Malpertuis

Wij hebben ooit op het punt gestaan een huis te kopen in Croagnes. Samen met Oppède is dit voor ons een van de meest magische plekken van de Luberon. Men zegt soms te gemakkelijk dat de Provence ‘mooi’ is zoals men van rozen zegt dat ze goed ‘ruiken’. Dat is eenvoudig (je hoeft er zelfs geen neus voor te hebben!), de ziel voelen is wat anders. Ver weg van de toeristische stampede is er die heuvel met een kapel en enkele huizen. Voornamelijk zomerateliers van kunstenaars en andere getormenteerde zielen. Croagnes zou zonder probleem een bedevaartsoord voor de (discrete) kunstliefhebber kunnen worden. Zo woonde en ligt hier begraven de Nijlense kunstschilder Jozef Verheyen. Het zegt jullie misschien niets maar meer dan twintig jaar geleden wist hij het al: “Ik geloof niet in definitieve dingen. Je moet alleen eerlijk zijn met jezelf en je werk, dan klopt alles.” Vivons heureux, vivons cachés.

Hugo Claus volgde zijn credo en arriveerde hier met zijn Sylvia. Vele biografiën vermelden dat hij een tijdje in Apt verbleef. Niks van, hij woonde in Croagnes. Als je bovenkomt, eerste huis rechts waar nu de roestige electriciteitskast hangt. Je kan het huis zelfs huren voor je vakantie. Claus beweerde dat je nooit een goed schrijver kan worden tenzij je je ergert aan alles in je omgeving. Croagnes moet op die regel een uitzondering zijn geweest. Ik was op pad, passeerde het wegje naar boven en kon niet weerstaan me even op het pleintje te zetten. Magisch.

De voorbije weken leefden en werkten we hier onder de blauwe hemel en een zacht zonnetje. En de provencalen zijn content, want nu kunnen ze ons eindelijk zeggen dat dit eigenlijk een normale winter is in de Luberon. We willen het graag geloven: morgen zitten we aan 16 graden en dit weekeinde genieten we volgens de meteo zelfs van 18 graden. Het heeft onze al licht gebronseerde piscinier Jean-Louis geïnspireerd om snel komaf te maken met het zwembad. Voordien wachtte hij op de vrieskou want: “Béton d’hiver c’est béton de fer.” Zijn betonspuit richt hij liever bij wat hogere temperaturen. Jean-Louis is een meteorologisch fenomeen.

Zijn andere onafscheidelijke (plas)spuit Sarkoz legt zich lui in het gras. De vers aangeplantte rozemarijn en lavendel zijn even veilig. De zon is er en meteen heb je het gevoel dat er heel wat staat te gebeuren…

Zet in Frankrijk de radio aan en veel kans dat je in een kookprogramma binnenvalt. Zet je met Fransen aan tafel en het gesprek zal over eten en drinken gaan. Loop door deze blog en de rode draad ligt voor de hand. Onvermijdelijk, want nu kochten we samen met de buren een varken. Meters worsten werden er gedraaid die nu hangen te drogen aan een ladder en tientallen potten paté zijn er gevuld. Geregeld kletsen we het beestje nog op zijn hespen terwijl we ondeugend de verse roulades en tétines inwrijven met zeezout. Buurman krijgt er pretoogjes van dus gaan we er nog enkele weken mee door.

Het is nog steeds jachtseizoen dus Flappie nam enig risico door voor een weekje vakantie hierheen te komen. Maar terwijl ik dit schrijf is de langoor vol goede luim en leute veilig op weg terug naar huis. Het is te zeggen, thuis is voor Flappie en co ook al een beetje hier in de Luberon. De huizenjacht was voorlopig weinig succesvol maar de overtuiging dat het ooit zover komt, is sterker dan ooit. Zo sterk dat de kleine Louis spontaan zijn spaarpotje bijschuift! Zorg goed voor elkaar en tot de volgende.

Verwacht jullie binnenkort aan een aantal bijzondere wetenswaardigheden over de Luberon en ons Oppède. Jasmine maakt namelijk voor haar bachelorpaper een studie over oa. de urbanisatie in dit deel van de Provence. Zo wist ze gisteren al te vertellen dat de typisch zachte witte steen uit Oppède ook wel pierre d’Estaillades wordt genoemd, een mat uiterlijk heeft met een fijne korrel en weinig tot geen fossielen bevat. Dat deed me meteen denken aan die steen in de voorgevel waarin een schelp zich vereeuwigd heeft. En wetende dat in de prehistorie ons huis op de zeebodem zou gestaan hebben moet dit dus een vrij uniek steentje zijn.