Malpertuis

Op een ochtend als deze weten we waarom ze de heuvel recht voor ons La Silence des Anges hebben genoemd. Je ziet de engelen gewoon neerdalen.

De Provençalen zijn het er unaniem over eens, een l’été indien heeft nog nooit zo lang geduurd als nu. We staan op met ochtendnevel over de Petit Luberon en een gouden strijklicht over de steeds roder kleurende wijngaarden. ‘s Middags zitten de terrassen vol en gaan we vlot over de 20 graden. Voor Riet een buitenkans om de tuin verder in orde te zetten.  Stapstenen inwerken, de moestuin voor het voorjaar afstappen en verse aarde laten aanvoeren. De perenbomen zijn al gekortwiekt en de honderdjarige vijgenboom hebben we ontlast van al te kronkelige scheuten en takken.

En we hebben ons hierin professioneel laten begeleiden! Onze laatste gasten van het seizoen kwamen over Italië, uit Nederland, hierheen. Yvonne en Bert runnen Acanthus, een speciaalzaak en kwekerij van mediterrane planten. Kwam dat even goed uit! Sterker nog, ik heb een primeur. Acanthus werkt aan een boek en zijn auteurs waren in het zuiden op zoek naar droomplekjes. Er is een klein kansje dat onze ouwe vijgenboom daarin een plaats krijgt. Hun boek zal verschijnen bij Kosmos. Bedankt voor de lijst met planten en tips, Bert!

Vandaag, 14 oktober, dag op dag een jaar geleden startten wij met deze blog. Deels omdat wij wel wat kwijt willen aan deze wereld en deels ook omdat we het een fijne manier vinden om onze gîtes en de sfeer hier aan mogelijke huurders voor te stellen. Het valt mooi samen en als ik de statistieken van onze ‘brainfarting’ (zo noemen Amerikanen het schrijven op blogs zonder veel na te denken, hersenscheten eigenlijk) bekijk dan denken er blijkbaar wel meer lezers zo over. 113 berichten later hebben we bijna 5.000 bezoekers per maand! Dat zijn er gemiddeld zo’n 160 per dag en meer dan 500 lezers hebben deze pagina gebookmarked. Daar word ik stil van. Ik voel me bij het schrijven zo’n beetje als het heertje dat ik onlangs langs de drukke N100 met mijn GSM kon fotograferen. Hij parkeerde zijn autootje, stelde zijn ezeltje op en zette met enkele rake trekken de Luberon op het schildersdoek. Dat terwijl de wereld op enkele stappen aan hem voorbij raasde. Levensgevaarlijk maar mooi.

Door de drukte op Malpertuis was het wat rustiger op deze blog maar een nieuw jaar is begonnen en hopelijk blijft het jullie boeien!