Malpertuis

Een nieuwe zaak in je eigen dorp moet je verplicht uitproberen, vinden wij. Zelfs als de startende ondernemer het je bijzonder moeilijk maakt. Zo kregen we een flyer in handen van Pizza Bella in Oppède, Les Poulivets. Goed idee, want die aftandse camionetten langs de N100 met een zogezegde houtoven aan boord fabriceren moeilijk verteerbare schijven. Ik vermoed dat ze soms per ongeluk de ovenplanken meegeven ipv. de pizza’s. Maar nu hebben we Pizza Bella dus; “6 dagen op 7 open!”, blokletterd de publiciteit. Welke de zevende dag is dat deze pizzabakker rust, is niet duidelijk. Voorbije donderdag waagde ik een telefoontje om de bestelling door te geven. (Dat kan vanaf 19u, zegt diezelfde leaflet). Om 19u30 sprong vrolijk het antwoordapparaat op waarbij ik dacht nu ook meteen de sluitingsdag te kennen. Neen hoor, “Pizza Bella is gesloten op maandag”, zei een vrouwenstem. Ik besloot een kijkje te gaan nemen en dan maar ter plaatse te bestellen. Het plein was leeg, de straatverlichting verstrooide een geel licht. Niets wees erop dat Bella open was want de gevelverlichting was uit. Een lichtschijnsel deed me toch naar binnen stappen, en ik mocht bestellen zelfs! Ik las de uitgebreidde kaart. Een La Collioure met tomaat, kaas, uien, olijven, kappertjes en chorizo leek me wel wat. Tot mijn oog op de Engelse vertaling viel. In de Angelsaksische versie ligt er bijkomend tonijn op diezelfde Collioure. Ik bestel tot verbazing van de chef een Franse versie. “Oei, ik heb de vertaling niet nagekeken! Tja, het is een Fransman die de ingrediënten vertaalde,” grapt hij. Al even vermakelijk snijdt hij op verzoek de pizza in 4 (voor 2 Engelsen), in 8 (voor 2 Belgen) of in 16 (voor een Nederlandse familie!). Bij het afrekenen haalt hij zijn strafste commercieel voorstel boven, “10 kopen is 1 gratis!” En hoe hij dat allemaal gaat onthouden, vraag ik. “Euh…, weet ge wat, scheur het hoekje van elke doos af en hou dat bij. Als ge er 10 hebt, brengt ge ze maar mee.” En het gaat er nog van komen want ze waren lekker. Voor de goeie dingen in het leven moet je duidelijk iets over hebben.

Beste bezoekers, ik heb jullie de voorbije week schromelijk verwaarloosd. Maar er is dan ook in ijltempo zoveel gepasseerd dat ik het in de komende periode ruimschoots kan goedmaken.

Laat ik beginnen met de passage van deze zwarte kruisvaarder in cognito. We hadden het de eerste maal, iets meer dan 15 jaar geleden, over communicatie en vormgeving en onlangs kruisten onze wegen opnieuw. Er is veel veranderd gedurende die periode; ik zit op een heuvel 1000 km verder en als ik goed heb geluisterd, zit hij vooral op zijn “stalen ros”. Ik citeer, want onder ons gezegd en gezwegen is dat fietske eigenlijk uit lichtgewicht carbon vervaardigd. Maar zo wist onze mysterieuze bezoeker al in het verleden, in allerlei vermommingen, zijn omgeving te begeesteren en van zijn levenswandel een boeiende cinema te maken. De trainingsrit in de Luberon, afgewisseld met loodzware vergaderingen, werd goed verwerkt en hij kan binnenkort de rit naar Compostella aanvatten. (ik vraag me dan af wat die mens in godsnaam toch misdaan kan hebben, 950 km!) Met de kuiten geschoren en ingesmeerd met olijfolie, moet dit allemaal gaan lukken. ‘Way to go, El Barto!’

Begin januari kon ik foto’s van een ondergesneeuwd Provence publiceren. Nu, half maart, zijn de eerste zonnekloppers daar. De amandelbomen staan in bloei en de abrikozenboompjes volgen snel. Riet ook, samen met dat blauwe bloempje waar ik de naam niet van ken maar evenzo zachtjes haar verleidelijk parfum verspreidt. ’s Ochtends en ’s middags eten we buiten en vrijdag 20 maart heet het officieel lente. Het ontluiken van het nieuwe leven komt op tijd in de Provence.