Malpertuis

In Nederland en Vlaanderen loopt momenteel De Week van het Schrijven. Mooie gelegenheid om er zelf opnieuw mee te beginnen, dacht ik zo. Bijkomend kreeg ik dit seizoen zoveel vragen van gasten over me heen, dat het schuldgevoel te groot dreigde te worden. Goed dat jullie volharden (met speciale dank aan Daisy!), want eigenlijk heb ik er daardoor wel opnieuw zin in gekregen. Da’s het belangrijkste.

Of er ondertussen niets gebeurde? Toch wel, elke dag strompel je in de Provence wel over iets dat de moeite waard is om te vertellen. Of te fotograferen. Laat me met een citaat uit een gesprek met ex-collega Tony, die bij ons te gast was, opnieuw de draad oppikken. Hij stond als professioneel fotograaf, met een schitterend toestel op de gebronzeerde buik aan de rand van het zwembad, te vertellen dat hij de laatste tijd bijzonder veel plezier vond in het fotograferen met zijn smartphone. “Terug naar de essentie”, als het ware. Ik zat met hetzelfde gevoel en heb zodoende in de rechterkolom maar meteen een link gelegd naar het lijstje foto’s dat ik bijna dagelijks aanvul. Gewone kiekjes, een soort digitale polaroids die vandaag Instagrams heten, die niets met techniek maar vooral het verhaal, een moment, en de dingen-zoals-ze-zijn illustreren.

Klik op de flarden heugenis om ze te vergroten en laat ze jullie voor even vervoeren als vakantieherinneringen.

De voorbije weken heeft Mas Malpertuis een recordoogst aan olijven naar de molen gebracht. Dat gebeurde volgens een Provençaalse planning.

De openingsuren van de olijfoliemolens zijn strict en bij enkele moet je zelfs voorafgaandelijk een afspraak maken. Dat is begrijpelijk want vanaf begin november worden er tonnen olijven over zuiderse wegen vervoerd. In de laadruimte van witte Citroëns en Renaults staan dan allerhande plastic bakken, jutten zakken, emmers en biezen mandjes.

Zo gebeurde het dat ik met mijn kisten voor de gesloten poort van de molen stond. Naast een stokoud heertje, ik schat 92 jaar en 1m50 hoog. Zijn boompjes kunnen niet bijster groot zijn, dacht ik nog. Zijn baretje stond op tien over zeven. In realiteit was het 14.30u. Het bord aan de gevel gaf nochtans aan dat de ontvangst van olijven vanaf 14u plaatsvond. Daarop kregen we samen een ander bordje in de gaten. Hierop stond in stift geschreven dat ze vijf minuten koffie drinken waren.

“Vijf minuten vanaf wanneer?”, vroeg ik aan het boertje langs mij, die bij zijn schattig mandje olijven bleef staan. Hij snofte en lachtte de drie tanden bloot: “Sais pas, mais pas grave. Ce sont les minutes du coiffeur!” Even later ging de schuifdeur open en het heertje liet me zelfs voor hem passeren. Zichtbaar genietend van de hoeveelheid zwarte bolletjes die ik op de weegschaal goot. Ik hoorde nog een diep “hoho!” toen hij nieuwsgierig het hoofd in de koffer stak. 450kg konden we leveren!

Zijn woorden bleven hangen en gezien ik die dag geen Fransman van een recenter bouwjaar kon vinden om uit te leggen wat hij precies bedoelde, hoopte ik dat Google het mij kon verklaren. Blijkt dat kappers, vroeger dan, de neiging hadden om steeds maar te beloven dat ze je dadelijk gingen helpen, maar dat de minuut gemakkelijk een kwartier werd, tot een half uur. Wie van jullie mijn haardracht kent, weet dat indien mij zoiets overkwam, ik zou lachen als een boer met kiespijn.

Een bakker snijdt in tempo zijn kruidkoeken aan in de door de bezoeker gewenste portie. In een ander stalletje even verder, stapelt een juffrouw met katoenen handschoentjes de ambachtelijke pralines in cellofaanzakjes. In een opengewerkt tuinhuis kan je charcuterie uit de Ardèche kopen bij een verveelde marktkramer met een kerstmuts op. In nog een andere hut verkoopt men Belgische bieren aan de meter. Het maakt niet uit of ik hier de toeristisch interessante locaties meegeef, alle kerstmarkten lijken zo op elkaar, inclusief het overal tentoongestelde ondergoed van de Kerstvrouw. (Waarom krijgen we nooit de slip van de Kerstman te zien trouwens?)

