Malpertuis

Sinds gisteren, dinsdag 16 juni, zijn ze er: de verse Cigales de Provence. Niet meteen moeders mooiste maar wat wil je als je na gemiddeld 5 jaar onder de grond geleefd te hebben plots de zon ziet? Direct het jasje uit, even opdrogen en dan snel de bomen in om zich op diens schors vast te zetten. Dan kan dit groentje aan zijn concert beginnen. Boven de 22 graden zijn de cimbaaltjes goed droog en ontpopt het beestje zich tot de meest luidruchtige der insecten. Zijn achterlijf is volledig leeg en dient als klankkast, zoals bij een gitaar. Na drie à vier weken valt hij als een gedoofd stuk zwart geblakerde houtskool uit diezelfde boom. Een kort leven, hij heeft alles gegeven, maar hij staat wel in het Guinness Book of Records! Ik schrijf wel duidelijk altijd ‘hij’ want ‘zij’ blijft stil en heeft grote oren om naar de (lege!) mannetjes te luisteren. Ik geef hier verder geen commentaar meer bij. Die komt wel vanzelf denk ik.