Malpertuis

Jullie hebben waarschijnlijk al genoeg sneeuw gezien. Wij blijven er ons aan vergapen. Nog een laatste fotootje om het af te leren.

Het leven ligt hier nu volledig stil. Op het rond punt in het dorp staat iedereen rustig te keuvelen. Of beter gezegd; te discussiëren over wie nu eigenlijk de straten had moeten vrijmaken en zout komen strooien. Een mailtje van Orange vraagt ons het electriciteitsverbruik te willen beperken tussen 17 en 20u. En net als ik dit bericht aan het intypen ben, krijg ik een automatische oproep om te zeggen dat alle crêches en scholen in Cavaillon morgen, donderdag, gesloten zullen zijn.

De rust en stilte zijn oorverdovend. Het zal vannacht verder sneeuwen. Terwijl we naar Oppède-le-Vieux staan te kijken, krijgen we het gevoel gedragen te worden door iets dat veel groter is dan onszelf.

Een van de kunstenaars die ik het meest bewonder is Antoni Tapies. Op weg naar Oppède-le-Vieux kom ik verschillende originelen tegen. De patines zijn nog mooier in de reflectie van het licht op de sneeuw.

Marie vroeg me of de takken nog niet kraken… De olijfbomen zwichten bijna onder het gewicht. Af en toe passeert er een zuchtje wind dat het stof wegblaast uit de rastakruinen. De stammen zijn bijna ondergesneeuwd.

13u, de situatie sinds vanmorgen: Mont Ventoux was al even weg. Toen verdween de Luberon. Even nadien werden de lavendelstruikjes bedolven. Tegen de middag was de hele oprit verzwolgen en hadden we zelfs geen buren meer. Op dit eigenste moment moeten tafels, stoelen en muurtjes eraan geloven. We hebben nu al 40cm watten voor de deur liggen en het gaat niet stoppen met sneeuwen tot vanavond. De voorraad is gecheckt. Geen probleem. Het is ongelooflijk mooi en romantisch. Mijn Riet is gelukkig nog niet verdwenen.