Malpertuis

Hier en daar komt zachtjes de lavendelgeur je al tegemoet. Het weer is dan ook perfect momenteel, lekker warm overdag tot zo’n 30 graden met een bries die toch alles fris houdt. En dat is wat lavendel nodig heeft, koelte. De echte lavende fin kan je daarom alleen vinden op grote hoogte vanaf zo’n 700 meter. Maar ook hier laat de opwarming van de aarde zich voelen. Dorpen als Sault en Senanque, die bekend staat om hun lavendelvelden, ondervinden jaarlijks steeds meer moeilijkheden om de echte lavendel te kweken. Ze liggen rond die grens van 700 meter.

In Lagarde d’Apt hebben ze voorlopig nog geen last van de opwarming. De grootste kwekers en leveranciers van de parfumeurs in Grasse hebben hier hun boerderijen op 1.200 meter. Schitterende velden, honderden hectaren groot, bieden een uniek zicht op de Luberon. In Lagarde is er verder niet veel te zien. Er is wel een bistrot die wordt uitgebaat door de burgemeester en buiten seizoen op een verlaten militair kamp lijkt. De laatste berichten van het college doen echter uitschijnen dat het lang nog niet zeker is of de bistrot dit seizoen opengaat. Wie de uitstap neemt naar deze fantastische plek kan dus maar beter wat proviand voorzien.

Snoeihard ging het in maart en april. We hingen regelmatig in de bomen en het grootste deel van de olijfbomen staat er nu patent bij. Tijd voor de behandeling met bouillie bordelaise. Buurman Marc geeft de avond voordien een belletje dat hij ‘s ochtends de boel blauw komt spuiten en dat we best zetels, tafels, parasols en alles wat niet tegen champignons moet behandeld worden, binnenhalen.

Nog aan de koffie is na het lawaai het eerste wat we opmerken een ton met daaraan een stel verwrongen buizen. Kort daarna verschijnt het blauwe hoofd van Marc. Vorig jaar had hij nog zo’n wit pakje en een mondbescherming aan. Dit jaar ondergaat zijn kruin dezelfde behandeling als de bomen. “Héhé voisin!”, hij wuift vanop de tractor en wijst vol plezier op een vergeten ladder die weldra van kleur gaat veranderen. Hij neemt geen moment om te stoppen. Hij moet zijn ronde in de olijfgaard van Ménerbes nog maken. En het moet snel gebeuren, want de knopjes zijn al te zien. Eens de bloempjes daar, mag er namelijk niet meer met koper behandeld worden.

Marc tuft als een smurf de heuvel af en ik loop binnen om de blauwe stippen van camera en lens af te wassen.

In telefoongesprekken met het thuisfront blijft de meest gestelde vraag:”En, hoe is het weer daar?” De antwoorden variëren nogal en het is al vastgelegd in statistieken dat de voorbije winter in de Provence er inderdaad eentje was zonder voorgaande. Sneeuw en regen wisselden snel af met stralende zon op eerste lentedagen die in België hoogzomer genoemd zouden worden. Gisteren en vandaag: 27 graden. We zitten ‘s avonds buiten tot een uur of negen en dan koelt het af. Nog iets te vroeg om het zwembad te vullen maar we zitten al op de kant naar de Luberon en de wijngaarden te kijken. Volgende week komen misschien de ijsheiligen nog langs? Daarna gaat de kraan open.

Er drijven kuddige wolkjes over ons kleine zandmannetje in een groen overalletje. Hij legt de terrassen rond Malpertuis aan. Het huisje van onze buren past bijna in zijn vrachtwagentje op de oprit.

Beetje bij beetje schept hij ruimte en perspectief met zijn Bobcatje en rijfke. Hij keert en draait, speelt met het licht op de witte steentjes. Samuel is helemaal zen.

Pioenroos 2, originally uploaded by dessinauteur.

Naast de thym staat ook de iris de Provence in bloei en hebben de pioenrozen het bolle hoofd bovengestoken. Deze foto is vorig jaar genomen omdat we dachten dat de rozen, onder de werken op de werf, zouden bedolven worden.

Gelukkig niet. Want deze hier in het wild groeiende bloemen zijn schitterend als ze openspringen. Ze trekken grote zwarte mieren aan die dan roerloos op het topje gaan zitten.