Malpertuis

Recent kreeg ik een bericht van iemand die graag bij ons wilde reserveren maar eerst iets meer wilde weten, en natuurlijk zien, over ‘het zicht’. Groot gelijk maar eenvoudig is dat niet om over te brengen op het scherm. In de Luberon ben je als het ware continu ondergedompeld in dat landschap tussen de Monts de Vaucluse en Mont Ventoux aan noordzijde en de Luberon aan zuidzijde. Leg zo maar eens iets vast op een foto!

Met dit 360° beeld doe ik een gooi. Had ik geluk van ook nog eens een regenboog te treffen. Op ‘t eerste zicht toch niet slecht om hierheen te komen. Met de muis op de foto klikken en slepen om te navigeren…

In de ochtend van zondag 18 december ging ik, zoals bijna elk weekend, naar de bakker in Coustellet. “Het valt mee,” dacht ik, “slechts twee dames voor me.” Tot het gesprek tussen een mémé en de winkeldames op gang kwam en ik moest meeluisteren; over de kleinkinderen, de aankomst van Père Noël, de versieringen en de échte rendieren op de Kerstmarkt van Les Taillades! (Ah, die kennen we nog van vorig jaar.) De mémé keek even achterom om te kijken of ik een verantwoordelijk vader van kleine kinderen kon zijn en met zijn schaapjes toch wel zeker naar die beestjes zou gaan kijken. Ik had enkel een hongerige blik en ze merkte snel dat ze meer succes oogstte bij de jonge moeders achter de toonbank. Het duurde even voor ze alle attracties had toegelicht waarbij ik steeds meer in de vergeethoek kwam te staan. Die croissants heb ik verdiend die zondag!

Een week geleden was de Kerstmarkt in Maubec eerder teleurstellend geweest, en nog steeds op zoek naar feeststemming besloten we toch naar Les Taillades te trekken. In het gezelschap van onze kleinste van bijna 20 jaar. Het is nooit te laat om voor het eerst een rendier te bewonderen en mémé zou trots zijn. De kermis was kleiner dan in 2010. De paardenmolen, aangedreven door een mens (aardige wisseling van lastdier!), was leuk om te zien en de beschilderde houten stokjes waren een creatief alternatief voor de alomtegenwoordige santons. (klik op de foto’s om te vergroten) Maar de sfeer zat er nog niet echt in. We zullen verder moeten zoeken.

Wordt vervolgd.

Het maakt niet uit; op de fiets, te voet, in een bus of gewoon met de auto, iedereen die hier voorbij komt, zal stoppen. Onnoemlijk veel mensen heb ik hier zien halt houden of op z’n minst zien vertragen om een filmpje of foto te maken. Toen ik er onlangs stond, op de terrassen van Bonnieux, was het een stuk rustiger. En ik vroeg me af of al die duizenden foto’s die hier genomen worden wel uit de verf komen. Een grote vlakte met aan het einde een vage berg, dorpjes die te klein zijn om nog herkenbaar te zijn op papier, en om de Mont Ventoux te kunnen vastleggen bovenop dit alles zou je tenminste het magisch uur bij zonsondergang moeten afwachten. Wat wel scherp en herkenbaar is, is die eigenlijk niet zo bijzondere kerk in het midden van het panorama. Voor een mooi zicht, met een veel fraaiere kerk, moet je nog iets hoger klimmen in Bonnieux.

Ik probeer het eens met deze panoramische versie en met een zon die niet te hoog stond. Zijn jullie er al geweest en heb je een foto gemaakt?

Voor het grootste deel, zoniet voor al onze gasten, zal de combinatie van ‘Goult’ en ‘terras’ herinneringen oproepen aan Café de la Poste. Een doorgaans zeer gesmaakte uitstap, vernemen we nadien. Over die andere beroemde terrassen van Goult hoor ik veel minder. Daarom hier een introductie en een ideetje voor een aansluitende uitstap.

Loop omhoog, door het oude ommuurde dorp, langs het kasteel tot aan de Moulin de Jérusalem. Alleen al voor het zicht op de Luberon en de vallei is het de moeite waard. Rechts van de molen zal je een bordje ontdekken met daarop “Conservatoire des terrasses”. (De Conservatoire is een organisatie van vrijwilligers die de muurtjes en bouwsels in hun oorspronkelijke staat trachten te bewaren.) Het wijst de weg naar zo’n 5ha terrassen die als volkstuintjes dienst deden. Met gestapelde stenen (echte pierre sèche) bakenden de vroegere bewoners van Goult hun perceeltjes af op de zuidflank van de berg. Sommigen bouwden bories en in enkele muurtjes kan je uithollingen zien waar de imker zijn bijen hield.Nu zal je in de tuintjes vooral olijfbomen aantreffen. Hier en daar staat een bank om op te verpozen met telkens een panoramisch zicht op de weidse omgeving.

Het wandelpad wordt zéér discreet aangegeven en men verliest er wel eens zijn weg. Misschien een goed idee om wat broodresten van de tafel van Café de la Poste mee te nemen!

Woensdagavond werd in Oppède, op uitnodiging van burgervader Calvo, een presentatie gegeven van de geplande restauratiewerken in het oude dorp. Terecht, want de staat waarin de straten van Oppède-le-Vieux verkeren is zondermeer gevaarlijk. Blauwe plekken, omgeslagen enkels en niet te vergeten gewoon pijnlijke voeten, zijn doorgaans het resultaat van een bezoek aan de poëtische ruïnes. Dit laatste is de romantische pleister op de blaar want zo hoort het. Om schoonheid te vinden, moet je, naar katholieke traditie, afzien.

Genoeg van die toeristische penitentie, moet Albert Calvo gedacht hebben, en hij zette jaren geleden de procedure in gang om de steile toegangsweg, een eeuwenoude calade, tot aan de Notre Dame Dalidon te restaureren. Maar dat is buiten de meer Calvinistische goegemeente gerekend. Die maakt zich zorgen over het pitoreske kader dat verloren zou gaan, en de lichtvervuiling die de leds gaan opleveren en vooral, wie gaat dit allemaal betalen! “We kunnen het pad toch ook met lampions verlichten”, klonk het. “Dat zit volledig binnen de Middeleeuwse tradities van ons dorp.” De verantwoordelijke architect en presentator van dienst keek zorgelijk. Na nog enkele bijkomende tips over het tailleren en de kleur van de te gebruiken stenen voor de restauratie door andere oude dorpsmonumenten, had hij er duidelijk genoeg van. “Tegen einde 2011 moeten alles klaar zijn”, besloot hij snel.

De kans is groot dat het project zelf ook een Calvarieberg wordt. Wij zijn wat beelden gaan maken van de fotogenieke calade. Je weet maar nooit wat ze gaan aanvangen met dit voorlopig nog ongerept stukje patrimonium.