Sla uit de tuin van Voltaire
De voorbije week kregen Riet en ik regelmatig de vraag over wat we zoal mistten, ginder in het zuiden. De eerste keer was het diep nadenken. We hebben namelijk eerder het gevoel dat we er veel bijgekregen hebben en een hoop balast overboord hebben kunnen gooien. Maar de vraag werd natuurlijk gesteld vanuit de verwachting dat we teleurgesteld en met duidelijk gemis een lijstje zouden beginnen aframmelen. Veel verder dan een krop ijsbergsla komen we niet. Een tweedehandsboekhandel misschien nog. Reguliere Franse boekhandels zijn doorgaans beter gestoffeerd dan hun Vlaamse collega’s maar een soort De Slegte is er niet echt. Die heb ik deze week, in verschillende vestigingen, dan ook veelvuldig bezocht. Een specifieke turf vroeg steeds de aandacht, ‘Machtige Voltaire‘. Il faut cultiver son jardin (uit Candide) is zijn beroemdste conclusie die ik me zo meteen kan herinneren en beter dan voorheen begrijp ik nu wat hij daarmee bedoelde. De weldaad voor de geest in het uitvoeren van eenvoudige arbeid met bescheiden middelen is iets wat we er hebben bijgekregen. Probeer dat maar eens uit te leggen, na dat van die ijsbergsla. Morgen vertrekken we, pak ik m’n tripied en beginnen we terug aan de olijvenoogst. ‘t Zal goed doen.
