Malpertuis

Gisteren, vrijdag, betrapte ik een jachthond die subtiel elk plantje in onze kruidentuin besprenkelde en een onbekende die fel oranje lijnen spoot op het grasveld. Ik had het niet meteen door en begon op de hond te roepen dat hij zijn bolus elders moest neerplempen. Merde! Die met zijn spuitbus zou ik nadien wel aanpakken. Maar de twee bleken beter te luisteren naar hun baasje die uit de verte kwam aanlopen toen die mij hoorde vloeken. Ze stelden zich dan maar voor, de hond zenuwachtig snuffelend en de spuitbusgast wat schichtig een hand gevend.

Baasje Jean-Louis, de piscinier die op deze manier eindelijk een aanvang neemt met de aanleg van het zwembad, is een gemoedelijk man die wel ziet où sa tombe. (behoefte van zijn hond inclusief) Het was de voorbije weken altijd iets geweest; te vroeg, te nat, om dol van te worden … maar goed, nu was hij er om de komst van de terrassier van komende maandag voor te bereiden. Als het ondertussen niet regent, natuurlijk! Hij legt uit dat de man met de Bobcat een dag werk zal hebben om al het nodige van zijn plaats te krijgen en voegt er al mompelend aan toe dat de vogels toch wel raar reageren vandaag. Ik heb het gevoel dat we met Jean-Louis nog boeiende maanden tegemoet gaan …

Wordt vervolgd

Mag ik jullie onze drie nieuwe sympathieke cipressen voorstellen? Ranke, elegant wiegende, verschijningen die we vandaag aan de oprit geplant hebben. 3 cipressen aan de ingang staan in de Provence symbool voor een warm welkom, wist buurvrouw Fabienne te vertellen. Ze vertelde er meteen bij dat we ze best plantte voor zondag want: “à la Sainte Catherine tout bois prend racine.” Gezien haar vingers veel groener zijn dan de mijne ben ik maar onmiddellijk mijn schop gaan halen! (over heiligen weet ze ook meer)

Ander fenomeen op Sainte Catherine zijn de bals waarbij de vrolijke vrijgezellinnen een hoed opzetten en die versieren met vanalles en nog wat. (stijlvoller dan het ‘Jos is os’-gebeuren in Limburg, dunkt mij;-) Ik zal in functie van de meelezende vrijgezellen in België proberen van enkele fraaie exemplaren op foto vast te leggen. Maar ik beloof niks!

“Smeert goed!” zegt Corinne, telkens als ze voor ons de vers gemaakte tapenades inpakt. In België zou het als een goedkope baseline klinken bij chocopasta maar hier heeft het iets van een goede raad. Ze is een dorpsgenote en heeft thuis, samen met haar copine, een waar laboratorium waar ze de heerlijkste olijven en groenten prepareert. Ze zijn onze vaste halte op de zondagse markt in Coustellet. Bij verre de beste koopwaar in de streek.

Ik kom Corinne doordeweeks ook al eens tegen op de déchetterie, het plaatselijke containerpark. Ze duwt dan haar wat gammele aanhangwagen vol emmers en snoeiafval tot tegen de containers. Veel hulp krijgt ze niet van de mannen die eerder mijn aanhangwagen begluren omdat ik krakkemikkige stoelen, gedeukte metalen kasten en defecte spullen met een snoer aan bij heb. Ik ruim namelijk de nalatenschap van de vorige eigenaar nog op en die vindt behoorlijk vlot afzet bij deze heren die de ware aard van hun interesse verraden door de affiches van de volgende vide grenier (vlooienmarkt) op hun witte camionnettes.

Ik help Corinne dan maar. Ze pinkt een oog want we weten allebei dat de antiquairs van de rommelmarkt niets hebben aan emmers, noch kapotte radio’s.