Lavendelfris
Ik had nog nooit over wasverzachters nagedacht. Nu ‘s ochtends die witte haartjes op de lavendel staan, weet ik beter: lavendelfris kan behoorlijk koud zijn! ‘s Nachts daalt het kwik naar -8, overdag onder de blauwe hemel en het zonnetje halen we +10. De schommelingen zijn verrassend. Het weerbericht geeft sneeuw voor de nacht van dinsdag op woensdag. Het zal unieke foto’s opleveren.
Riet heeft onlangs een oud metalen kinderbedje gekocht. (nee, nee we denken niet aan gezinsuitbreiding) Hier maken ze er banquettes van. Een soort tuinmeubilair op basis van die charmante ijzeren bedden waar een dik gematelasseerd kussen in komt te liggen. We hebben het voorlopig bij de lavendel gezet omdat het metaal onder de verkleuring door de rijm/rijp dezelfde tint krijgt als de zilvergrijze struikjes.
January 6th, 2009 at 12:18
En nu maar hopen dat het echt sneeuwt en dat die mooie foto’s op je blog komen.
Die lavendel op een bedje van…euh..bed is ook niet te versmaden.
Een mooi gedicht over lavendel in de zomer zet ik hieronder en hoewel het wat verouderd klinkt met dia’s en een projector, is het toch duidelijk dat de auteur hét voelt.
Een ander land
Ik ben eens naar een ander land geweest:
honing werd er verkocht, de zon scheen steeds,
de horizon was paarsgrijs van lavendel.
Daar was een overschot aan verte
waarvan ik kleurendia’s nam voor thuis.
Het land was oud; men had er veel ruïnes;
wie er maar even was, was al gelukkig.
Ik bleef er langer, ging nog op een berg
en knakte tijm, omdat die wild was, met de handen.
(Het was een land ten zuiden van Parijs).
Die geur, die droge kleur, hing in de auto,
toen ik naar ‘t noorden kwam met mijn verhaal.
En in het licht van de projektor op de muur
zag ik mijn eigen huis, mijn kast, mijn la,
mijn doosjes, mijn Vaucluse op den duur.
Ad Zuiderent