Malpertuis

Beste bezoekers, ik heb jullie de voorbije week schromelijk verwaarloosd. Maar er is dan ook in ijltempo zoveel gepasseerd dat ik het in de komende periode ruimschoots kan goedmaken.

Laat ik beginnen met de passage van deze zwarte kruisvaarder in cognito. We hadden het de eerste maal, iets meer dan 15 jaar geleden, over communicatie en vormgeving en onlangs kruisten onze wegen opnieuw. Er is veel veranderd gedurende die periode; ik zit op een heuvel 1000 km verder en als ik goed heb geluisterd, zit hij vooral op zijn “stalen ros”. Ik citeer, want onder ons gezegd en gezwegen is dat fietske eigenlijk uit lichtgewicht carbon vervaardigd. Maar zo wist onze mysterieuze bezoeker al in het verleden, in allerlei vermommingen, zijn omgeving te begeesteren en van zijn levenswandel een boeiende cinema te maken. De trainingsrit in de Luberon, afgewisseld met loodzware vergaderingen, werd goed verwerkt en hij kan binnenkort de rit naar Compostella aanvatten. (ik vraag me dan af wat die mens in godsnaam toch misdaan kan hebben, 950 km!) Met de kuiten geschoren en ingesmeerd met olijfolie, moet dit allemaal gaan lukken. ‘Way to go, El Barto!’

Het is nog steeds jachtseizoen dus Flappie nam enig risico door voor een weekje vakantie hierheen te komen. Maar terwijl ik dit schrijf is de langoor vol goede luim en leute veilig op weg terug naar huis. Het is te zeggen, thuis is voor Flappie en co ook al een beetje hier in de Luberon. De huizenjacht was voorlopig weinig succesvol maar de overtuiging dat het ooit zover komt, is sterker dan ooit. Zo sterk dat de kleine Louis spontaan zijn spaarpotje bijschuift! Zorg goed voor elkaar en tot de volgende.

Het was vorige week zondag dat Kris belde om te vragen of ze twee nachtjes konden blijven slapen. Twee? Uiteindelijk zijn Kris, Ilse en Louis gisteren, zeven nachten later, vertrokken. Hun vastberadenheid om te blijven was zo groot dat ik ‘s avonds in de gîte nog eens ben gaan kijken om zeker te zijn dat ze niet stiekem waren teruggekeerd. (we moesten ze wel doorsturen want Harry de hond was in België achtergebleven) Het reserveren van zonnebedden in november aan een zwembad waar Bob De Bouwer nog volop bezig is, was al verdacht. Maar een kleurpotloodje van ‘de kleine’ achterlaten is wel het strafste voorwendsel ooit om terug te kunnen komen! Beste Kris, Ilse en Louis, wij vonden het vooral een zeer gezellige week, met of zonder sloffen aan de haard. Bewaar de goede zin, stel het wel en de groeten aan Flappie!

We kregen de voorbije dagen behoorlijk wat water over ons heen. In Marseille waren overstromingen en de Rhône flirt op vele plaatsen nog met het noodpeil.Wij kennen het geheim. Het gebeurde al eerder. Ook die keer was Gilberte, de Regenfee uit Hasselt, op visite in onze gîte. Terwijl zij daar rustig een boekje zit te lezen, glaasje wijn bij de hand, zijn de Fransen aan het hozen. We hebben ze vandaag stilletjes op de TGV terug naar Hasselt gezet. En jawel, even later brak de zon door de wolken. Goeie reis, Gilberte, en bij de volgende waterschaarste in het zuiden zullen we bellen!

Voor een fotograaf zijn het voorjaar en najaar extra interessant. Het strijklicht streelt letterlijk alles. Boven de wijngaarden die stilaan hun rode bladeren verliezen en onder de stenen van de gîte die goud kleuren. Een combinatie om stil van te worden en een haïku over te schrijven.