Malpertuis

We rijden nog steeds rond met een Belgische nummerplaat. Niet onze schuld want we willen er best wel vanaf. Maar de aanvraag voor een Frans kenteken is al driemaal door de Prefecture de Vaucluse teruggestuurd. Er zou een document ontbreken en niemand op de lokale administratieve diensten die mij kan zeggen wat het precies is. De situatie doet me denken aan de Verovering van Rome door Asterix en Obelix waar ze voor een van hun proeven in ‘het huis dat gek maakt’ terechtkomen. Als dit nog lang duurt laat ik de ambtenaren zelf zoeken naar een model A! Benieuwd welk dorpsfeest dat oplevert.

Over nummerplaten gesproken; hebben jullie er al eens op gelet, op weg van of naar het zuiden welk een triest figuur ons genummerd blik slaat? En dan heb ik het niet over de doorgaans tegen overdreven snelheid voortrazende opgeblonken bolides, maar wel over dat kromme witte bordje met slechte typografie. Duitsers, Fransen, zelfs Tsjechen en zeker Nederlanders dragen duidelijke cijfers en letters in een goed leesbaar en fraai vormgegeven lettertype. Ernaast het Europees vlagje en de landcode. Allemaal even netjes en uitgevoerd in een stevig kunststof. De Denen hebben, net als de Belgen, ook een rood biesje maar tenminste op een fatsoenlijke afstand van tekst en rand. Eerlijk gezegd, onze landgenoten rijden er belabberd bij tussen de rest. Dat verklaart misschien de snelheid waarmee ze vooruit willen.

Uitzonderingen bevestigen de regel en niks is te veralgemenen. Getuige deze Franse nummerplaat maar die dan weer uitblinkt door zijn creatieve oplossing.

Bistrot de Mouriès

De Franse regionale verkiezingen zijn volop aan de gang. Vorig weekeinde kenden we de eerste eliminatieronde. Komende zondag 21 maart wordt de winnaar bekend gemaakt. Het centrale thema in de campagnes: “De nationale identiteit.” Nee maar -dit donc-, het voor ons sinds  ‘s mensen heugenis meest chauvinistische buurvolk heeft last van zijn identiteit!

Elk volk heeft zijn navel, zoals de Grieken Delfi hadden, en het zette mij aan het denken waar de navel van de Zuid-Fransen zich zou kunnen bevinden. Volgens mij maakt Mouriès in Les Alpilles een behoorlijke kans. Nog precieser, de bistrot van het dorp. Hier werd, en het is geen grap, op 1 april van het jaar 1551 Baptistin Honore Petalugue geboren, uitvinder van de pastis. Wie zal dit feit als mijlpaal in de meditterane  geschiedenis durven ontkennen. Achter de toog staat een Dalida, die een duidelijk j’attendrai uitstraalt, om de petits jaunes te schenken.

Niet overtuigend genoeg? Wel, in dezelfde bistrot komt regelmatig een ander en meer recente Franse held incognito over de vloer. Eric ‘The King’ Cantona, Franse voetbalheld tot ver buiten de grenzen, komt hier zijn dagschotel nuttigen. En gelijk heeft hij want de regionale keuken die hier geserveerd wordt is degelijk, van alle franjes ontdaan en zonder pretentie. Eigenlijk zoals wij het op vakantie graag hebben. Cantona heeft trouwens in navolging van Petalugue ook zijn naam verbonden aan de pastis. Hij is de ontwerper van een fles Ricard 51 die in beperkte oplage op de markt kwam.

En voor wie nog niet akkoord zou zijn met mijn argumenten moet weten dat Ernest Hemingway ze zeker zou beamen. Hij verbleef voor langere tijd in de afspanning. Verder kan ik nog duizenden olijfbomen toevoegen en de passie voor stieren die alsmaar groter wordt naarmate je dieper zuidwaarts trekt.

Mocht je deze zomer deze kant uitkomen is Mouriès en zijn bistrot zeker een ommetje waard.

Gisteren, vrijdag 12 maart, passeerde in een flits het peleton van Parijs-Nice voor het kantoor in Bonnieux. Omdat ik niet graag naar mensen kijk die onder grote fysieke druk staan, had ik meer oog voor het randgebeuren. Het begon ‘s ochtends, de mopperende champetter, de civiele bescherming die met zwaailicht voltallig uitrukte om een twijgje van de weg te halen, de signaalmeester die de parking extra onder de aandacht wilde brengen… en na de ‘flits’ alles weer opruimen. Alhoewel, dat kan vandaag of morgen ook nog.

Vandaag, 14 oktober, dag op dag een jaar geleden startten wij met deze blog. Deels omdat wij wel wat kwijt willen aan deze wereld en deels ook omdat we het een fijne manier vinden om onze gîtes en de sfeer hier aan mogelijke huurders voor te stellen. Het valt mooi samen en als ik de statistieken van onze ‘brainfarting’ (zo noemen Amerikanen het schrijven op blogs zonder veel na te denken, hersenscheten eigenlijk) bekijk dan denken er blijkbaar wel meer lezers zo over. 113 berichten later hebben we bijna 5.000 bezoekers per maand! Dat zijn er gemiddeld zo’n 160 per dag en meer dan 500 lezers hebben deze pagina gebookmarked. Daar word ik stil van. Ik voel me bij het schrijven zo’n beetje als het heertje dat ik onlangs langs de drukke N100 met mijn GSM kon fotograferen. Hij parkeerde zijn autootje, stelde zijn ezeltje op en zette met enkele rake trekken de Luberon op het schildersdoek. Dat terwijl de wereld op enkele stappen aan hem voorbij raasde. Levensgevaarlijk maar mooi.

Door de drukte op Malpertuis was het wat rustiger op deze blog maar een nieuw jaar is begonnen en hopelijk blijft het jullie boeien!

In primeur op deze blog: commentator Flappie heeft ook zijn stek gevonden in de Provence. In Oppède nog wel! Hij dobbert nu in zijn zwembad en bekomt van de emoties van het voorbije jaar. Hij lijkt te denken, ‘Oef, ma en pa hebben eindelijk iets gevonden, terug rust.’ Gisteren werd het huis gedoopt met de nodige cava’s en lag er een stevige gigot d’agneau op de rooster. Goed wat looktenen erin en welriekend geparfumeerd met rozemarijn en lavendel vers uit de tuin. Oppède heeft er drie professionele levensgenieters bij.