18 oktober, was dan de dag dat Riet bij haar verwacht werd om, van die bij ons vergeten vrucht, gelei, pâte en compote te maken. Een heerlijkheid bij vooral geitenkaas en, nog beter vind ik, schapenkaas (Spaanse Manchego of Italiaanse Cuor di sepi bij voorkeur).
Maar kweeperen vragen aandacht! Het heeft niet minder dan 6 uur snijden, koken, pureren en roeren gekost vooraleer er wat in de potjes en borden ging. Wie zou er zich in België nog de tijd nemen om zich te wijden aan deze heerlijkheid? (recepten op aanvraag dus) 
Daarom enkele tips op z’n SOS-Piet’s. “En, wat hebben we geleerd vandaag?”:
Ten vierde: onze buurvrouw Fabienne is een schat!
Vandaag weer nieuwe pagina’s online gezet:
Chambre d’amis, Malpertuis en Atelier.
Tot de volgende!
Ivan
We rollen zachtjes de herfst in. Héél zachtjes dan, want we halen nog temperaturen tussen de 20 en 25 graden onder een blauwe hemel en een strelend zonnetje. De Fransen weten hoe je zo’n mooie tijd buiten het best kan doorbrengen. Aan de voet van de Ventoux loopt momenteel La semaine du goût. Een week van smaken en geuren, van botanische wandelingen in de bossen en proeverijen in de velden. Dit weekeinde gaan we champignons leren herkennen, plukken en inmaken op witte azijn. Dit Provençaals recept mag je als een van de volgende berichten verwachten.
Want voor een keer barst de aarde hier niet door de droogte maar van de champignons die als, euh, paddestoelen uit de grond rijzen!
