Malpertuis

Maxim’s stage bij Florian zit erop. 4 weken lang werd hij ondergedompeld in de chocoladefontein en gevoederd met lekkernijen. Hij mocht de vork van de meester hanteren en … ook zijn potten met kleverige nougat afwassen. Maar de stagiair-pannenlikker is meer dan voordien vastbesloten om chocolatier te worden. Merçi maitre Florian, madame Sylvie et chef Antony!

Fotogeniek betekent eigenlijk dat de foto mooier is dan in ‘het echt’. Ik maak me wel vaker die bedenking, als ik foto’s neem in huizen die in de vakantieverhuur terecht komen. Maar dit huis in Goult is anders. Het behoort aan een Amerikaans cineast die de gave heeft om in elk hoekje en kantje van zijn huis een verhaal te vertellen. Het is allemaal niet zo bijzonder, maar wel zeer efficiënt. Zonder enige moeite maak je hier verhalende beelden.

Een potje kleurpotloodjes in een nis in de muur, onder een wat naïeve tekening in een al even prutserig lijstje. Kinderen zijn hier zeer welkom. Daarnaast een kastje dat geleefd heeft. Een laag rood, een laag blauw, het heeft zich al aan meerdere interieurs moeten aanpassen maar hier mag het zichzelf zijn. Barsten inbegrepen. Welk nieuwsgierig neusje kan nog van de deurtjes en de schuifjes blijven? Op het kastje een vers gebonden bezempje met daaronder 2 potscherven die komen piepen. Om de huurder te zeggen: “Wie het potje breekt, poetst het op.”

Dit dorpshuisje is als een film die je meerdere malen moet zien om alle details te ontdekken. De eigenaar heeft zijn beroep niet gemist.

Bericht van het Filmfestival van Cannes: met 3 films per inwoner, per jaar,
zijn de Fransen de meest cinefiele Europeanen. Mijn bezoek van vorige week
aan dit huis kan geen toeval meer zijn. Het leven zit vol vingerwijzingen.

Snoeihard ging het in maart en april. We hingen regelmatig in de bomen en het grootste deel van de olijfbomen staat er nu patent bij. Tijd voor de behandeling met bouillie bordelaise. Buurman Marc geeft de avond voordien een belletje dat hij ‘s ochtends de boel blauw komt spuiten en dat we best zetels, tafels, parasols en alles wat niet tegen champignons moet behandeld worden, binnenhalen.

Nog aan de koffie is na het lawaai het eerste wat we opmerken een ton met daaraan een stel verwrongen buizen. Kort daarna verschijnt het blauwe hoofd van Marc. Vorig jaar had hij nog zo’n wit pakje en een mondbescherming aan. Dit jaar ondergaat zijn kruin dezelfde behandeling als de bomen. “Héhé voisin!”, hij wuift vanop de tractor en wijst vol plezier op een vergeten ladder die weldra van kleur gaat veranderen. Hij neemt geen moment om te stoppen. Hij moet zijn ronde in de olijfgaard van Ménerbes nog maken. En het moet snel gebeuren, want de knopjes zijn al te zien. Eens de bloempjes daar, mag er namelijk niet meer met koper behandeld worden.

Marc tuft als een smurf de heuvel af en ik loop binnen om de blauwe stippen van camera en lens af te wassen.