Malpertuis

Altijd maar over druiven en olijven schrijven is niet eerlijk tegenover al het ander lekkers dat hier groeit. De kersen bijvoorbeeld. De oogst van 2010 is zo uitbundig dat de boeren het nauwelijks geplukt krijgen. De gretigheid waarmee passanten hun auto aan de kant zetten en met twee handen tegelijk de sappige zoetigheid naar de mond brengen lijken ze zelfs te dulden. De genante straf die de gulzige snoepers achteraf te verwerken krijgen, is hen waarschijnlijk al lol genoeg.

De titel ben ik dan weer bij Borsato gaan plukken.

Druiven. Het staat er hier vol van. Voor op tafel of in de fles en zo ver het oog reikt. Maar ze gaan plaats moeten maken, die Provençalen. Want, voorlopig bescheiden in een hoek van de tuin, groeit nu de Malpertuiser.

Het was een verre reis voor de trots uit Overijse. In bundels kwamen ze aan op Malpertuis. Splijten, scherpen, binden, … zo werden ze verenigd met een oude druivensoort uit het zuiden, de monticola. Een boeiend experiment maar de enten bleven droog en wilden niet schieten. Het zag er naar uit dat we de verovering van het zuiden voor een seizoen zouden moeten uitstellen.

Dat was buiten scheut 13 gerekend die losjes in de grond gestoken plotseling er wel zin in kreeg. In onze eigenwijze tuin staat hij nu omringd door bloemen en groenten. Ik hoop dat dit vrolijk gezelschap ferm trossen mag opleveren.

Bistrot de Mouriès

De Franse regionale verkiezingen zijn volop aan de gang. Vorig weekeinde kenden we de eerste eliminatieronde. Komende zondag 21 maart wordt de winnaar bekend gemaakt. Het centrale thema in de campagnes: “De nationale identiteit.” Nee maar -dit donc-, het voor ons sinds  ‘s mensen heugenis meest chauvinistische buurvolk heeft last van zijn identiteit!

Elk volk heeft zijn navel, zoals de Grieken Delfi hadden, en het zette mij aan het denken waar de navel van de Zuid-Fransen zich zou kunnen bevinden. Volgens mij maakt Mouriès in Les Alpilles een behoorlijke kans. Nog precieser, de bistrot van het dorp. Hier werd, en het is geen grap, op 1 april van het jaar 1551 Baptistin Honore Petalugue geboren, uitvinder van de pastis. Wie zal dit feit als mijlpaal in de meditterane  geschiedenis durven ontkennen. Achter de toog staat een Dalida, die een duidelijk j’attendrai uitstraalt, om de petits jaunes te schenken.

Niet overtuigend genoeg? Wel, in dezelfde bistrot komt regelmatig een ander en meer recente Franse held incognito over de vloer. Eric ‘The King’ Cantona, Franse voetbalheld tot ver buiten de grenzen, komt hier zijn dagschotel nuttigen. En gelijk heeft hij want de regionale keuken die hier geserveerd wordt is degelijk, van alle franjes ontdaan en zonder pretentie. Eigenlijk zoals wij het op vakantie graag hebben. Cantona heeft trouwens in navolging van Petalugue ook zijn naam verbonden aan de pastis. Hij is de ontwerper van een fles Ricard 51 die in beperkte oplage op de markt kwam.

En voor wie nog niet akkoord zou zijn met mijn argumenten moet weten dat Ernest Hemingway ze zeker zou beamen. Hij verbleef voor langere tijd in de afspanning. Verder kan ik nog duizenden olijfbomen toevoegen en de passie voor stieren die alsmaar groter wordt naarmate je dieper zuidwaarts trekt.

Mocht je deze zomer deze kant uitkomen is Mouriès en zijn bistrot zeker een ommetje waard.