Machtig wit
Vanmorgen bij het openen van de luiken was het even schrikken. Boven de olijfgaard en de ceders staken de besneeuwde wanden van de Petit Luberon uit, hun koppen in de laaghangende wolken. Een prachtig zicht maar met de nodige gevolgen. Jean-Louis kan niet verder werken aan het zwembad en oogsten met dit weer doet zelfs geen geharde Provençaal. Buiten liggen de werken meteen stil en dat terwijl we de vorige dagen lustig in het zonnetje ‘s middags ons stokbroodje verorberden. De Fransen komen me zeggen dat ze dit nog nooit hebben meegemaakt en dat het waarschijnlijk komt omdat de concentratie van Belgen in de regio te groot aan het worden is!
December 22nd, 2008 at 21:00
Het moet in 95 of 96 geweest zijn dat we daar eind november een halve meter sneeuw kregen. We konden 2 dagen ons huis niet uit.
In de bossen zie je aan de bomen nog altijd dode takken hangen die toen afknakten onder het gewicht van de sneeuw. Sneeuwruimers hebben ze daar niet echt bij de hand en de mensen konden zich niet bevoorraden, het was te voet ploeteren tot in het dorp.
Het was daar toen zo oorverdovend stil, ik geniet nog bij de gedachte.