Malpertuis

Vanmorgen bij het openen van de luiken was het even schrikken. Boven de olijfgaard en de ceders staken de besneeuwde wanden van de Petit Luberon uit, hun koppen in de laaghangende wolken. Een prachtig zicht maar met de nodige gevolgen. Jean-Louis kan niet verder werken aan het zwembad en oogsten met dit weer doet zelfs geen geharde Provençaal. Buiten liggen de werken meteen stil en dat terwijl we de vorige dagen lustig in het zonnetje ‘s middags ons stokbroodje verorberden. De Fransen komen me zeggen dat ze dit nog nooit hebben meegemaakt en dat het waarschijnlijk komt omdat de concentratie van Belgen in de regio te groot aan het worden is!

Er rest me weinig tijd om aan de blog te schrijven. Van bij zonsopgang starten we de pluk van de nog met witte kristallen bedekte olijven tot de avond valt. Ondertussen is er wel versterking gearriveerd en samen met Luc en Magda halen we 90 kg per dag. Morgen trekken we met de eerste 200kg richting molen. Dan halen we onze volgende twintig lege bakken af.

In de Alpilles spreken ze nu al van de oogst van de eeuw. Ondanks het feit dat er bijna de helft van de olijven vroegtijdig zijn gevallen is er sprake van een recordoogst. Sommige molens nemen zelfs geen olijven meer aan omdat ze niet kunnen stockeren. Overal waar we kijken in onze boomgaard hangen er nog. Dit krijgen we nooit op tijd geplukt!

De afspraak met de olijfmolen is gemaakt, de bakken staan klaar om te vullen en de zon is op de afspraak. (14 graden in de schaduw, heerlijk) Vandaag, 6 december, zijn we begonnen met de olijvenpluk. Precies een maand nadat de eerste Fransman de bomen inging. De voorbije weken heb ik het mogen horen! Ik zou te laat beginnen, het ging vriezen, de mistral zou ons uit de bomen blazen, ha die Belg toch… Maar we hielden vol. De olijven waren 2 weken achter op schema, waren nog niet rijp en hadden teveel water in zich. Bijkomend was het rendement van een kilo olijven in het begin van november nauwelijks 14%. Vanmorgen op de molen vertelde de boer dat we momenteel op 21% zitten! Onze olie zal zachter zijn en een lagere zuurtegraad hebben dan de hunne. De overwinning zal heerlijk smaken!

Blijft nog een ander probleem. We hebben vandaag zo’n 20 bomen geplukt. Er wachten nog 130 stronken. Met letterlijk de handen in de kruin krijgen we de idee om volgend jaar, 2009, een olijvenpluk te organiseren met enkele gasten. Quiches, bruschetta’s in de boomgaard en een fles zelfgeplukte olie van Malpertuis bovenop. Als het jullie wat lijkt mag je reageren op ivanseymus@orange.fr. Let wel: het is op afroep en je moet je kunnen vrijmaken want dit boerke is nogal koppig als het op zijn olijven aankomt.

Links op de foto stel ik jullie Jean-Louis voor. Onze ondertussen op deze blog beruchtte piscinier die maar beton blijft storten in het grote gat in de tuin. De bodem is al dikker dan 30 cm. Op de achtergrond zie je zijn onafscheidelijke en al even beruchtte hond Sarkoz. (die naam hoor je ook overal) Die blijft ook storten. Want links op de foto zie je niet de voorbereidingen voor een kerststukje met dennenappels maar de meest recente bolussen van deze gevlekte sch**tmachine in onze pas aangeplantte lavendelbollen! Toen zijn eerdere gift aan Riet’s laarzen hing, vonden we het al wel geweest. Maar dit is erover! In de supermarkten hier kan je répulsif met de kilo’s kopen. Het is bijna een rayon op zich. De korrels om ongemanierde gasten op een afstand te houden zijn wel echt noodzaak. Want à la campagne zijn de beestjes heilig voor de fransen en mogen ze gaan, staan en draaien wat ze willen. Benieuwd wat Sarkoz morgen van onze aangepaste lavendelgeur vindt.

Het was vorige week zondag dat Kris belde om te vragen of ze twee nachtjes konden blijven slapen. Twee? Uiteindelijk zijn Kris, Ilse en Louis gisteren, zeven nachten later, vertrokken. Hun vastberadenheid om te blijven was zo groot dat ik ‘s avonds in de gîte nog eens ben gaan kijken om zeker te zijn dat ze niet stiekem waren teruggekeerd. (we moesten ze wel doorsturen want Harry de hond was in België achtergebleven) Het reserveren van zonnebedden in november aan een zwembad waar Bob De Bouwer nog volop bezig is, was al verdacht. Maar een kleurpotloodje van ‘de kleine’ achterlaten is wel het strafste voorwendsel ooit om terug te kunnen komen! Beste Kris, Ilse en Louis, wij vonden het vooral een zeer gezellige week, met of zonder sloffen aan de haard. Bewaar de goede zin, stel het wel en de groeten aan Flappie!