Malpertuis

De laatste week is het weer enigszins somber, wolken met af en toe een zonnetje, niet echt Provence mogen we zeggen. De temperaturen daarentegen zijn meer dan behoorlijk, 18° en meer, maar ook dat is uitzonderlijk. De plaatselijke krant meldt de warmste oktobermaand in 50 jaar. De natuur vindt geen rust.

Perfect weertje om te wandelen en wat foto’s te maken. We proberen ook graag eens wat nieuws uit op de blog. Wat denken jullie van deze panoramische illustraties? Met de muis kan je mee rondkijken met ons.

We voelden ons even als paparazzi toen we met de telefoon een fotootje konden maken van Pierre Cardin in de straten van zijn Lacoste. Toegegeven, het is misschien niet erg moeilijk als je in zijn restaurant zit te eten (Café de Sade), hem dan volgt door straten die helemaal van hem zijn (heeft hij nog Monopoly gespeeld misschien?) terwijl hij achteloos een knalgroene pull over de keien laat slepen. We zeggen ‘Bonjour’ als hij de deur van een van zijn galerijen sluit. Hij zegt wat terug! Een cameraman volgt hem op de voet op weg naar zijn kasteel.

Wij trekken ook naar boven en tot onze verbazing is deze bijna negentigjarige merkenverkoper eerder dan ons. We vermoeden dat hij een lift heeft laten uithakken in de rots die je alleen kan bereiken via een geheime deur die de Marquis de Sade zelf nog liet installeren. Kastelen moeten zoiets hebben, anders zijn ze niet echt. En gezien de perverse Marquis regelmatig de vlucht moest nemen…

De monumentale beelden die voor de toren staan, zijn nog steeds dezelfde. Ze zijn van kleur en plaats veranderd, dat wel. Het uitzicht is fantastisch. Boven op het dak, tussen de restanten van immense muren, geeft Pierre zijn zoveelste interview. Wat kan hij zeggen wat we nog niet weten over hem? “Ik koop de huizen van Lacoste voor mijn plezier”, zei hij tegen een journaliste toen zij vroeg waar zijn koopwoede vandaan kwam. Maar net daar schuilt volgens lokale bewoners nog wel een geheim: “Cardin wil Lacoste omdat hij ontdekt heeft dat hij een verre afstammeling is van de Sade, monsieur!”

Voor het grootste deel, zoniet voor al onze gasten, zal de combinatie van ‘Goult’ en ‘terras’ herinneringen oproepen aan Café de la Poste. Een doorgaans zeer gesmaakte uitstap, vernemen we nadien. Over die andere beroemde terrassen van Goult hoor ik veel minder. Daarom hier een introductie en een ideetje voor een aansluitende uitstap.

Loop omhoog, door het oude ommuurde dorp, langs het kasteel tot aan de Moulin de Jérusalem. Alleen al voor het zicht op de Luberon en de vallei is het de moeite waard. Rechts van de molen zal je een bordje ontdekken met daarop “Conservatoire des terrasses”. (De Conservatoire is een organisatie van vrijwilligers die de muurtjes en bouwsels in hun oorspronkelijke staat trachten te bewaren.) Het wijst de weg naar zo’n 5ha terrassen die als volkstuintjes dienst deden. Met gestapelde stenen (echte pierre sèche) bakenden de vroegere bewoners van Goult hun perceeltjes af op de zuidflank van de berg. Sommigen bouwden bories en in enkele muurtjes kan je uithollingen zien waar de imker zijn bijen hield.Nu zal je in de tuintjes vooral olijfbomen aantreffen. Hier en daar staat een bank om op te verpozen met telkens een panoramisch zicht op de weidse omgeving.

Het wandelpad wordt zéér discreet aangegeven en men verliest er wel eens zijn weg. Misschien een goed idee om wat broodresten van de tafel van Café de la Poste mee te nemen!

Ik had niet meteen gepland wat over het voorbije seizoen te schrijven. Alles verliep rustig en zonnig, zoals je mag verwachten op Malpertuis. Tot die dag er brand uitbrak in een gîte. Vooral daar wilde ik niets over schrijven, om al die goeie herinneringen te bewaren en het weer snel te vergeten. Ik liet enkel een zinnetje achter op de pagina over Le Destin des Choses om verdere reserveringen voor het najaar 2011 te vermijden.

Maar deze gîte blijft zijn eigen lot bepalen en Riet en ik kregen zoveel berichtjes met steunbetuigingen en jawel, goeie herinneringen, dat we eraan houden jullie via de blog allemaal dank te zeggen. Het geeft ons goeie moed en ondertussen zijn we aan de opkuis begonnen. Heel wat oude decoratiespullen hebben we kunnen redden, worden weer opgeknapt, en in het seizoen van 2012 is iedereen die zin heeft in het Provencegevoel weer van harte welkom.

Alleen die microgolf, we twijfelen of die nog binnen mag.

In Nederland en Vlaanderen loopt momenteel De Week van het Schrijven. Mooie gelegenheid om er zelf opnieuw mee te beginnen, dacht ik zo. Bijkomend kreeg ik dit seizoen zoveel vragen van gasten over me heen, dat het schuldgevoel te groot dreigde te worden. Goed dat jullie volharden (met speciale dank aan Daisy!), want eigenlijk heb ik er daardoor wel opnieuw zin in gekregen. Da’s het belangrijkste.

Of er ondertussen niets gebeurde? Toch wel, elke dag strompel je in de Provence wel over iets dat de moeite waard is om te vertellen. Of te fotograferen. Laat me met een citaat uit een gesprek met ex-collega Tony, die bij ons te gast was, opnieuw de draad oppikken. Hij stond als professioneel fotograaf, met een schitterend toestel op de gebronzeerde buik aan de rand van het zwembad, te vertellen dat hij de laatste tijd bijzonder veel plezier vond in het fotograferen met zijn smartphone. “Terug naar de essentie”, als het ware. Ik zat met hetzelfde gevoel en heb zodoende in de rechterkolom maar meteen een link gelegd naar het lijstje foto’s dat ik bijna dagelijks aanvul. Gewone kiekjes, een soort digitale polaroids die vandaag Instagrams heten, die niets met techniek maar vooral het verhaal, een moment, en de dingen-zoals-ze-zijn illustreren.

Klik op de flarden heugenis om ze te vergroten en laat ze jullie voor even vervoeren als vakantieherinneringen.