Malpertuis

In telefoongesprekken met het thuisfront blijft de meest gestelde vraag:”En, hoe is het weer daar?” De antwoorden variëren nogal en het is al vastgelegd in statistieken dat de voorbije winter in de Provence er inderdaad eentje was zonder voorgaande. Sneeuw en regen wisselden snel af met stralende zon op eerste lentedagen die in België hoogzomer genoemd zouden worden. Gisteren en vandaag: 27 graden. We zitten ‘s avonds buiten tot een uur of negen en dan koelt het af. Nog iets te vroeg om het zwembad te vullen maar we zitten al op de kant naar de Luberon en de wijngaarden te kijken. Volgende week komen misschien de ijsheiligen nog langs? Daarna gaat de kraan open.

Er drijven kuddige wolkjes over ons kleine zandmannetje in een groen overalletje. Hij legt de terrassen rond Malpertuis aan. Het huisje van onze buren past bijna in zijn vrachtwagentje op de oprit.

Beetje bij beetje schept hij ruimte en perspectief met zijn Bobcatje en rijfke. Hij keert en draait, speelt met het licht op de witte steentjes. Samuel is helemaal zen.

Pioenroos 2, originally uploaded by dessinauteur.

Naast de thym staat ook de iris de Provence in bloei en hebben de pioenrozen het bolle hoofd bovengestoken. Deze foto is vorig jaar genomen omdat we dachten dat de rozen, onder de werken op de werf, zouden bedolven worden.

Gelukkig niet. Want deze hier in het wild groeiende bloemen zijn schitterend als ze openspringen. Ze trekken grote zwarte mieren aan die dan roerloos op het topje gaan zitten.

Begin januari kon ik foto’s van een ondergesneeuwd Provence publiceren. Nu, half maart, zijn de eerste zonnekloppers daar. De amandelbomen staan in bloei en de abrikozenboompjes volgen snel. Riet ook, samen met dat blauwe bloempje waar ik de naam niet van ken maar evenzo zachtjes haar verleidelijk parfum verspreidt. ‘s Ochtends en ‘s middags eten we buiten en vrijdag 20 maart heet het officieel lente. Het ontluiken van het nieuwe leven komt op tijd in de Provence.

Ik wil niet klagen, na bijna vier weken blauwe lucht en zon, maar vanmiddag begon het te regen en dan komt alles weer terug boven voor de gevluchte Belg. Alsof zoiets hier in de Provence niet zou kunnen, dat pijpestelen regenen. Ik betrap me erop dat ik de regen hier zelfs nog feller haat. Riet vraagt me wat we zouden kunnen eten vanavond en ik antwoord instinctief “koteletten”. We eten ze niet speciaal graag en voor mij zijn ze bijkomend nog eens onverbrekelijk verbonden met regen, slecht weer in het algemeen eigenlijk. Een collega maakte er in een advertentie ooit eens onbewust ‘varkensk(l)oteletten’ van, perfect vond ik dat. Het vat alles samen.

Terug naar voorbije zondag dan maar. De brocante en antiekmarkt in L’Isle-sur-la-Sorgue komt stilaan op snelheid. Samen met de boerenmarkt in Coustellet is Isle op zondag dé uitstap bij uitstek in de streek. Oude waterkruikjes van pastismerken blijken een goede investering (minimum 16 euro ‘t stuk!). Wij kochten dan maar een 19de eeuws schilderijtje van tomaten, coeur de boeuf om precies te zijn. Zo ontwapenend en naïef dat het altijd wel ergens past. Het rood, de zon en het beeld van de tomaten brengen ons al in de lente. Maartse buien en aprilse grillen kunnen hier onmogelijk bestaan!