Maar na de zoveelste stapel potjes valse caviaar en het standje met die enige échte Noorse zalm, ontdekten we uiteindelijk dan toch een dorp waar je de kerstsfeer voelt en snuift! Net als in een film.

Heerlijk om een woord te kunnen blaten met een sympathiek schaap en haar lammeren. Een oud mannetje port gezellig in zijn barbecue. Geen gedoe met snobistische streekproducten, hier staat een gewone worst op de kaart en de burgemeester trakteert op warme wijn. De Kerstman komt hier aan met échte rendieren en zijn vrouw heeft wijselijk haar négligé thuis gelaten. (Ze draagt thermisch ondergoed op zulke gelegenheden) In Les Taillades wordt de kerstspirit bewaard. Ga maar eens kijken. Ook na Kerst, want het is een wondermooi dorp.

Vanuit de Provence, een sfeervol kerstfeest voor iedereen!

Woensdagavond werd in Oppède, op uitnodiging van burgervader Calvo, een presentatie gegeven van de geplande restauratiewerken in het oude dorp. Terecht, want de staat waarin de straten van Oppède-le-Vieux verkeren is zondermeer gevaarlijk. Blauwe plekken, omgeslagen enkels en niet te vergeten gewoon pijnlijke voeten, zijn doorgaans het resultaat van een bezoek aan de poëtische ruïnes. Dit laatste is de romantische pleister op de blaar want zo hoort het. Om schoonheid te vinden, moet je, naar katholieke traditie, afzien.

Genoeg van die toeristische penitentie, moet Albert Calvo gedacht hebben, en hij zette jaren geleden de procedure in gang om de steile toegangsweg, een eeuwenoude calade, tot aan de Notre Dame Dalidon te restaureren. Maar dat is buiten de meer Calvinistische goegemeente gerekend. Die maakt zich zorgen over het pitoreske kader dat verloren zou gaan, en de lichtvervuiling die de leds gaan opleveren en vooral, wie gaat dit allemaal betalen! “We kunnen het pad toch ook met lampions verlichten”, klonk het. “Dat zit volledig binnen de Middeleeuwse tradities van ons dorp.” De verantwoordelijke architect en presentator van dienst keek zorgelijk. Na nog enkele bijkomende tips over het tailleren en de kleur van de te gebruiken stenen voor de restauratie door andere oude dorpsmonumenten, had hij er duidelijk genoeg van. “Tegen einde 2011 moeten alles klaar zijn”, besloot hij snel.

De kans is groot dat het project zelf ook een Calvarieberg wordt. Wij zijn wat beelden gaan maken van de fotogenieke calade. Je weet maar nooit wat ze gaan aanvangen met dit voorlopig nog ongerept stukje patrimonium.

Nog meer dan in de zomer, is het van het allergrootste belang om in de herfst je fototoestel niet te vergeten wanneer je in de Luberon op pad gaat. Het licht wisselt razendsnel en de zon schijnt als een zoeklicht tussen de wolken op de rode en dan weer goudgele wijngaarden. Het kan betrekken met dreigende wolken en even snel weer opklaren tot een staalblauwe hemel. Een tocht in beeld: (klik op de foto’s om ze te vergroten.)

Overdag hebben we zicht op roestbruine wijgaarden in Oppède.
‘s Avonds geven de velden hun kleuren af aan de lucht.

-

Spot op de Ventoux die kort daarna verdwijnt onder een deken.

-

Roussillon ziet nog roder uit dan anders.

-

De vendange is voorbij en de blaren zijn vliegen. Als de rank langs je gevel groeit, zoals hier in Lourmarin, hangen de trossen in november nog uitnodigend te bungelen.

-

De kale takken van de platanen op het plein in St-Remy-de-Provence, tekenen zich scherp af door het helder Provençaalse licht. Op de gevel van de Mairie, als met inkt neergezet op een vel tekenpapier. Alle bomen hebben 3 hoofdtakken; Liberté, Egalité, Fraternité?

-