Malpertuis

De laatste weken vond ik mezelf regelmatig aan sloten prutsen. Niet dat ik te veel côtes du Ventoux of côtes du Luberon had gedronken. Evenmin had de pastis me te pakken. Het was gewoon nuchter prutsen op klaarlichte dag. Ik bezocht huizen met klanten en om een of andere reden waren het altijd de oudere exemplaren die hun interieur niet onmiddellijk wilden prijsgeven. Zeer gênant, dat gebeuk aan poorten en deuren. Bij een ervan moest ik zelfs hulp inroepen om binnen te geraken. Toen werd me verteld dat het een oud Provençaals gebruik is om sloten ondersteboven (en als het model het toelaat zo mogelijk ook nog binnenstebuiten?) te monteren om de duivel buiten te houden. Dat hoeft niets over mijn afkomst te verraden want thuis in Oppède staat het slot ook omgekeerd en daar geraak ik wél binnen. Zelfs na enkele petit jaunes.

Er heerst een gezellige drukte op Mas Malpertuis. En daar zijn niet het minst onze gasten verantwoordelijk voor. We hebben de voorbije weken enkele opmerkelijke passages gekend. Nu ze vertrokken zijn kan ik er in alle veiligheid wat over schrijven!

Zo wil ik jullie het bezoek van Maxim, Anouchka en zonen Tibo en Viktor (foto 1) uit Brugge zeker niet onthouden. Die twee laatsten zorgden voor de nodige bewakings-
rondes rond het huis en in de olijfgaard. Tot zelfs ‘s avonds toe als ze met de ‘pitslamp’ controles gingen uitvoeren op het terrein. Bedankt jongens, we hebben op beide oren geslapen. In die Brugse week waren ook Anneke en Stefan (foto 2) te gast. Echte Luberon fans. Even leek het erop dat de verschillende bezoeken aan de vide greniers van Isle sur la Sorgue en Goult een buit hadden opleverd die niet in de auto zou passen. Wat stouwen op het einde en alles kon toch mee. Wij hebben ervan opgestoken dat in Brugge de dames ‘klokken’ in hun oren dragen en dat als het elders in België regent, het in Die Stille ‘spettert’.

Mathieu Fryns, een vroegere schoolkameraad van Maxim, kwam ook langs. Samen met ons was het even checken voor Pierre, Marleen en broer Louis wie van de twee nu voorlopig de grootste is. Mathieu zal het kapsel van Max moeten volgen, vrezen we.

Aan dezelfde tafel zaten Wim en Lies die onze, tot nu toe, jongste gast meebrachten. Kleine Toon had het naar zijn zin en papa ook. Zeker toen we aan zijn hunkering naar ‘ne grote’ voldeden. Op de foto is moeilijk te zien of er een dwars geplaatste friet zijn beide mondhoeken blokkeerde of niet. Met Wim weet je nooit.

Juli was warm, gezellig en bijzonder boeiend dank zij jullie. Het ga jullie goed en zorg goed voor elkaar!

Het leven zit vol vingerwijzingen. Je stelt je ervoor open en leert ze lezen. Kwestie van je onderbewustzijn aardig te vinden en geen angst te hebben voor de ontmoeting. Ik ben er dus ook van overtuigd dat niet alles stom toeval is. Maar als je zoveel wenken in een tijdsverloop van enkele dagen te verwerken krijgt, ga je er toch even bij zitten. De tekens moeten verklaard.

Het begint met een exemplaar van Het verdriet van België van Hugo Claus dat al enkele dagen op kantoor rondslingerde. Het boek vond lezer noch bestemming. Uiteindelijk kwam het bij mij terecht. Of het in onze gîtes misschien een plek kon krijgen? Ik pruttelde even tegen want we hadden al een exemplaar. Maar goed, zo’n turf gooi je niet weg en we hebben uiteindelijk 2 gîtes. We herstellen het evenwicht, ieder zijn exemplaar dacht ik

Enkele dagen later vroeg Rudi mij om hem te vergezellen naar het huis van Claus in Caromb. Het dorpshuis is discreet te koop komen te staan en de eigenaars vonden het een goed idee om een makelaarskantoor met Belgisch klinkende naam de opdracht toe te vertrouwen. Goed dat Rudi ook Janssens heet. Kan niet beter.
De huidige eigenaar ontving ons in het salon. We gingen zitten en op dat moment viel mijn oog op een boek, het enige op de tafel, dat in mijn richting gedraaid lag. Hetzelfde boek dat ik 30 jaar geleden wel 15 maal moet ontleend hebben in de bibliotheek van Antwerpen omdat het nergens meer te vinden was. Dezelfde uitgave, dezelfde wat vergeelde glanzende kaft, dezelfde afbeelding. (Dezelfde vezelkreuk links onderaan,nee!) Als ‘teken’ kon dit tellen. L’homme et ses symboles, van C.G. Jung heeft mijn leven als adolescent en etser danig richting gegeven. Nu nog.

Ik miste zo de helft van het gesprek en durfde niet wegkijken van het boek. Ik pikte terug aan toen het over de schrijfkamer van Claus op de bovenste verdieping ging. We maakten onze ronde door het huis, namen foto’s en gisten over in welke kamer Le chagrin des Belges zou geconcipieerd zijn. “De kleinste,” zei de man. Ik nam een foto door het raam met zicht op dorp. Deze pannen gaven hem vindingskracht?

Weer een wijzing komt er als ik nadien wat speurwerk naar het huis doe op internet. Een Duits schrijver/journalist vertelt over zijn ontmoetingen met Claus in Caromb en schrijft dat er in de schrijfkamer een vel papier ophing met daarop, in het handschrift van Claus, een citaat van James Joyce: ‘Silence, Exile and Cunning.’ Wel alle …! Joyce, dat citaat, handschrift,… waren het thema van mijn eindwerk aan de KASK in Gent. Het citaat is uiteindelijk ook zowat mijn leitmotif geworden.

Wat te denken? Voor een niet-lezer van Hugo Claus (vaak begonnen maar nooit volgehouden) kan het weinig met blinde adoratie te maken hebben. In zijn levensopvattingen kon ik me wel vinden. Maar wat dan nog. Ik zal maar eens terug Jung ter hand nemen. Ik heb nog steeds geen kopie maar gelukkig bestaat er dezer dagen Amazon.com.

Binnenkort kan je een uitgebreid verslag lezen over het huis en zijn gereputeerde verbouwer op http://www.belgenprovence.be