Malpertuis

“Smeert goed!” zegt Corinne, telkens als ze voor ons de vers gemaakte tapenades inpakt. In België zou het als een goedkope baseline klinken bij chocopasta maar hier heeft het iets van een goede raad. Ze is een dorpsgenote en heeft thuis, samen met haar copine, een waar laboratorium waar ze de heerlijkste olijven en groenten prepareert. Ze zijn onze vaste halte op de zondagse markt in Coustellet. Bij verre de beste koopwaar in de streek.

Ik kom Corinne doordeweeks ook al eens tegen op de déchetterie, het plaatselijke containerpark. Ze duwt dan haar wat gammele aanhangwagen vol emmers en snoeiafval tot tegen de containers. Veel hulp krijgt ze niet van de mannen die eerder mijn aanhangwagen begluren omdat ik krakkemikkige stoelen, gedeukte metalen kasten en defecte spullen met een snoer aan bij heb. Ik ruim namelijk de nalatenschap van de vorige eigenaar nog op en die vindt behoorlijk vlot afzet bij deze heren die de ware aard van hun interesse verraden door de affiches van de volgende vide grenier (vlooienmarkt) op hun witte camionnettes.

Ik help Corinne dan maar. Ze pinkt een oog want we weten allebei dat de antiquairs van de rommelmarkt niets hebben aan emmers, noch kapotte radio’s.

Onze olijfgaard loopt aan de noordkant naadloos over in een grote wijngaard. Alleen een perenboom en enkele braambesstruiken vormen een natuurlijke grens. De boer, die meerdere velden verbouwt, heeft er muscat geplant. Een heerlijke tafeldruif waar je als buurman meer aan hebt dan aan een wijndruif. (Als je begrijpt wat ik bedoel;-)

We zijn half november, de oogst is al lang gepasseerd en de trossen die te klein waren voor de markt hangen te verschrompelen tot rozijnen. Namiddag, terwijl ik hier en daar nog een sappig druifje meepikte, viel mijn oog op de kronkels die vrijkomen nu de blaren zijn gevallen. Er moet een gelijkaardige kronkel in mijn schrijfhoofd zitten, want ze deden me denken aan de sierlijke lussen uit de kalligrafie, of de harde gegraveerde lijnen in een koperplaat. Ze zouden ook niet misstaan als smeedwerk nu ze staalgrijs en hard zijn geworden.

(Voor wie het inspirerend vindt, heb ik enkele foto’s extra in portfolio gezet.)

De Provençaalse olijven en rode tapenade bleven de voorbije week onaangeroerd. Net als deze blog. We zaten drie hoog in Leuven en het bleek te moeilijk om over het zuiden te schrijven, te vreemd om er van te proeven. Blij dat we tijd konden doorbrengen met de kinderen, hadden we tegelijk heimwee naar huis. Nu terug in Oppède komen we tot rust, maar missen we de kinderen. Geluk zijn we alle vier romantici en die putten per definitie kracht uit periodes van transitie zoals deze. We zien elkaar snel weer en olijven laten zich goed bewaren.

“Jullie zijn gesneden koek voor ons”, zei de journalist van Radio Vlaanderen Internationaal aan de telefoon. Hij belde ons naar aanleiding van een artikeltje in Gazet van Antwerpen over ons vertrek. Iedereen die naar het zuiden verkast proberen ze voor de microfoon te halen. We hadden uiteindelijk een gesprek van een half uurtje en dat werd enkele weken geleden uitgezonden. De samenvatting van dat interview kan je nu ook op hun website nalezen. Je kan er trouwens nog heel wat andere interessante interviews met Belgen lezen die ons voorgingen. België zendt zijn dochters én zonen uit. Er zouden zo’n 560 000 landgenoten in het buitenland verblijven. Dat belooft een grote website te worden, die van RVI!

Zelf net 20 geworden kwam mijn dochter mij gisteren te vertellen dat ze dit allemaal wel leuk vindt, maar dat ze uit de kranten geleerd had dat bloggen in Vlaanderen vooral een bezigheid voor senioren is. Lap, daar zit je dan met een writersblock op je 44ste. Dan maar foto’s en prenten sorteren. Het was eigenlijk hoog tijd om ze eens op te ruimen. Ik heb er al enkele toegevoegd aan de pagina’s Atelier en Portfolio. Er volgt binnenkort meer. Senioren zijn nu eenmaal niet meer zo snel.