Malpertuis

Maart kondigt de aanvang van de snoei in de olijfgaarden aan. Ik was al even in afwachting om de raggebollen te kortwieken want eigenlijk is het geen zicht, al die wilde pieken.

Tot 14 maart mogen we vuurke stoken op ons erf, nadien is het ten strengste verboden ter bescherming van het natuurpark. Er rest ons dus weinig tijd. Als je weet dat het snoeisel van drie bomen (1/50 van de ganse olijfgaard!) onze dubbelassige aanhangwagen aangestampt tot boven toe vult dan begrijp je dat stoken als in de hel noodzakelijk is.

Deze week kwam trouwe bezoeksters van deze blog, Anne Marie, haar olijfolie halen (op het domein;-). Ze deelt graag volgend receptje met jullie:

Vind op de markt in Apt nog een deftig truffeltje.
Rooster fijne sneetjes op houtskool gebakken brood.
Druppel olie van Malpertuis op de toostjes.
Leg daarop een flinterdun schijfje truffel.
Leg er een paar korreltjes fleur de sel op.
c’est la fête.

Bon continuation!

Het mag nu gezegd, de praline zit in de doos, en dit is een absolute primeur, want onze zoon Maxim mag als student van de Hotelschool in Hasselt stage lopen bij een eminent ambachtsman hier in Frankrijk.

In L’Isle-sur-la-Sorgue zit namelijk een zeer straffe chocolatier die het vak van vader op zoon heeft geleerd en als créateur van zeer verfijnd lekkers wereldwijd bekend staat. Gedurende een volle maand zal Maxim in het atelier van Florian te zien zijn want hij stelt zoveel belang aan zijn bewerkingen dat hij het gewoon in zijn etalage toont. Geen enkel product in zijn confiserie is langer dan een week op voorhand geprepareerd, zonder bewaarmiddelen en kleurstoffen. La cour aux Saveurs is bijkomend nog een van de weinige plekken waar je echt artisanaal vervaardigde nougat kan kopen. Ga je deze vakantie op de antiekmarkt langs, passeer zeker ook eens bij Florian Courreau in de rue Louis Lopez in Isle.

Ik wil niet klagen, na bijna vier weken blauwe lucht en zon, maar vanmiddag begon het te regen en dan komt alles weer terug boven voor de gevluchte Belg. Alsof zoiets hier in de Provence niet zou kunnen, dat pijpestelen regenen. Ik betrap me erop dat ik de regen hier zelfs nog feller haat. Riet vraagt me wat we zouden kunnen eten vanavond en ik antwoord instinctief “koteletten”. We eten ze niet speciaal graag en voor mij zijn ze bijkomend nog eens onverbrekelijk verbonden met regen, slecht weer in het algemeen eigenlijk. Een collega maakte er in een advertentie ooit eens onbewust ‘varkensk(l)oteletten’ van, perfect vond ik dat. Het vat alles samen.

Terug naar voorbije zondag dan maar. De brocante en antiekmarkt in L’Isle-sur-la-Sorgue komt stilaan op snelheid. Samen met de boerenmarkt in Coustellet is Isle op zondag dé uitstap bij uitstek in de streek. Oude waterkruikjes van pastismerken blijken een goede investering (minimum 16 euro ‘t stuk!). Wij kochten dan maar een 19de eeuws schilderijtje van tomaten, coeur de boeuf om precies te zijn. Zo ontwapenend en naïef dat het altijd wel ergens past. Het rood, de zon en het beeld van de tomaten brengen ons al in de lente. Maartse buien en aprilse grillen kunnen hier onmogelijk bestaan!