Malpertuis

Deftige Dame Marie van de Orde van de Douchekapjes wist mij er al een tijd geleden attent op te maken. Ik had ze nooit eerder opgemerkt, die mobiele rouwregisters. Tot ik vanochtend richting bakker trok en ik in het wijnveld zo’n zelfde picknicktafeltje, met rokje aan, in de zon zag staan. Een beetje schuin langs de weg zodat de schrijver goed zicht heeft op het levenswerk van de overledene. Wijnranken netjes opgebonden. Nog even controleren of het allemaal wel naar behoren gesnoeid is… Drie betuigingen van medeleven stonden genoteerd. Over de doden geen kwaad.

De mas aan het eind van de weg hield de luikjes dicht. Boer is niet meer. Wie ploegt er voort?