Malpertuis

door een ongelukkig misverstand wordt op pagina 8 in het nummer van Grande Frankrijk (april/mei/juni) de auteur van deze blog zaakvoerder van Made in Provence genoemd. Niets is minder waar. Ik mag mij hooguit losse medewerker noemen.

In die hoedanigheid heb ik de echte stichters van Made in Provence in Bonnieux, Carine en Rudi Janssens, geadviseerd iets met Grande te ondernemen. In de meer dan 12 jaar dat Carine en Rudi in de Luberon actief zijn, hebben ze niet alleen voor hun eigen zaak geijverd maar evenzeer voor die van vele andere Belgen die zich in de streek probeerden te vestigen, waaronder ikzelf. Waar kan, geven ze goede raad en richting. Dat maakt hen uitzonderlijk en deze lapsus zoveel te ergerlijk.

Waarvoor mijn excuses aan Carine en Rudi.

Voor wie Grande Frankrijk nog niet gelezen heeft, moet ik vermelden dat het gepubliceerde resultaat bijzonder fraai is. En de zetduivel, die slaat toe waar en wanneer hij wil.

‘Zal het iemand verbazen als ik schrijf dat de kleuren van de Provence inspirerend zijn?’, vroeg ik me bij het schrijven van vorig bericht af. Ik was pas zeker toen ik het gepubliceerd had en herlas: ‘Het klinkt en leest als muffe koek.’

Mag ik het opnieuw proberen met enkele fotografische clichés die wat scherper van beeldspraak zijn? Bovenaan Maxim wat vervloeiend in de achtergrond, hiernaast een verbaasde Jasmine.

En mag het nog gezegd dat de brocanteurs met Pasen ook op het toneel verschijnen?

Het Paasweekeinde is officieus de start van het cultureel seizoen in de Luberon. De eerste toeristen komen toe en krijgen zonder pauze meteen een propvolle kalender onder de wielen. Want niet alleen voor schrijvers en schilders maar ook voor pottenbakkers, ceramisten en textielontwerpers zijn de kleuren en texturen van de Provence een onuitputtelijke bron van inspiratie. En zij stellen graag tentoon: een extra grote antiekmarkt van drie dagen in Isle-sur-la-Sorgue, design in zijde en linnen in Gordes en gebakken aardewerk in Bonnieux. Parkeren wordt gegarandeerd een probleem.Wij zijn geen dravers meer en kozen voor de pottenbakkerskunst. Een collega uit onze Art et Métier vereniging die er haar werk aan de man brengt, weet te verklappen dat vooral de Duitse bezoekers gretige afnemers van aardewerk zijn. Pasen brengt meestal kwakkelweer. Vorig jaar brak de mistralwind heel wat potten, dit jaar vulde de regen op zondag de geglazuurde kruiken. Maar slechte liedjes duren hier gelukkig nooit lang.

Op tweede Pinksterdag trekken de herders met hun kuddes, 1000den schapen volgens de tellingen van de lokale gendarmerie van St.-Remy de Provence, naar hoger gelegen gebieden. Deze ondertussen zeer toeristisch getinte gebeurtenis heet transhumance. In het zonet verschenen nummer van Grande Frankrijk kan je er een mooie reportage over lezen.

De herder die al dit Paasweekeinde in Coustellet passeerde wilde de drukte voor zijn en liet zijn troep even grazen aan de rand van het dorp. Naast enkele rasta geschoren schapen wilde een stoere bok poseren voor de citernes van de cave du Luberon. Er zat een geurtje aan, maar het was niettemin een toffe bende.

Breng een werelds kruisvaarder en een nutteloos weetje samen en je doet een ontdekking. En niet zomaar eentje. Zet je gemakkelijk, want hier gaan we.

Om het verhaal te kunnen vertellen moet ik om te beginnen de identiteit van onze mysterieuze pelgrim in black van vorige week onthullen. Bart ‘Kinepolis’ Claeys kwam op Malpertuis het nuttige met het aangename koppelen. Tussen enkele werkbezoeken door gooide hij de spieren los in een bloesemroute door de Luberon als voorbereiding op zijn (tweede!) tocht naar Santiago de Compostela. Ik vroeg me toen nog af wat die man in godsnaam misdaan had om zulke beproeving vrijwillig te ondergaan. Maar geen probleem, vorige week liet hij me in België de nodige geloofsbrieven van het Vlaams Genootschap van Compostela zien. Hij doet dit dus echt voor de lol!

Tijdens zijn relaas over hoe het allemaal in zijn werk gaat, liet Bart vallen dat je de St.-Jacobsschelpen moet volgen om Compostela te bereiken. Schelpen…? Daar had onze inwonende archeologe Jasmine enkele weken geleden nog wat over te vertellen. Een tweede theorie over die St.-Jakobsschelp in onze gevel begint te leven. We liggen niet ver af van de Romeinse heirbaan Via Domitia die ooit dienst deed als route voor de pelgrims die vanuit Turijn, over Avignon, naar Compostela trokken. Malpertuis heeft er verder niets mee te maken want die trektochten waren vooral rond 1300 een populaire uitstap. Maar huizen rond 1700-1800 werden nu eenmaal gebouwd uit gerecupereerd materiaal en die steen werd waarschijnlijk gewoon aangesleept samen met de rest.

Wij hebben ondertussen het Vlaams kapellekenslandschap weer geruild voor de Provençaalse cabannekes ten wijnvelde. Onderweg moest ik nog denken aan Bart die deze blog iets ‘spiritueels’ hebben vond. Hij heeft er in die zin behoorlijk aan bijgedragen.