Malpertuis

Moest er een deurwaarder aanwezig geweest zijn dan hadden we deze prestatie van dr. Bouts voor het Guinness Book of Records kunnen laten homologeren als ‘Het verste huisbezoek ooit’. 1.000km heen en terug!

En voor welke reden dan nog: het controleren van de bloeddruk van een patiënt die in de Provence woont! Alles was dik in orde, natuurlijk.

Om eventuele complicaties te kunnen opvolgen is hij uit vrije wil zelfs nog een weekje gebleven. Fijn voor Annemie, Birgit en Maarten. Maar Hasselt kan weer op zijn beide oren slapen want zijn huisdokter is op de terugweg. Verzorg hem goed daar!

Zie, dat vinden wij nog eens tof: mensen die vooroordelen uit de wereld helpen. Want wie denkt dat er in de Provence voor jonge mensen niks te zien en te beleven valt, moet het maar eens gaan vragen aan Marnik en Els van Café Barrock in Wambeek-Ternat. Van de rustige ontbijttafel en onze luie ligweide in Oppède gaat het voor hen nu richting stomende festivalweide in Werchter. Van pooldiven tot stagediven, de wereld is een boeiende plek voor wie open van geest is. Have fun and take care!

Wat gebeurt er als drie bereisde Limburgse gratiën een gîte voor vier huren en bij je neerstrijken? De meeste zaken vallen onder het beroepsgeheim van de uitbaters maar enkele algemene bijzonderheden mag ik wel verklappen. Het begint namelijk onmiddellijk te gonzen van activiteit: er wordt een vers vat rosé aangestoken, een verjaardag gevierd, de helling van de ligzetels snel gecontroleerd, overbodig textiel aan de kant gegooid en spontaan klimt de temperatuur van het water in het zwembad naar 28 graden.

Onder de sterrenhemel werden herinneringen opgehaald en ervaringen uitgewisseld. Oppède-le-Vieux en Roussillon bleven hangen samen met een heerlijke lunch in Goult. ‘t Was misschien wat snel voorbij, zeker als iemand zijn horloge verliest en iedereen direct weet hoe laat het dan is; tijd om te vertrekken. ‘Time flies when you’re having fun’. Nicole, Bernadette en Régine, jullie hebben bewezen dat vrouwen wél kaart kunnen lezen dus zijn we er gerust in dat jullie veilig thuis geraken. Tot de volgende!

Herinneringen van een zomervakantie rond het zwembad zijn mooi. Zelfs als je geen zwemmer bent. Iedereen zwermt er wat omheen want water brengt rust. En deze beelden waarschijnlijk ook. Zeker voor al diegenen die gereserveerd hebben maar nog geen met water gevuld zwembad hadden gezien op de foto’s!

De zonnebedden staan ook klaar en wie aan skinny dipping denkt, weze nu gewaarschuwd. Op elk moment van de avond kunnen de lichten aanspringen…

Breng een werelds kruisvaarder en een nutteloos weetje samen en je doet een ontdekking. En niet zomaar eentje. Zet je gemakkelijk, want hier gaan we.

Om het verhaal te kunnen vertellen moet ik om te beginnen de identiteit van onze mysterieuze pelgrim in black van vorige week onthullen. Bart ‘Kinepolis’ Claeys kwam op Malpertuis het nuttige met het aangename koppelen. Tussen enkele werkbezoeken door gooide hij de spieren los in een bloesemroute door de Luberon als voorbereiding op zijn (tweede!) tocht naar Santiago de Compostela. Ik vroeg me toen nog af wat die man in godsnaam misdaan had om zulke beproeving vrijwillig te ondergaan. Maar geen probleem, vorige week liet hij me in België de nodige geloofsbrieven van het Vlaams Genootschap van Compostela zien. Hij doet dit dus echt voor de lol!

Tijdens zijn relaas over hoe het allemaal in zijn werk gaat, liet Bart vallen dat je de St.-Jacobsschelpen moet volgen om Compostela te bereiken. Schelpen…? Daar had onze inwonende archeologe Jasmine enkele weken geleden nog wat over te vertellen. Een tweede theorie over die St.-Jakobsschelp in onze gevel begint te leven. We liggen niet ver af van de Romeinse heirbaan Via Domitia die ooit dienst deed als route voor de pelgrims die vanuit Turijn, over Avignon, naar Compostela trokken. Malpertuis heeft er verder niets mee te maken want die trektochten waren vooral rond 1300 een populaire uitstap. Maar huizen rond 1700-1800 werden nu eenmaal gebouwd uit gerecupereerd materiaal en die steen werd waarschijnlijk gewoon aangesleept samen met de rest.

Wij hebben ondertussen het Vlaams kapellekenslandschap weer geruild voor de Provençaalse cabannekes ten wijnvelde. Onderweg moest ik nog denken aan Bart die deze blog iets ‘spiritueels’ hebben vond. Hij heeft er in die zin behoorlijk aan bijgedragen.