Binnen de lijntjes graven
Gisteren, vrijdag, betrapte ik een jachthond die subtiel elk plantje in onze kruidentuin besprenkelde en een onbekende die fel oranje lijnen spoot op het grasveld. Ik had het niet meteen door en begon op de hond te roepen dat hij zijn bolus elders moest neerplempen. Merde! Die met zijn spuitbus zou ik nadien wel aanpakken. Maar de twee bleken beter te luisteren naar hun baasje die uit de verte kwam aanlopen toen die mij hoorde vloeken. Ze stelden zich dan maar voor, de hond zenuwachtig snuffelend en de spuitbusgast wat schichtig een hand gevend.
Baasje Jean-Louis, de piscinier die op deze manier eindelijk een aanvang neemt met de aanleg van het zwembad, is een gemoedelijk man die wel ziet où sa tombe. (behoefte van zijn hond inclusief) Het was de voorbije weken altijd iets geweest; te vroeg, te nat, om dol van te worden … maar goed, nu was hij er om de komst van de terrassier van komende maandag voor te bereiden. Als het ondertussen niet regent, natuurlijk! Hij legt uit dat de man met de Bobcat een dag werk zal hebben om al het nodige van zijn plaats te krijgen en voegt er al mompelend aan toe dat de vogels toch wel raar reageren vandaag. Ik heb het gevoel dat we met Jean-Louis nog boeiende maanden tegemoet gaan …
Wordt vervolgd
