Malpertuis

Het maakt niet uit; op de fiets, te voet, in een bus of gewoon met de auto, iedereen die hier voorbij komt, zal stoppen. Onnoemlijk veel mensen heb ik hier zien halt houden of op z’n minst zien vertragen om een filmpje of foto te maken. Toen ik er onlangs stond, op de terrassen van Bonnieux, was het een stuk rustiger. En ik vroeg me af of al die duizenden foto’s die hier genomen worden wel uit de verf komen. Een grote vlakte met aan het einde een vage berg, dorpjes die te klein zijn om nog herkenbaar te zijn op papier, en om de Mont Ventoux te kunnen vastleggen bovenop dit alles zou je tenminste het magisch uur bij zonsondergang moeten afwachten. Wat wel scherp en herkenbaar is, is die eigenlijk niet zo bijzondere kerk in het midden van het panorama. Voor een mooi zicht, met een veel fraaiere kerk, moet je nog iets hoger klimmen in Bonnieux.

Ik probeer het eens met deze panoramische versie en met een zon die niet te hoog stond. Zijn jullie er al geweest en heb je een foto gemaakt?

Gisteren, vrijdag 12 maart, passeerde in een flits het peleton van Parijs-Nice voor het kantoor in Bonnieux. Omdat ik niet graag naar mensen kijk die onder grote fysieke druk staan, had ik meer oog voor het randgebeuren. Het begon ‘s ochtends, de mopperende champetter, de civiele bescherming die met zwaailicht voltallig uitrukte om een twijgje van de weg te halen, de signaalmeester die de parking extra onder de aandacht wilde brengen… en na de ‘flits’ alles weer opruimen. Alhoewel, dat kan vandaag of morgen ook nog.

door een ongelukkig misverstand wordt op pagina 8 in het nummer van Grande Frankrijk (april/mei/juni) de auteur van deze blog zaakvoerder van Made in Provence genoemd. Niets is minder waar. Ik mag mij hooguit losse medewerker noemen.

In die hoedanigheid heb ik de echte stichters van Made in Provence in Bonnieux, Carine en Rudi Janssens, geadviseerd iets met Grande te ondernemen. In de meer dan 12 jaar dat Carine en Rudi in de Luberon actief zijn, hebben ze niet alleen voor hun eigen zaak geijverd maar evenzeer voor die van vele andere Belgen die zich in de streek probeerden te vestigen, waaronder ikzelf. Waar kan, geven ze goede raad en richting. Dat maakt hen uitzonderlijk en deze lapsus zoveel te ergerlijk.

Waarvoor mijn excuses aan Carine en Rudi.

Voor wie Grande Frankrijk nog niet gelezen heeft, moet ik vermelden dat het gepubliceerde resultaat bijzonder fraai is. En de zetduivel, die slaat toe waar en wanneer hij wil.

‘Zal het iemand verbazen als ik schrijf dat de kleuren van de Provence inspirerend zijn?’, vroeg ik me bij het schrijven van vorig bericht af. Ik was pas zeker toen ik het gepubliceerd had en herlas: ‘Het klinkt en leest als muffe koek.’

Mag ik het opnieuw proberen met enkele fotografische clichés die wat scherper van beeldspraak zijn? Bovenaan Maxim wat vervloeiend in de achtergrond, hiernaast een verbaasde Jasmine.

En mag het nog gezegd dat de brocanteurs met Pasen ook op het toneel verschijnen?