Malpertuis

In primeur op deze blog: commentator Flappie heeft ook zijn stek gevonden in de Provence. In Oppède nog wel! Hij dobbert nu in zijn zwembad en bekomt van de emoties van het voorbije jaar. Hij lijkt te denken, ‘Oef, ma en pa hebben eindelijk iets gevonden, terug rust.’ Gisteren werd het huis gedoopt met de nodige cava’s en lag er een stevige gigot d’agneau op de rooster. Goed wat looktenen erin en welriekend geparfumeerd met rozemarijn en lavendel vers uit de tuin. Oppède heeft er drie professionele levensgenieters bij.

Het Paasweekeinde is officieus de start van het cultureel seizoen in de Luberon. De eerste toeristen komen toe en krijgen zonder pauze meteen een propvolle kalender onder de wielen. Want niet alleen voor schrijvers en schilders maar ook voor pottenbakkers, ceramisten en textielontwerpers zijn de kleuren en texturen van de Provence een onuitputtelijke bron van inspiratie. En zij stellen graag tentoon: een extra grote antiekmarkt van drie dagen in Isle-sur-la-Sorgue, design in zijde en linnen in Gordes en gebakken aardewerk in Bonnieux. Parkeren wordt gegarandeerd een probleem.Wij zijn geen dravers meer en kozen voor de pottenbakkerskunst. Een collega uit onze Art et Métier vereniging die er haar werk aan de man brengt, weet te verklappen dat vooral de Duitse bezoekers gretige afnemers van aardewerk zijn. Pasen brengt meestal kwakkelweer. Vorig jaar brak de mistralwind heel wat potten, dit jaar vulde de regen op zondag de geglazuurde kruiken. Maar slechte liedjes duren hier gelukkig nooit lang.

Breng een werelds kruisvaarder en een nutteloos weetje samen en je doet een ontdekking. En niet zomaar eentje. Zet je gemakkelijk, want hier gaan we.

Om het verhaal te kunnen vertellen moet ik om te beginnen de identiteit van onze mysterieuze pelgrim in black van vorige week onthullen. Bart ‘Kinepolis’ Claeys kwam op Malpertuis het nuttige met het aangename koppelen. Tussen enkele werkbezoeken door gooide hij de spieren los in een bloesemroute door de Luberon als voorbereiding op zijn (tweede!) tocht naar Santiago de Compostela. Ik vroeg me toen nog af wat die man in godsnaam misdaan had om zulke beproeving vrijwillig te ondergaan. Maar geen probleem, vorige week liet hij me in België de nodige geloofsbrieven van het Vlaams Genootschap van Compostela zien. Hij doet dit dus echt voor de lol!

Tijdens zijn relaas over hoe het allemaal in zijn werk gaat, liet Bart vallen dat je de St.-Jacobsschelpen moet volgen om Compostela te bereiken. Schelpen…? Daar had onze inwonende archeologe Jasmine enkele weken geleden nog wat over te vertellen. Een tweede theorie over die St.-Jakobsschelp in onze gevel begint te leven. We liggen niet ver af van de Romeinse heirbaan Via Domitia die ooit dienst deed als route voor de pelgrims die vanuit Turijn, over Avignon, naar Compostela trokken. Malpertuis heeft er verder niets mee te maken want die trektochten waren vooral rond 1300 een populaire uitstap. Maar huizen rond 1700-1800 werden nu eenmaal gebouwd uit gerecupereerd materiaal en die steen werd waarschijnlijk gewoon aangesleept samen met de rest.

Wij hebben ondertussen het Vlaams kapellekenslandschap weer geruild voor de Provençaalse cabannekes ten wijnvelde. Onderweg moest ik nog denken aan Bart die deze blog iets ‘spiritueels’ hebben vond. Hij heeft er in die zin behoorlijk aan bijgedragen.

Deze week heeft piscinier Jean-Louis al zijn buizen en tubes in de grond gefoefeld en is de terrassier de toekomstige zomerterrassen komen aanleggen. Zonder veel problemen. Tot we rond de knoest van een ceder stonden. Wij wilden graag dat die ook werd uitgegraven maar de heren trokken er niet aan. “Dan moeten we rond de hoofdwortel graven en wie weet wat we dan tegenkomen.” Eerder op de dag was die andere knoert van een wortel even verderop in de tuin geen probleem geweest. Nu zwegen de Bobcatjes. We stonden in de buurt van de begraafplaats uit een vorige episode en dat waren ze duidelijk niet vergeten. “Probeer met de kettingzaag hem nog wat in te korten. Even zo goed, want dood is hij toch.” Ze deden het klinken alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en weg waren ze, de stoere bouwvakkers. Wij daarentegen zijn ondertussen gewend aan bijzondere ontdekkingen. Tussen de rustieke bouwmaterialen die de vorige eigenaar achterliet hebben we nog gezegend materiaal teruggevonden. Raar, maar het went.

Wij hebben ooit op het punt gestaan een huis te kopen in Croagnes. Samen met Oppède is dit voor ons een van de meest magische plekken van de Luberon. Men zegt soms te gemakkelijk dat de Provence ‘mooi’ is zoals men van rozen zegt dat ze goed ‘ruiken’. Dat is eenvoudig (je hoeft er zelfs geen neus voor te hebben!), de ziel voelen is wat anders. Ver weg van de toeristische stampede is er die heuvel met een kapel en enkele huizen. Voornamelijk zomerateliers van kunstenaars en andere getormenteerde zielen. Croagnes zou zonder probleem een bedevaartsoord voor de (discrete) kunstliefhebber kunnen worden. Zo woonde en ligt hier begraven de Nijlense kunstschilder Jozef Verheyen. Het zegt jullie misschien niets maar meer dan twintig jaar geleden wist hij het al: “Ik geloof niet in definitieve dingen. Je moet alleen eerlijk zijn met jezelf en je werk, dan klopt alles.” Vivons heureux, vivons cachés.

Hugo Claus volgde zijn credo en arriveerde hier met zijn Sylvia. Vele biografiën vermelden dat hij een tijdje in Apt verbleef. Niks van, hij woonde in Croagnes. Als je bovenkomt, eerste huis rechts waar nu de roestige electriciteitskast hangt. Je kan het huis zelfs huren voor je vakantie. Claus beweerde dat je nooit een goed schrijver kan worden tenzij je je ergert aan alles in je omgeving. Croagnes moet op die regel een uitzondering zijn geweest. Ik was op pad, passeerde het wegje naar boven en kon niet weerstaan me even op het pleintje te zetten. Magisch.