Malpertuis

Snoeihard ging het in maart en april. We hingen regelmatig in de bomen en het grootste deel van de olijfbomen staat er nu patent bij. Tijd voor de behandeling met bouillie bordelaise. Buurman Marc geeft de avond voordien een belletje dat hij ‘s ochtends de boel blauw komt spuiten en dat we best zetels, tafels, parasols en alles wat niet tegen champignons moet behandeld worden, binnenhalen.

Nog aan de koffie is na het lawaai het eerste wat we opmerken een ton met daaraan een stel verwrongen buizen. Kort daarna verschijnt het blauwe hoofd van Marc. Vorig jaar had hij nog zo’n wit pakje en een mondbescherming aan. Dit jaar ondergaat zijn kruin dezelfde behandeling als de bomen. “Héhé voisin!”, hij wuift vanop de tractor en wijst vol plezier op een vergeten ladder die weldra van kleur gaat veranderen. Hij neemt geen moment om te stoppen. Hij moet zijn ronde in de olijfgaard van Ménerbes nog maken. En het moet snel gebeuren, want de knopjes zijn al te zien. Eens de bloempjes daar, mag er namelijk niet meer met koper behandeld worden.

Marc tuft als een smurf de heuvel af en ik loop binnen om de blauwe stippen van camera en lens af te wassen.

Maart kondigt de aanvang van de snoei in de olijfgaarden aan. Ik was al even in afwachting om de raggebollen te kortwieken want eigenlijk is het geen zicht, al die wilde pieken.

Tot 14 maart mogen we vuurke stoken op ons erf, nadien is het ten strengste verboden ter bescherming van het natuurpark. Er rest ons dus weinig tijd. Als je weet dat het snoeisel van drie bomen (1/50 van de ganse olijfgaard!) onze dubbelassige aanhangwagen aangestampt tot boven toe vult dan begrijp je dat stoken als in de hel noodzakelijk is.

Deze week kwam trouwe bezoeksters van deze blog, Anne Marie, haar olijfolie halen (op het domein;-). Ze deelt graag volgend receptje met jullie:

Vind op de markt in Apt nog een deftig truffeltje.
Rooster fijne sneetjes op houtskool gebakken brood.
Druppel olie van Malpertuis op de toostjes.
Leg daarop een flinterdun schijfje truffel.
Leg er een paar korreltjes fleur de sel op.
c’est la fête.

Bon continuation!

Geen radio, geen openbaar vervoer, de post bleef dicht. Het waren de vakbonden die een zwarte donderdag aankondigden en hem ook kregen. Bij ons in de tuin zag het op een gegeven moment zwart van de vogels. Spreeuwen hadden zich verzameld in de kruinen en doken het gazon op. Enige gelijkenis met The Birds van Hitchcock was niet uit de lucht gegrepen. Van het gras was niet veel meer te zien. Alles wriemelde en bewoog. De tjirpende zwerm verdween even snel als ze gekomen was. Wat hen zo aantrok is me niet duidelijk maar bij nazicht konden we vaststellen dat we geen gazonverluchter moeten huren. Duizenden gaten op een mum van tijd. Wat een efficiëntie!

Dit is een blog zonder reklame en dat zal ook zo blijven. Maar wat doet een mens als hij 13 bidonnen van de beste olijfolie ter wereld uit eigen productie is mogen gaan afhalen? Stoefen, dat is af en toe zelfs gezond, en op de markt gooien natuurlijk!

De olie is dit jaar bijzonder zacht en soepel. Afkomstig uit een eerste koude persing is hij extra vierge en bijzonder geschikt om gerechten, slaatjes, etc. af te werken. Kleine noot; onze olijfgaard ligt in de AOC de Provence en garandeert ras, herkomst en bepaalde productiemethodes. We voldoen aan al de criteria alleen aan de snoeitechnieken moet nog gewerkt worden. Misschien zit een selectie van ons perceel er ooit wel in. In maart volgen we opleiding.

We versassen de olie in bussen van 5 liter aan 75 euro per bus. En als het niet te ver is, wordt hij aan huis geleverd. Een mailtje aan de boer volstaat. Cuisinez bien!

Vergeef me dit zwak moment. ‘k Zal ‘t nooit meer doen. (Dit oogstjaar dan toch.)

Marie vroeg me of de takken nog niet kraken… De olijfbomen zwichten bijna onder het gewicht. Af en toe passeert er een zuchtje wind dat het stof wegblaast uit de rastakruinen. De stammen zijn bijna ondergesneeuwd.