Haha! Pas grave!
We komen terug naar België alleen voor uiterst belangrijke dingen. Zoals de verjaardag van ons Jasmine. Dat is dan gewoonlijk een formaliteit van ongeveer 10 uur op de autoroute du pluie (soleil is in de andere richting). Behalve deze maal. Ter hoogte van Dijon (halfweg, merde!) maakte een steen, of slijtage wie zal het zeggen, spaghettibandjes van een distributieriem die de accessoires aandrijft. De hele boel zat vast en we moesten afgesleept worden. Uiteindelijk zou de verplaatsing 15 uur vragen.
Maar goed, zo’n voorval levert altijd boeiende ontmoetingen op. Zoals die met sleper Pierre. Een goedlachse bourgondiër die als een gek met ons over secundaire wegen scheurde. Onze lege remorque die achter aan zijn vrachtwagen bungelde, raakte nauwelijks de grond. “Oui, oui. Il est toujours la!”, lachtte hij, toen hij mij stiekem in zijn spiegel zag gluren. Pierre begon daarop spontaan het rijbewijs met punten in Frankrijk toe te lichten. Te snel rijden binnen bebouwde kom levert 2 strafpunten op. Een gsm opnemen, 3 punten. Als je er 12 verzamelt hebt, mag je je rijbewijs voor 3 jaar inleveren. Wil lukken, zijn GSM gaat af. Pierre neemt gezwint op, doet een babbel en geeft bij het buitenrijden van het dorpje Lux nog wat gas bij. Hij haakt in en ik kan het niet laten op te merken dat hij ondertussen al gemakkelijk 6 strafpunten heeft gesprokkeld. “Haha! Pas grave.”, is zijn antwoord. Depanneurs laten ze met rust, voegt hij er nog toe. Hij mompelt wat over files bij het binnenrijden van Dijon en slaat als oplossing prompt een landweg in met enkelrichtingsverkeer! Enfin, we zijn net op tijd in de garage en onze auto wordt hersteld. Bedankt Pierre, van ons krijgt ge 6 bonuspunten bij!
