Flappie op jacht
Het is nog steeds jachtseizoen dus Flappie nam enig risico door voor een weekje vakantie hierheen te komen. Maar terwijl ik dit schrijf is de langoor vol goede luim en leute veilig op weg terug naar huis. Het is te zeggen, thuis is voor Flappie en co ook al een beetje hier in de Luberon. De huizenjacht was voorlopig weinig succesvol maar de overtuiging dat het ooit zover komt, is sterker dan ooit. Zo sterk dat de kleine Louis spontaan zijn spaarpotje bijschuift! Zorg goed voor elkaar en tot de volgende.
February 18th, 2009 at 16:08
Hoewel de terugreis zoals steeds in een wat beladen sfeer verliep was ik deze keer toch verrast over de wijze waarop de natuur een mens voorbereid op hetgeen komen gaat. Na 50km kregen wij reeds te maken met redelijk stevige windvlagen, doch nog steeds helder weer. Moeder natuur besliste echter dat het iets te frisjes werd en trok over Lyon een wollig wolkendeken. Een 200km verder werden wij blij verrast door winterse taferelen met verse sneeuw en temperaturen rond het vriespunt en om ons verder bewust te maken van het scala aan klimatologische omstandigheden waarover onze aardkloot kan beschikken werden de mistkanonnen in gang gezet en beperkte de vochtige drom het zicht tot een kleine 100m. Eventjes werden wij rond Reims verblijdt met een flauw zonnetje en een buitentemperatuursaanduiding in de auto van 8°C , doch bij het uitstappen voor de onbedwingbare noodzakelijke lozingen, merkten wij dat de 8°C veel kouder aanvoelden dan de -1°C waarin we vertrokken waren. Moedertje speelde echt met onze zintuigen. Bij het aanvatten van de laatste etappe daagde het ons dat wij qua omstandigheden toch nog iets gemist hadden en begonnen ons af te vragen of wij zonder zouden thuis geraken. Maar nee hoor, een 100 km voor Lille is het beginnen miezeren, gevolgd door regen en tussendoor zelfs een stortbuitje werd ons deel. Eens thuisgekomen en doorweekt na het uitladen van de auto waren we dus volledig geacclimatiseerd. Quelle misére.