Malpertuis

Woensdagavond werd in Oppède, op uitnodiging van burgervader Calvo, een presentatie gegeven van de geplande restauratiewerken in het oude dorp. Terecht, want de staat waarin de straten van Oppède-le-Vieux verkeren is zondermeer gevaarlijk. Blauwe plekken, omgeslagen enkels en niet te vergeten gewoon pijnlijke voeten, zijn doorgaans het resultaat van een bezoek aan de poëtische ruïnes. Dit laatste is de romantische pleister op de blaar want zo hoort het. Om schoonheid te vinden, moet je, naar katholieke traditie, afzien.

Genoeg van die toeristische penitentie, moet Albert Calvo gedacht hebben, en hij zette jaren geleden de procedure in gang om de steile toegangsweg, een eeuwenoude calade, tot aan de Notre Dame Dalidon te restaureren. Maar dat is buiten de meer Calvinistische goegemeente gerekend. Die maakt zich zorgen over het pitoreske kader dat verloren zou gaan, en de lichtvervuiling die de leds gaan opleveren en vooral, wie gaat dit allemaal betalen! “We kunnen het pad toch ook met lampions verlichten”, klonk het. “Dat zit volledig binnen de Middeleeuwse tradities van ons dorp.” De verantwoordelijke architect en presentator van dienst keek zorgelijk. Na nog enkele bijkomende tips over het tailleren en de kleur van de te gebruiken stenen voor de restauratie door andere oude dorpsmonumenten, had hij er duidelijk genoeg van. “Tegen einde 2011 moeten alles klaar zijn”, besloot hij snel.

De kans is groot dat het project zelf ook een Calvarieberg wordt. Wij zijn wat beelden gaan maken van de fotogenieke calade. Je weet maar nooit wat ze gaan aanvangen met dit voorlopig nog ongerept stukje patrimonium.

Nog meer dan in de zomer, is het van het allergrootste belang om in de herfst je fototoestel niet te vergeten wanneer je in de Luberon op pad gaat. Het licht wisselt razendsnel en de zon schijnt als een zoeklicht tussen de wolken op de rode en dan weer goudgele wijngaarden. Het kan betrekken met dreigende wolken en even snel weer opklaren tot een staalblauwe hemel. Een tocht in beeld: (klik op de foto’s om ze te vergroten.)

Overdag hebben we zicht op roestbruine wijgaarden in Oppède.
‘s Avonds geven de velden hun kleuren af aan de lucht.

-

Spot op de Ventoux die kort daarna verdwijnt onder een deken.

-

Roussillon ziet nog roder uit dan anders.

-

De vendange is voorbij en de blaren zijn vliegen. Als de rank langs je gevel groeit, zoals hier in Lourmarin, hangen de trossen in november nog uitnodigend te bungelen.

-

De kale takken van de platanen op het plein in St-Remy-de-Provence, tekenen zich scherp af door het helder Provençaalse licht. Op de gevel van de Mairie, als met inkt neergezet op een vel tekenpapier. Alle bomen hebben 3 hoofdtakken; Liberté, Egalité, Fraternité?

-

Banon is een dorpje in het departement Alpes-de-Haute-Provence. Le zero-quatre, zoals de Provençalen zeggen, want telkens de naam voluit uitspreken duurt te lang. Wij wonen in buurdepartement Vaucluse, genummerd 84. Dat cijfer wordt in spreektaal niet gebruikt want Vaucluse bekt gemakkelijker dan le quatre-vingt-quatre. Wij volgen dit gebruik met plezier. Dat gedoe met die cijfers in het Frans is al verwarrend genoeg. Zeker als de lokale Belgenkenners ons denken te moeten helpen met nonente en septante!

Terug naar Banon. Het staat niet standaard in de reisgidsen, dit bergdorp, en eerlijk gezegd werd ik eerder gelokt door de belofte dat er een gigantische boekhandel gevestigd is dan wel door de historische site en de panoramische zichten. Die hebben we in Oppède ook. Toen ik voor een zakenbezoek in Forcalquier moest zijn, toch nog zo’n 10 km verder, leek dat een geschikt moment om dit na te trekken. Hoe kon er nu hier, op deze godvergeten plek waar slechts 1079 Banonais en Banonaises wonen, een cultuurtempel staan waar de FNAC in Parijs van gaat blozen? Het was even zoeken zelfs. Eerst kwamen we nog een beenhouwer tegen waar, zo leek het toch, voor elke bewoner een worst klaar hing. Champignons, everzwijnen, runderen, varkens en ezels, van alles draaien ze hier worsten.

We besloten de mensen te volgen die allemaal dezelfde richting uitgingen, een smal straatje in dat op een pleintje uitmondde. En daar, voor ons, als een bijenkorf voor al wie leest in het zuiden van Frankrijk, Librairie Bleuet. Boeken in hoge stapels tegen de muren, in dozen en in rekken. Op stoelen, kastjes en treden van de trappen die leidden naar meerdere tussenniveaus en verdiepingen. Op de verschillende afdelingen stonden adviseurs die zelfs konden vertellen welke titels zich tegen het plafond bevonden. Indrukwekkend in alle opzichten, ook de wachtrij aan de kassa waar als een muur de volledige Bibliotheque de la Pleiade van Gallimard stond opgesteld.

Een lekker worstje en een goed boek, meer moet dat niet zijn om de winter door te komen in de bergen.

We rijden nog steeds rond met een Belgische nummerplaat. Niet onze schuld want we willen er best wel vanaf. Maar de aanvraag voor een Frans kenteken is al driemaal door de Prefecture de Vaucluse teruggestuurd. Er zou een document ontbreken en niemand op de lokale administratieve diensten die mij kan zeggen wat het precies is. De situatie doet me denken aan de Verovering van Rome door Asterix en Obelix waar ze voor een van hun proeven in ‘het huis dat gek maakt’ terechtkomen. Als dit nog lang duurt laat ik de ambtenaren zelf zoeken naar een model A! Benieuwd welk dorpsfeest dat oplevert.

Over nummerplaten gesproken; hebben jullie er al eens op gelet, op weg van of naar het zuiden welk een triest figuur ons genummerd blik slaat? En dan heb ik het niet over de doorgaans tegen overdreven snelheid voortrazende opgeblonken bolides, maar wel over dat kromme witte bordje met slechte typografie. Duitsers, Fransen, zelfs Tsjechen en zeker Nederlanders dragen duidelijke cijfers en letters in een goed leesbaar en fraai vormgegeven lettertype. Ernaast het Europees vlagje en de landcode. Allemaal even netjes en uitgevoerd in een stevig kunststof. De Denen hebben, net als de Belgen, ook een rood biesje maar tenminste op een fatsoenlijke afstand van tekst en rand. Eerlijk gezegd, onze landgenoten rijden er belabberd bij tussen de rest. Dat verklaart misschien de snelheid waarmee ze vooruit willen.

Uitzonderingen bevestigen de regel en niks is te veralgemenen. Getuige deze Franse nummerplaat maar die dan weer uitblinkt door zijn creatieve oplossing.

Mr Bean heeft zijn Willies jeep vergeten in Oppède!

Op een van onze (vele) wandelingen door Oppède-le-Vieux liepen we deze Willies jeep tegen de fraai gevormde carrosserie. Hij deed ons meteen denken aan die scene uit Mr Beans Holiday waar het marktplein van Le Vieux dienst deed als decor voor een publiciteitsfilmpje waarin Bean per ongeluk terecht komt. Er is trouwens een internetsite waarop je kan zoeken naar bekende filmlocaties in de Vaucluse, Provence. De site biedt misschien ideeën voor leuke uitstappen.