Pizza Bella
Een nieuwe zaak in je eigen dorp moet je verplicht uitproberen, vinden wij. Zelfs als de startende ondernemer het je bijzonder moeilijk maakt. Zo kregen we een flyer in handen van Pizza Bella in Oppède, Les Poulivets. Goed idee, want die aftandse camionetten langs de N100 met een zogezegde houtoven aan boord fabriceren moeilijk verteerbare schijven. Ik vermoed dat ze soms per ongeluk de ovenplanken meegeven ipv. de pizza’s. 
Maar nu hebben we Pizza Bella dus; “6 dagen op 7 open!”, blokletterd de publiciteit. Welke de zevende dag is dat deze pizzabakker rust, is niet duidelijk. Voorbije donderdag waagde ik een telefoontje om de bestelling door te geven. (Dat kan vanaf 19u, zegt diezelfde leaflet). Om 19u30 sprong vrolijk het antwoordapparaat op waarbij ik dacht nu ook meteen de sluitingsdag te kennen. Neen hoor, “Pizza Bella is gesloten op maandag”, zei een vrouwenstem. Ik besloot een kijkje te gaan nemen en dan maar ter plaatse te bestellen. Het plein was leeg, de straatverlichting verstrooide een geel licht. Niets wees erop dat Bella open was want de gevelverlichting was uit. Een lichtschijnsel deed me toch naar binnen stappen, en ik mocht bestellen zelfs! Ik las de uitgebreidde kaart. Een La Collioure met tomaat, kaas, uien, olijven, kappertjes en chorizo leek me wel wat. Tot mijn oog op de Engelse vertaling viel. In de Angelsaksische versie ligt er bijkomend tonijn op diezelfde Collioure. Ik bestel tot verbazing van de chef een Franse versie. “Oei, ik heb de vertaling niet nagekeken! Tja, het is een Fransman die de ingrediënten vertaalde,” grapt hij. Al even vermakelijk snijdt hij op verzoek de pizza in 4 (voor 2 Engelsen), in 8 (voor 2 Belgen) of in 16 (voor een Nederlandse familie!). Bij het afrekenen haalt hij zijn strafste commercieel voorstel boven, “10 kopen is 1 gratis!” En hoe hij dat allemaal gaat onthouden, vraag ik. “Euh…, weet ge wat, scheur het hoekje van elke doos af en hou dat bij. Als ge er 10 hebt, brengt ge ze maar mee.” En het gaat er nog van komen want ze waren lekker. Voor de goeie dingen in het leven moet je duidelijk iets over hebben.
March 30th, 2009 at 10:38
Grappig, dat van die camionetten langs de N100 en grappig dat, ondanks de verpizzatisering, de spaarkaart traditioneel blijft. En mooi alweer die foto, net zoals de nieuwe foto in de header. Het Provençaalse licht vangen met één klikje. Chapeau.
March 30th, 2009 at 11:32
Die zalige ongegeneerde nonchalance van de Fransen, ik vind ze schitterend. Zoals bij een bezoek in de Dordogne het plaatselijk winkeltje een bordje voor het raam hing “partie pour 5 minutes” om zijn middagpauze van 13 tot 17u aan te geven. De eerste onwetende dag wacht je nog een halfuur voor de ingang.
En inderdaad Ivan, prachtige beelden, de emotie bij het aanschouwen is heimwee , een vreemde gewaarwording dit thuis te kunnen voelen.
Dit betekent wel dat je emotie schitterend vat in je beelden. Chapeau ook van mezelf, zelfs een “hoge”.