Malpertuis

Het blijft een vreemd beeld, mediterrane planten onder een wit deken. De olijfbomen en de palmen schudden met behulp van een beetje mistral de sneeuwvlokken van zich af. Dit is duidelijk hun ding niet en het onze evenmin!

In Lagnes, Isle-sur-la-Sorgue en Avignon ligt geen vlok. De sneeuwpret begint stipt in Coustellet over de ganse lengte van de Luberon richting Forcalquier. ‘s Nachts, in de ochtend, en ‘s avonds vanaf een uur of 10 vriest het. Overdag dooit het dan weer. Wie zich staande weet te houden op de ijsbaan ziet dit…

De voorbije weken heeft Mas Malpertuis een recordoogst aan olijven naar de molen gebracht. Dat gebeurde volgens een Provençaalse planning.

De openingsuren van de olijfoliemolens zijn strict en bij enkele moet je zelfs voorafgaandelijk een afspraak maken. Dat is begrijpelijk want vanaf begin november worden er tonnen olijven over zuiderse wegen vervoerd. In de laadruimte van witte Citroëns en Renaults staan dan allerhande plastic bakken, jutten zakken, emmers en biezen mandjes.

Zo gebeurde het dat ik met mijn kisten voor de gesloten poort van de molen stond. Naast een stokoud heertje, ik schat 92 jaar en 1m50 hoog. Zijn boompjes kunnen niet bijster groot zijn, dacht ik nog. Zijn baretje stond op tien over zeven. In realiteit was het 14.30u. Het bord aan de gevel gaf nochtans aan dat de ontvangst van olijven vanaf 14u plaatsvond. Daarop kregen we samen een ander bordje in de gaten. Hierop stond in stift geschreven dat ze vijf minuten koffie drinken waren.

“Vijf minuten vanaf wanneer?”, vroeg ik aan het boertje langs mij, die bij zijn schattig mandje olijven bleef staan. Hij snofte en lachtte de drie tanden bloot: “Sais pas, mais pas grave. Ce sont les minutes du coiffeur!” Even later ging de schuifdeur open en het heertje liet me zelfs voor hem passeren. Zichtbaar genietend van de hoeveelheid zwarte bolletjes die ik op de weegschaal goot. Ik hoorde nog een diep “hoho!” toen hij nieuwsgierig het hoofd in de koffer stak. 450kg konden we leveren!

Zijn woorden bleven hangen en gezien ik die dag geen Fransman van een recenter bouwjaar kon vinden om uit te leggen wat hij precies bedoelde, hoopte ik dat Google het mij kon verklaren. Blijkt dat kappers, vroeger dan, de neiging hadden om steeds maar te beloven dat ze je dadelijk gingen helpen, maar dat de minuut gemakkelijk een kwartier werd, tot een half uur. Wie van jullie mijn haardracht kent, weet dat indien mij zoiets overkwam, ik zou lachen als een boer met kiespijn.

De oogst van 2008 was historisch, toch aan onze zijde van de Luberon. De pluk in 2009 was nog rijkelijker omdat ‘die van de overkant’ op de Monts de Vaucluse rond Gordes, Joucas en Saint Saturnin les Apt dit jaar meer geluk hadden. In 2008 blokletterden de plaatselijke kranten dat het aanbod niet aan de vraag kon voldoen. Er wordt alsmaar meer olijfolie gebruikt in de Europese keukens. Benieuwd of dit jaar de olie rijkelijk genoeg kan vloeien.

Voor de gelegenheid hebben we ons eerste eigen inox vat aangeschaft, dat we voor even laten staan blinken midden in onze keuken. Naast vaatjes van 3 en 5 liter kunnen we nu ook per liter tappen. We volgen de marktprijs van 15 euro per liter, nog ruim onder de prijs van de AOC-versie maar met dezelfde zorg geplukt en geperst. Bestellen kan per mail zolang de voorraad strekt!

De olijvenoogst is ieder jaar weer anders. Dit jaar hangen er aan een en dezelfde boom dikke zwarte vette verschrompelde joekels van olijven naast pietepeuterige spekgladde groengele bolletjes. En voor de rest zo’n beetje alle stadia daartussen. Groen en verschrompeld, paarsgroen en gespikkeld…

De oogst zullen we dan ook gespreid aanpakken. Een babbel op de molen leert ons dat zowat elke boer met hetzelfde fenomeen zit en de molen uitzonderlijk zal open blijven tot half januari. Een beetje zoals in Spanje eigenlijk waar ze soms doorgaan met plukken tot februari. We gaan die groentjes nog even laten hangen en als de vrieskou en de mistral het toelaten, plukken we ze met Kerst en na Nieuwjaar. Koud geperst zullen ze dan zeker zijn.

Op een ochtend als deze weten we waarom ze de heuvel recht voor ons La Silence des Anges hebben genoemd. Je ziet de engelen gewoon neerdalen.