Malpertuis

Snoeihard ging het in maart en april. We hingen regelmatig in de bomen en het grootste deel van de olijfbomen staat er nu patent bij. Tijd voor de behandeling met bouillie bordelaise. Buurman Marc geeft de avond voordien een belletje dat hij ‘s ochtends de boel blauw komt spuiten en dat we best zetels, tafels, parasols en alles wat niet tegen champignons moet behandeld worden, binnenhalen.

Nog aan de koffie is na het lawaai het eerste wat we opmerken een ton met daaraan een stel verwrongen buizen. Kort daarna verschijnt het blauwe hoofd van Marc. Vorig jaar had hij nog zo’n wit pakje en een mondbescherming aan. Dit jaar ondergaat zijn kruin dezelfde behandeling als de bomen. “Héhé voisin!”, hij wuift vanop de tractor en wijst vol plezier op een vergeten ladder die weldra van kleur gaat veranderen. Hij neemt geen moment om te stoppen. Hij moet zijn ronde in de olijfgaard van Ménerbes nog maken. En het moet snel gebeuren, want de knopjes zijn al te zien. Eens de bloempjes daar, mag er namelijk niet meer met koper behandeld worden.

Marc tuft als een smurf de heuvel af en ik loop binnen om de blauwe stippen van camera en lens af te wassen.