Malpertuis

We hebben de herfstbladeren samengeborsteld, de luiken gesloten en de buren goeiedag gezegd. We trekken voor enkele dagen naar België om de kinderen op te pikken voor Kerst. Wat administratieve problemen vragen aandacht en we zullen ondertussen wel enige uren zoek kunnen maken met kerstshoppen. Maar niet te lang, want ter hoogte van Lyon spreken we al af wat we gaan doen als we terug thuis in Oppède zullen zijn. Het eerste wat ons opvalt als we de autostrade verlaten en door Oud-Heverlee, via Bierbeek richting Leuven rijden is de visuele complexiteit van onze maatschappij.

Hopen gebods- en verbodsborden. Reclameborden op elke hoek, iets wat in het natuurpark van de Luberon verboden is. We zijn snel gewend geraakt, aan dat ontbreken van nutteloze, tot onzinnige proporties uitvergrootte, informatie. Op het traject van ongeveer 25 km staan minstens evenzoveel flitspalen. Alsof ze je willen doen vertragen om zeker de tijd te krijgen de boodschappen van algemeen nut in je te kunnen opnemen. We worden al zenuwachtig, voelen ons verstikt. Er wordt geclaxoneerd want ik voeg niet efficiënt genoeg in. “Een week, en we zijn weer weg”, fluisteren we. Ik mag zeker niet de bewonerskaart vergeten te leggen…