Malpertuis

In primeur op deze blog: commentator Flappie heeft ook zijn stek gevonden in de Provence. In Oppède nog wel! Hij dobbert nu in zijn zwembad en bekomt van de emoties van het voorbije jaar. Hij lijkt te denken, ‘Oef, ma en pa hebben eindelijk iets gevonden, terug rust.’ Gisteren werd het huis gedoopt met de nodige cava’s en lag er een stevige gigot d’agneau op de rooster. Goed wat looktenen erin en welriekend geparfumeerd met rozemarijn en lavendel vers uit de tuin. Oppède heeft er drie professionele levensgenieters bij.

Het Paasweekeinde is officieus de start van het cultureel seizoen in de Luberon. De eerste toeristen komen toe en krijgen zonder pauze meteen een propvolle kalender onder de wielen. Want niet alleen voor schrijvers en schilders maar ook voor pottenbakkers, ceramisten en textielontwerpers zijn de kleuren en texturen van de Provence een onuitputtelijke bron van inspiratie. En zij stellen graag tentoon: een extra grote antiekmarkt van drie dagen in Isle-sur-la-Sorgue, design in zijde en linnen in Gordes en gebakken aardewerk in Bonnieux. Parkeren wordt gegarandeerd een probleem.Wij zijn geen dravers meer en kozen voor de pottenbakkerskunst. Een collega uit onze Art et Métier vereniging die er haar werk aan de man brengt, weet te verklappen dat vooral de Duitse bezoekers gretige afnemers van aardewerk zijn. Pasen brengt meestal kwakkelweer. Vorig jaar brak de mistralwind heel wat potten, dit jaar vulde de regen op zondag de geglazuurde kruiken. Maar slechte liedjes duren hier gelukkig nooit lang.

Breng een werelds kruisvaarder en een nutteloos weetje samen en je doet een ontdekking. En niet zomaar eentje. Zet je gemakkelijk, want hier gaan we.

Om het verhaal te kunnen vertellen moet ik om te beginnen de identiteit van onze mysterieuze pelgrim in black van vorige week onthullen. Bart ‘Kinepolis’ Claeys kwam op Malpertuis het nuttige met het aangename koppelen. Tussen enkele werkbezoeken door gooide hij de spieren los in een bloesemroute door de Luberon als voorbereiding op zijn (tweede!) tocht naar Santiago de Compostela. Ik vroeg me toen nog af wat die man in godsnaam misdaan had om zulke beproeving vrijwillig te ondergaan. Maar geen probleem, vorige week liet hij me in België de nodige geloofsbrieven van het Vlaams Genootschap van Compostela zien. Hij doet dit dus echt voor de lol!

Tijdens zijn relaas over hoe het allemaal in zijn werk gaat, liet Bart vallen dat je de St.-Jacobsschelpen moet volgen om Compostela te bereiken. Schelpen…? Daar had onze inwonende archeologe Jasmine enkele weken geleden nog wat over te vertellen. Een tweede theorie over die St.-Jakobsschelp in onze gevel begint te leven. We liggen niet ver af van de Romeinse heirbaan Via Domitia die ooit dienst deed als route voor de pelgrims die vanuit Turijn, over Avignon, naar Compostela trokken. Malpertuis heeft er verder niets mee te maken want die trektochten waren vooral rond 1300 een populaire uitstap. Maar huizen rond 1700-1800 werden nu eenmaal gebouwd uit gerecupereerd materiaal en die steen werd waarschijnlijk gewoon aangesleept samen met de rest.

Wij hebben ondertussen het Vlaams kapellekenslandschap weer geruild voor de Provençaalse cabannekes ten wijnvelde. Onderweg moest ik nog denken aan Bart die deze blog iets ’spiritueels’ hebben vond. Hij heeft er in die zin behoorlijk aan bijgedragen.