Malpertuis

Toegegeven, een man alleen kan een rommeltje maken. (en perfect gelukkig zijn met het te laten liggen waar het ligt) Laat die man dan nog eens Fransman zijn en je kan je ongeveer een beeld scheppen, dames, van wat wij hier na een jaar nog steeds aan het opruimen zijn. In immobiliëntermen heet dat dans son jus. Maar geen geklaag, want van tijd kan je in die natuurlijk ontstane brocantemarkt nog leuke spullen vinden. Zoals deze twee dame-jeannes. Ze stonden in de wijnkelder en we hadden er niet meteen plannen mee tot ik vanochtend in de olijfmolen een boer met net dezelfde korven zag slepen. Hij leerde me dat de capaciteit of in de teut van de fles staat, of in de metalen kraag van de mand, of in de Q van de fles. Ik herinner me vooral de versie die bij mijn grootmoeder stond: een grote dikke, groene bolle fles met daarop geschilderd een even oerdegelijk Vlaams landschap (boerderij met berk). Enkele sprieten gedroogd riet staken uit de teut.

Even decoratief en ze tegelijk vullen met olijfolie lijkt ons een nog beter bestemming. Ik heb stiekem het gevoel dat die oude mandflessen alweer een beetje meer echte olijfboer van me maken. Fantaseren is heerlijk.

Er rest me weinig tijd om aan de blog te schrijven. Van bij zonsopgang starten we de pluk van de nog met witte kristallen bedekte olijven tot de avond valt. Ondertussen is er wel versterking gearriveerd en samen met Luc en Magda halen we 90 kg per dag. Morgen trekken we met de eerste 200kg richting molen. Dan halen we onze volgende twintig lege bakken af.

In de Alpilles spreken ze nu al van de oogst van de eeuw. Ondanks het feit dat er bijna de helft van de olijven vroegtijdig zijn gevallen is er sprake van een recordoogst. Sommige molens nemen zelfs geen olijven meer aan omdat ze niet kunnen stockeren. Overal waar we kijken in onze boomgaard hangen er nog. Dit krijgen we nooit op tijd geplukt!

De afspraak met de olijfmolen is gemaakt, de bakken staan klaar om te vullen en de zon is op de afspraak. (14 graden in de schaduw, heerlijk) Vandaag, 6 december, zijn we begonnen met de olijvenpluk. Precies een maand nadat de eerste Fransman de bomen inging. De voorbije weken heb ik het mogen horen! Ik zou te laat beginnen, het ging vriezen, de mistral zou ons uit de bomen blazen, ha die Belg toch… Maar we hielden vol. De olijven waren 2 weken achter op schema, waren nog niet rijp en hadden teveel water in zich. Bijkomend was het rendement van een kilo olijven in het begin van november nauwelijks 14%. Vanmorgen op de molen vertelde de boer dat we momenteel op 21% zitten! Onze olie zal zachter zijn en een lagere zuurtegraad hebben dan de hunne. De overwinning zal heerlijk smaken!

Blijft nog een ander probleem. We hebben vandaag zo’n 20 bomen geplukt. Er wachten nog 130 stronken. Met letterlijk de handen in de kruin krijgen we de idee om volgend jaar, 2009, een olijvenpluk te organiseren met enkele gasten. Quiches, bruschetta’s in de boomgaard en een fles zelfgeplukte olie van Malpertuis bovenop. Als het jullie wat lijkt mag je reageren op ivanseymus@orange.fr. Let wel: het is op afroep en je moet je kunnen vrijmaken want dit boerke is nogal koppig als het op zijn olijven aankomt.

Onze olijfgaard loopt aan de noordkant naadloos over in een grote wijngaard. Alleen een perenboom en enkele braambesstruiken vormen een natuurlijke grens. De boer, die meerdere velden verbouwt, heeft er muscat geplant. Een heerlijke tafeldruif waar je als buurman meer aan hebt dan aan een wijndruif. (Als je begrijpt wat ik bedoel;-)

We zijn half november, de oogst is al lang gepasseerd en de trossen die te klein waren voor de markt hangen te verschrompelen tot rozijnen. Namiddag, terwijl ik hier en daar nog een sappig druifje meepikte, viel mijn oog op de kronkels die vrijkomen nu de blaren zijn gevallen. Er moet een gelijkaardige kronkel in mijn schrijfhoofd zitten, want ze deden me denken aan de sierlijke lussen uit de kalligrafie, of de harde gegraveerde lijnen in een koperplaat. Ze zouden ook niet misstaan als smeedwerk nu ze staalgrijs en hard zijn geworden.

(Voor wie het inspirerend vindt, heb ik enkele foto’s extra in portfolio gezet.)

Al enkele dagen had ik in de mot dat er hier en daar olijven op de grond lagen. De hele donkere exemplaren kon ik zonder moeite van de takken plukken. Dit is niet normaal, deze tijd van het jaar. De kern van de olijven is vrijwel volledig verdwenen en de donkerbruine brij ruikt belegen.

Er zijn twee mogelijkheden:

• het mysterie van de rijping heeft toegeslagen. Zelfs de specialisten weten niet wat dit is. Te droog? Te nat? Er zijn zo van die jaren…
• of la teigne zit erin. Een motje dat verschillende stadia passeert en al sinds het voorjaar in onze olijven en bomen huist.

Wat er ook van zij, de conclusie is dezelfde. Er valt nu niks aan te doen en tegen de mot kunnen we pas in maart 2009 behandelen. Voorlopig gaat het nog om een heel klein deel van de oogst. We hopen dat het zo blijft.