Malpertuis

Sir Ridley Scott heeft grootse plannen. En niet voor een volgende kaskraker deze keer. Hoe ik dat weet? Hij staat samen met deze petit Belge tussen de goedgekeurde bouwaanvragen in het verslag van de dorpsraad van Oppède. Hij wil onder andere een extra muurtje en pierre en een cave bouwen. Die cave moet zijn grootse wijn gaan verkopen die hij in ons dorp wil verbouwen. Hij kreeg waarschijnlijk de smaak te pakken toen hij hier A good year regisseerde naar het boek van Peter Mayle. Via een stroman koopt hij nu stelselmatig elk stukje grond waar druiven op staan. De laatste aanwinst in zijn 2008: Conquest of Paradise is de zogenaamde La colline des Anges net achter ons. Hopelijk is hij een rustige buur. Vanavond bij de haard, met een wijntje, pikken we een filmpje mee. Of heeft u toch liever thee, sir Ridley?

Hij was bijzonder moedig vandaag, onze piscinier. Het had stevig gevroren vannacht en de rasters op de bodem van onze put waren glad. In de ochtendzon die alles snel zou ontdooien, trok Jean-Louis zijn blauwe overall aan en begon staaldraad te knippen. Hij had de betonpomp een dag vroeger dan voorzien laten komen want ze voorspellen sneeuw voor morgen, vrijdag. Er moest dus doorgewerkt worden en ook al hoeft hij op zijn leeftijd het lijf niet meer te forceren, hij zou bewijzen dat hij nog altijd de strafste piscinnier van de Provence is. Nooit zal hij zelf zeggen voor wie hij allemaal gewerkt heeft. Maar iedereen hier weet toch maar dat hij ‘die van Bru’ heeft gezet.

Maar het zit hem niet mee vandaag. Namiddag krijgt hij bericht dat de betoncentrale van Maubec is ontploft. “Hoe kan nu zoiets?”, vraag ik hem ongelovig. Bij de opstart vanmorgen had het licht bevroren water in de torens voor een zwelling gezorgd waardoor de silo openbarstte en de inhoud op de stroomcabine ervoor was terecht gekomen. Terwijl hij het vertelt, slaan zijn stoppen ook bijna door. Verwijt hij hen dat ze niet afgebeld hebben vanmorgen en gooit zijn overall over de plataan. De hele werf ligt stil tot maandag. Jean-Louis’ heroïsche inspanningen ten spijt.

Wordt vervolgd

De graafwerken op dag twee namen al vanaf ‘s ochtends plots andere dimensies aan. Jean-Louis liet de Bobcatjes even stilleggen voor een minuut stilte. Vanuit de grond keken ons, als ogen met een bril, twee graven aan. Voor Jean-Louis was het nog eens even slikken toen hij ontdekte dat de ceders, die wij gerooid hadden, in de vorm van een kruis waren aangeplant geweest. “Oelala. Ne touche pas! Ne touche pas!” De laatste touche kwam traag en met extra nadruk op de ‘ou’ uit zijn mond terwijl hij links en rechts om zich heendraaide.

De terrassier kon er gelukkig wel om lachen en vertelde over ganse cimetières in tuinen. “Waarschijnlijk protestanten die geweigerd werden op de christelijke begraafplaatsen. Of secteleden! Want hiet is wat gepasseerd in de Luberon.” Veel fantasie, maar de waarheid is niet minder bizar. Van de vorige eigenaar weten we dat het belle-mère en papa zijn die hier rusten. Toen we vroegen om ze op te ruimen zei hij doodgewoon: ” Laat papa maar liggen. Hij is nu gewoon aan dit klimaat!” Madame dan maar geprobeerd: “Oh ja, maar welke steen is nu weer van ons moeder? ‘k Weet het niet meer. We hebben ze verdeeld onder de kinderen en ze zit in een confituurpotje. (Van Bonne maman misschien?) Je zal het wel zien als je ze opgraaft. En strooi ze dan uit, als je wil.”

“Dat zal wel,”, reageert Jean-Louis. “een dikke laag zand erover en we laten de doden met rust!” ‘s Avonds was de put klaar en de rust keerde weer, voor iedereen.

Wordt vervolgd