Malpertuis

Traditioneel is er op de laatste zondag van het jaar truffelmarkt in Ménerbes (jawel, Peter Mayle‘s dorp). Onder een blauwe lucht en met een stralend zonnetje vatten we ‘s ochtends de wandeling aan van Oppède naar la Maison de la Truffe et du Vin du Luberon. In normale omstandigheden een goeie 4km, met buurman Marc als gids gemakkelijk 10km! Maar wat je op die extra 6km allemaal leert van deze natuurmens is de omweg waard. We passeren enkele vindplaatsen van zwarte diamanten, leren witte, groene en gecontamineerde eiken herkennen en zeggen vriendelijk goeiedag tegen een oud vrouwtje dat eenzaam op de weg met haar verweerde handen over het gezicht, verstopt onder een kap, staat te wrijven. Niks speciaal zal je nu denken. Maar dit vrouwtje weet, opnieuw volgens Marc, in haar eentje zonder hond of varken de truffel voor in haar omeletje te vinden. Ze schraapt en schraapt boven de wortels van lang vergeten eiken en wacht dan tot de mouche erboven komt hangen. Waar de vliegjes zweven, zit een truffel. “Als je die techniek gebruikt, kan je jezelf maar beter goed wassen”, zeg ik tegen Marc. Hij reageert niet en beweert dat de prijzen alleen maar gestegen zijn sinds de Belgen en Duitsers de parel ontdekten: “Vroeger aten we ze hier als aardappelen. Maar we zijn terug op de goeie weg. In 2007 stonden ze 1.200 euro per kg, dit jaar 800 euro.”

De markt is leuk maar met een hoog ma-tu-vu gehalte. De grondgeur van de truffels komt gelukkig nog boven die van de zoete parfums uit. (hadden ze zich dan niet goed gewassen?) Het oude vrouwtje hebben we er niet gezien. Haar scharrelei was allang gebakken; met een lekker patatje erbij.