Malpertuis

In primeur op deze blog: commentator Flappie heeft ook zijn stek gevonden in de Provence. In Oppède nog wel! Hij dobbert nu in zijn zwembad en bekomt van de emoties van het voorbije jaar. Hij lijkt te denken, ‘Oef, ma en pa hebben eindelijk iets gevonden, terug rust.’ Gisteren werd het huis gedoopt met de nodige cava’s en lag er een stevige gigot d’agneau op de rooster. Goed wat looktenen erin en welriekend geparfumeerd met rozemarijn en lavendel vers uit de tuin. Oppède heeft er drie professionele levensgenieters bij.

Sinds gisteren, dinsdag 16 juni, zijn ze er: de verse Cigales de Provence. Niet meteen moeders mooiste maar wat wil je als je na gemiddeld 5 jaar onder de grond geleefd te hebben plots de zon ziet? Direct het jasje uit, even opdrogen en dan snel de bomen in om zich op diens schors vast te zetten. Dan kan dit groentje aan zijn concert beginnen. Boven de 22 graden zijn de cimbaaltjes goed droog en ontpopt het beestje zich tot de meest luidruchtige der insecten. Zijn achterlijf is volledig leeg en dient als klankkast, zoals bij een gitaar. Na drie à vier weken valt hij als een gedoofd stuk zwart geblakerde houtskool uit diezelfde boom. Een kort leven, hij heeft alles gegeven, maar hij staat wel in het Guinness Book of Records! Ik schrijf wel duidelijk altijd ‘hij’ want ‘zij’ blijft stil en heeft grote oren om naar de (lege!) mannetjes te luisteren. Ik geef hier verder geen commentaar meer bij. Die komt wel vanzelf denk ik.

Als onze zoon Maxim graag cake bakt met Provençaalse kruiden en lavendelhoning dan neem ik de levering van streekproducten, enigszins opportunistisch, direct ter harte. Zodoende streek er vandaag een bijenkorf neer op onze lavendel. Je kon het nakende gebak al ruiken én horen. Hmmmmm.

Hier en daar komt zachtjes de lavendelgeur je al tegemoet. Het weer is dan ook perfect momenteel, lekker warm overdag tot zo’n 30 graden met een bries die toch alles fris houdt. En dat is wat lavendel nodig heeft, koelte. De echte lavende fin kan je daarom alleen vinden op grote hoogte vanaf zo’n 700 meter. Maar ook hier laat de opwarming van de aarde zich voelen. Dorpen als Sault en Senanque, die bekend staat om hun lavendelvelden, ondervinden jaarlijks steeds meer moeilijkheden om de echte lavendel te kweken. Ze liggen rond die grens van 700 meter.

In Lagarde d’Apt hebben ze voorlopig nog geen last van de opwarming. De grootste kwekers en leveranciers van de parfumeurs in Grasse hebben hier hun boerderijen op 1.200 meter. Schitterende velden, honderden hectaren groot, bieden een uniek zicht op de Luberon. In Lagarde is er verder niet veel te zien. Er is wel een bistrot die wordt uitgebaat door de burgemeester en buiten seizoen op een verlaten militair kamp lijkt. De laatste berichten van het college doen echter uitschijnen dat het lang nog niet zeker is of de bistrot dit seizoen opengaat. Wie de uitstap neemt naar deze fantastische plek kan dus maar beter wat proviand voorzien.

Fotogeniek betekent eigenlijk dat de foto mooier is dan in ‘het echt’. Ik maak me wel vaker die bedenking, als ik foto’s neem in huizen die in de vakantieverhuur terecht komen. Maar dit huis in Goult is anders. Het behoort aan een Amerikaans cineast die de gave heeft om in elk hoekje en kantje van zijn huis een verhaal te vertellen. Het is allemaal niet zo bijzonder, maar wel zeer efficiënt. Zonder enige moeite maak je hier verhalende beelden.

Een potje kleurpotloodjes in een nis in de muur, onder een wat naïeve tekening in een al even prutserig lijstje. Kinderen zijn hier zeer welkom. Daarnaast een kastje dat geleefd heeft. Een laag rood, een laag blauw, het heeft zich al aan meerdere interieurs moeten aanpassen maar hier mag het zichzelf zijn. Barsten inbegrepen. Welk nieuwsgierig neusje kan nog van de deurtjes en de schuifjes blijven? Op het kastje een vers gebonden bezempje met daaronder 2 potscherven die komen piepen. Om de huurder te zeggen: “Wie het potje breekt, poetst het op.”

Dit dorpshuisje is als een film die je meerdere malen moet zien om alle details te ontdekken. De eigenaar heeft zijn beroep niet gemist.

Bericht van het Filmfestival van Cannes: met 3 films per inwoner, per jaar,
zijn de Fransen de meest cinefiele Europeanen. Mijn bezoek van vorige week
aan dit huis kan geen toeval meer zijn. Het leven zit vol vingerwijzingen.