Malpertuis

Meerdere zéér dikke boeken zien we opduiken aan ons zwembad. Schrikwekkende turven vol kleine lettertjes die niet alleen dienen als leesvoer maar evengoed als wespendoder en keverpletter. Aan spannende momenten geen gebrek.

Waar men thuis niet de tijd voor vindt, maak je goed op een ander. Zo lijkt het wel. En vooral cultuur lijkt er zeer onderhevig aan te zijn. Zo gaat het boek aan de kant voor een uitstap naar een Middeleeuws dorp en komen de kunstgalerijen in zicht. Voor mij de aanzet om het aanbod, zinnige maar evenzeer verstrooiende, tentoonstellingen eens te bekijken. Doe er jullie voordeel mee.

Bovenaan mijn lijstje staat de overzichtstentoonstelling van Alechinsky in het Musée Granet in Aix-en-Provence. De retrospectieve loopt nog tot 3 oktober 2010 waar ook zijn laatste schilderijen en gravures te bekijken zijn waarin de Cobrakunstenaar zich, naar eigen zeggen, eindelijk ontdoet van ‘de vier hoeken’.

Dichter bij huis en voor wie van verhalend literair teken- en schilderwerk houdt, is het werk van Jean Le Gac een verrassende ontdekking. Tot 3 oktober 2010 kan je in het Maison René Char in L’Isle sur la Sorgue terecht. Toegankelijk op zondag is het te combineren met de brocantemarkt van de stad.

Absoluut buitenbeentje in de Luberon en een must voor wie van hedendaagse Afrikaanse kunst houdt: de Fondation Blachère in Apt. Zo kan je er de affiche kopen die William Kentridge maakte voor het WK2010 in Zuid-Afrika of eenvoudige gesculpteerde gebruiksvoorwerpen uit ebbenhout. Wij waren vooral onder de indruk van de intimistische mis en scène waarin de fondation zijn vaste collectie toont. Deze zomer is het thema textiel. Wil je even weg van de toeristische drukte, dan is deze oase (weliswaar temidden een industrieterrein!) een aanrader. (klik op de foto’s voor een uitvergroting)

Voor landschappen van plakken dikke paarse lavendelolieverf onder cadmiumgele zonnebloemimpressies kan je terecht op lokale markten en tot in de kleinste boetiekjes in de smalste straatjes. Wie ontdekt de volgende Van Gogh?

‘Zal het iemand verbazen als ik schrijf dat de kleuren van de Provence inspirerend zijn?’, vroeg ik me bij het schrijven van vorig bericht af. Ik was pas zeker toen ik het gepubliceerd had en herlas: ‘Het klinkt en leest als muffe koek.’

Mag ik het opnieuw proberen met enkele fotografische clichés die wat scherper van beeldspraak zijn? Bovenaan Maxim wat vervloeiend in de achtergrond, hiernaast een verbaasde Jasmine.

En mag het nog gezegd dat de brocanteurs met Pasen ook op het toneel verschijnen?

Het Paasweekeinde is officieus de start van het cultureel seizoen in de Luberon. De eerste toeristen komen toe en krijgen zonder pauze meteen een propvolle kalender onder de wielen. Want niet alleen voor schrijvers en schilders maar ook voor pottenbakkers, ceramisten en textielontwerpers zijn de kleuren en texturen van de Provence een onuitputtelijke bron van inspiratie. En zij stellen graag tentoon: een extra grote antiekmarkt van drie dagen in Isle-sur-la-Sorgue, design in zijde en linnen in Gordes en gebakken aardewerk in Bonnieux. Parkeren wordt gegarandeerd een probleem.Wij zijn geen dravers meer en kozen voor de pottenbakkerskunst. Een collega uit onze Art et Métier vereniging die er haar werk aan de man brengt, weet te verklappen dat vooral de Duitse bezoekers gretige afnemers van aardewerk zijn. Pasen brengt meestal kwakkelweer. Vorig jaar brak de mistralwind heel wat potten, dit jaar vulde de regen op zondag de geglazuurde kruiken. Maar slechte liedjes duren hier gelukkig nooit lang.

Wij hebben ooit op het punt gestaan een huis te kopen in Croagnes. Samen met Oppède is dit voor ons een van de meest magische plekken van de Luberon. Men zegt soms te gemakkelijk dat de Provence ‘mooi’ is zoals men van rozen zegt dat ze goed ‘ruiken’. Dat is eenvoudig (je hoeft er zelfs geen neus voor te hebben!), de ziel voelen is wat anders. Ver weg van de toeristische stampede is er die heuvel met een kapel en enkele huizen. Voornamelijk zomerateliers van kunstenaars en andere getormenteerde zielen. Croagnes zou zonder probleem een bedevaartsoord voor de (discrete) kunstliefhebber kunnen worden. Zo woonde en ligt hier begraven de Nijlense kunstschilder Jozef Verheyen. Het zegt jullie misschien niets maar meer dan twintig jaar geleden wist hij het al: “Ik geloof niet in definitieve dingen. Je moet alleen eerlijk zijn met jezelf en je werk, dan klopt alles.” Vivons heureux, vivons cachés.

Hugo Claus volgde zijn credo en arriveerde hier met zijn Sylvia. Vele biografiën vermelden dat hij een tijdje in Apt verbleef. Niks van, hij woonde in Croagnes. Als je bovenkomt, eerste huis rechts waar nu de roestige electriciteitskast hangt. Je kan het huis zelfs huren voor je vakantie. Claus beweerde dat je nooit een goed schrijver kan worden tenzij je je ergert aan alles in je omgeving. Croagnes moet op die regel een uitzondering zijn geweest. Ik was op pad, passeerde het wegje naar boven en kon niet weerstaan me even op het pleintje te zetten. Magisch.

Door op zoek te gaan naar informatie over Reynaert de Vos kwam ik een oude bekende tegen die ik uit het oog verloren was. Gerard Gaudaen die, samen met Hugo Besard, me als knaap aan het houtsnijden en etsen zette, maakte het logo voor het Reynaertgenootschap. Zijn métier zal me altijd blijven inspireren.