Malpertuis

Eens voorbij Apt, Viens bezocht en in Céreste op de Via Domitia gestaan, verover je Montjustin. Een hameau op een heuveltop, nauwelijks zichtbaar vanop de N100. De richting-aanwijzers zijn al even bescheiden aangebracht en de paden ernaartoe zijn nog smaller dan elke andere Franse plattelandsweg. Kronkelend naar boven passeer je enkele mooi slapende hoeves en met wat geluk verspert een kudde schapen je de weg. Zalig tijdverlies met perfect alibi. Zonder enige bezienswaardigheid op het eerste gezicht, de schoonheid van het landschap even buiten beschouwing gelaten, ga je op het rond punt naar links de parking op. Het heeft geen zin met de wagen door het dorp te maneuvreren. Het zou eerder gênant voor je kunnen worden. Op de ruime parking is plaats voor 4 auto’s. Toen wij er waren, werd de rest ingenomen door een verloren Italiaan met woonwagen en nieuwsgierige Chihuahua. Maar best dat hij zo’n klein hondje bij zich heeft, dacht ik, een Berner-Sennenhond zou zijn kar gemakkelijk in z’n eentje vullen.

Er zijn hooguit twee straten, enkele impasses en een verstopt pleintje. Geen kat op straat, om de hoek een hond die waakt bij een lege buggy. Er is een oude wasplaats en aan de rand van de weg enkele kleurrijke volkstuintjes. Steeds weer wordt de aandacht afgeleid door de oneindige vergezichten alsof de natuur je blikken moedwillig wil onttrekken aan het dorp. Van op een dakterras roept iemand ons terug en nodigt uit om zijn tuintje te bezoeken. Als we niet meteen op de uitnodiging ingaan, wijst hij vluchtig op het hek, mompelt iets onverstaanbaar en verdwijnt terug in zijn kamer. Hij lijkt te beseffen dat de concurrentie van de bergen een maat te groot is voor zijn mooi gestapeld muurtje brandhout.

De mens is hier klein, haast onzichtbaar en zonder invloed. Hier kan je als bezoeker enkel registreren. Zoals een fotograaf dat doet en zelf buiten beeld blijft. Zoals Henri Cartier-Bresson, de meest invloedrijke en bekendste fotograaf die Frankrijk tot nu toe gekend heeft. Hij woonde en werkte hier en ligt er ook begraven. Absoluut geen bezienswaardigheid, wel een teken.

De Provençalen zijn het er unaniem over eens, een l’été indien heeft nog nooit zo lang geduurd als nu. We staan op met ochtendnevel over de Petit Luberon en een gouden strijklicht over de steeds roder kleurende wijngaarden. ‘s Middags zitten de terrassen vol en gaan we vlot over de 20 graden. Voor Riet een buitenkans om de tuin verder in orde te zetten.  Stapstenen inwerken, de moestuin voor het voorjaar afstappen en verse aarde laten aanvoeren. De perenbomen zijn al gekortwiekt en de honderdjarige vijgenboom hebben we ontlast van al te kronkelige scheuten en takken.

En we hebben ons hierin professioneel laten begeleiden! Onze laatste gasten van het seizoen kwamen over Italië, uit Nederland, hierheen. Yvonne en Bert runnen Acanthus, een speciaalzaak en kwekerij van mediterrane planten. Kwam dat even goed uit! Sterker nog, ik heb een primeur. Acanthus werkt aan een boek en zijn auteurs waren in het zuiden op zoek naar droomplekjes. Er is een klein kansje dat onze ouwe vijgenboom daarin een plaats krijgt. Hun boek zal verschijnen bij Kosmos. Bedankt voor de lijst met planten en tips, Bert!

Vandaag, 14 oktober, dag op dag een jaar geleden startten wij met deze blog. Deels omdat wij wel wat kwijt willen aan deze wereld en deels ook omdat we het een fijne manier vinden om onze gîtes en de sfeer hier aan mogelijke huurders voor te stellen. Het valt mooi samen en als ik de statistieken van onze ‘brainfarting’ (zo noemen Amerikanen het schrijven op blogs zonder veel na te denken, hersenscheten eigenlijk) bekijk dan denken er blijkbaar wel meer lezers zo over. 113 berichten later hebben we bijna 5.000 bezoekers per maand! Dat zijn er gemiddeld zo’n 160 per dag en meer dan 500 lezers hebben deze pagina gebookmarked. Daar word ik stil van. Ik voel me bij het schrijven zo’n beetje als het heertje dat ik onlangs langs de drukke N100 met mijn GSM kon fotograferen. Hij parkeerde zijn autootje, stelde zijn ezeltje op en zette met enkele rake trekken de Luberon op het schildersdoek. Dat terwijl de wereld op enkele stappen aan hem voorbij raasde. Levensgevaarlijk maar mooi.

