Malpertuis

Onze olijfgaard loopt aan de noordkant naadloos over in een grote wijngaard. Alleen een perenboom en enkele braambesstruiken vormen een natuurlijke grens. De boer, die meerdere velden verbouwt, heeft er muscat geplant. Een heerlijke tafeldruif waar je als buurman meer aan hebt dan aan een wijndruif. (Als je begrijpt wat ik bedoel;-)

We zijn half november, de oogst is al lang gepasseerd en de trossen die te klein waren voor de markt hangen te verschrompelen tot rozijnen. Namiddag, terwijl ik hier en daar nog een sappig druifje meepikte, viel mijn oog op de kronkels die vrijkomen nu de blaren zijn gevallen. Er moet een gelijkaardige kronkel in mijn schrijfhoofd zitten, want ze deden me denken aan de sierlijke lussen uit de kalligrafie, of de harde gegraveerde lijnen in een koperplaat. Ze zouden ook niet misstaan als smeedwerk nu ze staalgrijs en hard zijn geworden.

(Voor wie het inspirerend vindt, heb ik enkele foto’s extra in portfolio gezet.)

De Provençaalse olijven en rode tapenade bleven de voorbije week onaangeroerd. Net als deze blog. We zaten drie hoog in Leuven en het bleek te moeilijk om over het zuiden te schrijven, te vreemd om er van te proeven. Blij dat we tijd konden doorbrengen met de kinderen, hadden we tegelijk heimwee naar huis. Nu terug in Oppède komen we tot rust, maar missen we de kinderen. Geluk zijn we alle vier romantici en die putten per definitie kracht uit periodes van transitie zoals deze. We zien elkaar snel weer en olijven laten zich goed bewaren.