Malpertuis

Woensdagavond werd in Oppède, op uitnodiging van burgervader Calvo, een presentatie gegeven van de geplande restauratiewerken in het oude dorp. Terecht, want de staat waarin de straten van Oppède-le-Vieux verkeren is zondermeer gevaarlijk. Blauwe plekken, omgeslagen enkels en niet te vergeten gewoon pijnlijke voeten, zijn doorgaans het resultaat van een bezoek aan de poëtische ruïnes. Dit laatste is de romantische pleister op de blaar want zo hoort het. Om schoonheid te vinden, moet je, naar katholieke traditie, afzien.

Genoeg van die toeristische penitentie, moet Albert Calvo gedacht hebben, en hij zette jaren geleden de procedure in gang om de steile toegangsweg, een eeuwenoude calade, tot aan de Notre Dame Dalidon te restaureren. Maar dat is buiten de meer Calvinistische goegemeente gerekend. Die maakt zich zorgen over het pitoreske kader dat verloren zou gaan, en de lichtvervuiling die de leds gaan opleveren en vooral, wie gaat dit allemaal betalen! “We kunnen het pad toch ook met lampions verlichten”, klonk het. “Dat zit volledig binnen de Middeleeuwse tradities van ons dorp.” De verantwoordelijke architect en presentator van dienst keek zorgelijk. Na nog enkele bijkomende tips over het tailleren en de kleur van de te gebruiken stenen voor de restauratie door andere oude dorpsmonumenten, had hij er duidelijk genoeg van. “Tegen einde 2011 moeten alles klaar zijn”, besloot hij snel.

De kans is groot dat het project zelf ook een Calvarieberg wordt. Wij zijn wat beelden gaan maken van de fotogenieke calade. Je weet maar nooit wat ze gaan aanvangen met dit voorlopig nog ongerept stukje patrimonium.

Meerdere zéér dikke boeken zien we opduiken aan ons zwembad. Schrikwekkende turven vol kleine lettertjes die niet alleen dienen als leesvoer maar evengoed als wespendoder en keverpletter. Aan spannende momenten geen gebrek.

Waar men thuis niet de tijd voor vindt, maak je goed op een ander. Zo lijkt het wel. En vooral cultuur lijkt er zeer onderhevig aan te zijn. Zo gaat het boek aan de kant voor een uitstap naar een Middeleeuws dorp en komen de kunstgalerijen in zicht. Voor mij de aanzet om het aanbod, zinnige maar evenzeer verstrooiende, tentoonstellingen eens te bekijken. Doe er jullie voordeel mee.

Bovenaan mijn lijstje staat de overzichtstentoonstelling van Alechinsky in het Musée Granet in Aix-en-Provence. De retrospectieve loopt nog tot 3 oktober 2010 waar ook zijn laatste schilderijen en gravures te bekijken zijn waarin de Cobrakunstenaar zich, naar eigen zeggen, eindelijk ontdoet van ‘de vier hoeken’.

Dichter bij huis en voor wie van verhalend literair teken- en schilderwerk houdt, is het werk van Jean Le Gac een verrassende ontdekking. Tot 3 oktober 2010 kan je in het Maison René Char in L’Isle sur la Sorgue terecht. Toegankelijk op zondag is het te combineren met de brocantemarkt van de stad.

Absoluut buitenbeentje in de Luberon en een must voor wie van hedendaagse Afrikaanse kunst houdt: de Fondation Blachère in Apt. Zo kan je er de affiche kopen die William Kentridge maakte voor het WK2010 in Zuid-Afrika of eenvoudige gesculpteerde gebruiksvoorwerpen uit ebbenhout. Wij waren vooral onder de indruk van de intimistische mis en scène waarin de fondation zijn vaste collectie toont. Deze zomer is het thema textiel. Wil je even weg van de toeristische drukte, dan is deze oase (weliswaar temidden een industrieterrein!) een aanrader. (klik op de foto’s voor een uitvergroting)

Voor landschappen van plakken dikke paarse lavendelolieverf onder cadmiumgele zonnebloemimpressies kan je terecht op lokale markten en tot in de kleinste boetiekjes in de smalste straatjes. Wie ontdekt de volgende Van Gogh?

De voorbije dagen vierde ons Oppède zijn impressionant erfgoed. Uitzonderlijk gingen ondermeer de poorten van de steengroeve open en kwamen geologen de unieke bodemgesteldheid van dit dorp in de Luberon illustreren. Kathedralen en stations werden met de gebeeldhouwde stenen gebouwd. Maar zoals het meestal gaat, is hij alleen wereldberoemd voor de kenners. Zeg vanaf nu dus nooit zomaar Franse steen tegen een pierre d’estaillades!

Enkele boven- en ondergrondse beelden:

Het mag nu gezegd, de praline zit in de doos, en dit is een absolute primeur, want onze zoon Maxim mag als student van de Hotelschool in Hasselt stage lopen bij een eminent ambachtsman hier in Frankrijk.

In L’Isle-sur-la-Sorgue zit namelijk een zeer straffe chocolatier die het vak van vader op zoon heeft geleerd en als créateur van zeer verfijnd lekkers wereldwijd bekend staat. Gedurende een volle maand zal Maxim in het atelier van Florian te zien zijn want hij stelt zoveel belang aan zijn bewerkingen dat hij het gewoon in zijn etalage toont. Geen enkel product in zijn confiserie is langer dan een week op voorhand geprepareerd, zonder bewaarmiddelen en kleurstoffen. La cour aux Saveurs is bijkomend nog een van de weinige plekken waar je echt artisanaal vervaardigde nougat kan kopen. Ga je deze vakantie op de antiekmarkt langs, passeer zeker ook eens bij Florian Courreau in de rue Louis Lopez in Isle.

De verf zal morgen, vrijdag, bij de opening van het Salon des métiers d’Art nog nat zijn. Maar ik denk dat alles op zijn plaats ligt om de volgende drie dagen minstens 4.000(!) bezoekers te ontvangen. Mijn buurman op de beurs, juweelontwerper, raadde aan enkele flessen water mee te brengen want de keel zal gesmeerd moeten worden. De bedoeling is dat er gewerkt wordt bij wijze van demonstratie maar het zal dus voornamelijk on se discute worden, de nationale sport in Frankrijk.

Het salon gaat door in een oude kerk die tot cultureel centrum werd verbouwd. Geen slecht idee om volk op de banken te krijgen!