Door de drukte op Malpertuis was het wat rustiger op deze blog maar een nieuw jaar is begonnen en hopelijk blijft het jullie boeien!

Het praatje bij de plaatjes van seizoensafsluiter september moet ik noodgedwongen in tweeën splitsen. De gebeurtenissen (ondermeer 3 verjaardagen!) volgende zich in zo’n snel tempo op dat het gewoon te veel zou zijn voor een enkel bericht. Zo werd het heel erg spannend toen vier Nederlandse freules, op weg naar het trouwfeest van een vriendin in de Ardèche, bij ons nog een weekje warme Provence kwamen meepikken. Toen Noelle, Suzanne, Ingrid en Yolanda zich rond het zwembad hadden genesteld verscheen er een glibberige maar uiterst charmante kikker in het zwembad. Hij wilde duidelijk niet zomaar door iedereen gevangen worden. Onze Jasmine had al enkele pogingen ondernomen. Uiteindelijk kwam hij in het netje van Ingrid terecht. De zoen werd bij nader onderzoek toch maar uitgesteld en de trieste prins werd netjes gedropt in de tuin van de buurman. Het vangen van het bruidsboeket leek een veiliger optie? Wel dames, ik wil jullie meegeven dat hij deze week nog eens een keertje is komen kijken. Moest het dus niets geworden zijn met dat boeket, hij wacht op jullie. Opnieuw in de tuin van de buurman.

Tony en Lut uit Hasselt bekeken het van op een afstand. Voor hen klinken menukaarten als sprookjes. Zij zouden de Luberon wel eens aan een grondig culinair onderzoek onderwerpen. Van Bru tot bistrot, van nouvelle tot traditionelle. En de winnaar is voor jullie meteen een tip van formaat om te noteren: L’Alcyone op de Place Rose Goudart in L’Isle sur la Sorgue. Crêperie, saladerie en grill au feu de bois in alle eenvoud en traditie.

En niet te vergeten, uit een toevallige en spontane samenwerking tussen deze Belgen en Nederlanders zijn nog twee eierdopjes voortgekomen die nu staan te schitteren in de gîte. Heel bijzonder allemaal. Dank voor de leuke attenties en een gezellige week op Malpertuis.

Hoogseizoen 2009 is nu definitief voorbij. Razendsnel ging het. Augustus passeerde aan een verschroeiend tempo van soms 41 graden. En ook onze gasten hadden duidelijk zin in genieten aan hoog tempo. Greta, Michel, Thibaut en Laurique zorgden voor de eerste verrassing. We waren eigenlijk in afwachting van een Antwerps gezin toen er een auto met Nederlandse nummerplaat de oprit nam. Ik herinnerde me plots uit mijn (verre) jeugd dat de Vogeltjesmarkt toen al vlotjes werd overgenomen door onze Noorderburen. Allerlei doembeelden over de huidige crisissituatie schoten me te binnen. Zoals Den Engel die karnemelk van ‘t vat serveert en kroketten uit de muur eten tijdens de beiaardconcerten in de Vlaaikensgang. Maar ze stelden me gerust door te zeggen dat ze alleen maar naar Nederland gingen om er … te werken. Geen wonder dat ze dringend aan rust toe waren.

Steven en Ilse waren al even gretig om de dagen te plukken. Iedereen komt wel met een zeker doel onze richting uit; rusten, het weer, de wijn, lekker eten, om het even. Maar Steven zocht net iets anders: de Romeinen achterna! Vaison La Romaine, Orange, Arles, … jongens, de kilometers die deze jongelui op heerbanen hebben afgemaald wil je niet weten. De dappersten onder de toeristen zijn de Galliërs!

Even dapper waren Annemie en Valentin die uit het immer (verre) Limburg drie dagen kwamen afzakken om dan onmiddellijk weer richting Bulgarije te vertrekken. Even bijtanken in de plaatselijke wijnkelders en weer hup. Als restauranthouders willen ze graag met jullie een culinaire tip delen: voor een gezellige hap en tap ga je best eens langs bij Du pain sur la planche in Coustellet.

Kurt, Heidi, Arthur en Jef waren een team die het leven op z’n zuiders direct door hadden. De gezellig rokende barbecue, filmpjes kijken vanop het bed, bommetjes in het zwembad, … Het was bijzonder mooi om zien hoe iedereen zich op Malpertuis zo snel thuis voelde. De geest van de Provence leeft voort in onze korte otmoetingen die nog lang zullen meegaan.

Veel geluk en zorg goed voor elkaar!