Malpertuis

Voor het grootste deel, zoniet voor al onze gasten, zal de combinatie van ‘Goult’ en ‘terras’ herinneringen oproepen aan Café de la Poste. Een doorgaans zeer gesmaakte uitstap, vernemen we nadien. Over die andere beroemde terrassen van Goult hoor ik veel minder. Daarom hier een introductie en een ideetje voor een aansluitende uitstap.

Loop omhoog, door het oude ommuurde dorp, langs het kasteel tot aan de Moulin de Jérusalem. Alleen al voor het zicht op de Luberon en de vallei is het de moeite waard. Rechts van de molen zal je een bordje ontdekken met daarop “Conservatoire des terrasses”. (De Conservatoire is een organisatie van vrijwilligers die de muurtjes en bouwsels in hun oorspronkelijke staat trachten te bewaren.) Het wijst de weg naar zo’n 5ha terrassen die als volkstuintjes dienst deden. Met gestapelde stenen (echte pierre sèche) bakenden de vroegere bewoners van Goult hun perceeltjes af op de zuidflank van de berg. Sommigen bouwden bories en in enkele muurtjes kan je uithollingen zien waar de imker zijn bijen hield.Nu zal je in de tuintjes vooral olijfbomen aantreffen. Hier en daar staat een bank om op te verpozen met telkens een panoramisch zicht op de weidse omgeving.

Het wandelpad wordt zéér discreet aangegeven en men verliest er wel eens zijn weg. Misschien een goed idee om wat broodresten van de tafel van Café de la Poste mee te nemen!

Wat gebeurt er als drie bereisde Limburgse gratiën een gîte voor vier huren en bij je neerstrijken? De meeste zaken vallen onder het beroepsgeheim van de uitbaters maar enkele algemene bijzonderheden mag ik wel verklappen. Het begint namelijk onmiddellijk te gonzen van activiteit: er wordt een vers vat rosé aangestoken, een verjaardag gevierd, de helling van de ligzetels snel gecontroleerd, overbodig textiel aan de kant gegooid en spontaan klimt de temperatuur van het water in het zwembad naar 28 graden.

Onder de sterrenhemel werden herinneringen opgehaald en ervaringen uitgewisseld. Oppède-le-Vieux en Roussillon bleven hangen samen met een heerlijke lunch in Goult. ‘t Was misschien wat snel voorbij, zeker als iemand zijn horloge verliest en iedereen direct weet hoe laat het dan is; tijd om te vertrekken. ‘Time flies when you’re having fun’. Nicole, Bernadette en Régine, jullie hebben bewezen dat vrouwen wél kaart kunnen lezen dus zijn we er gerust in dat jullie veilig thuis geraken. Tot de volgende!

Fotogeniek betekent eigenlijk dat de foto mooier is dan in ‘het echt’. Ik maak me wel vaker die bedenking, als ik foto’s neem in huizen die in de vakantieverhuur terecht komen. Maar dit huis in Goult is anders. Het behoort aan een Amerikaans cineast die de gave heeft om in elk hoekje en kantje van zijn huis een verhaal te vertellen. Het is allemaal niet zo bijzonder, maar wel zeer efficiënt. Zonder enige moeite maak je hier verhalende beelden.

Een potje kleurpotloodjes in een nis in de muur, onder een wat naïeve tekening in een al even prutserig lijstje. Kinderen zijn hier zeer welkom. Daarnaast een kastje dat geleefd heeft. Een laag rood, een laag blauw, het heeft zich al aan meerdere interieurs moeten aanpassen maar hier mag het zichzelf zijn. Barsten inbegrepen. Welk nieuwsgierig neusje kan nog van de deurtjes en de schuifjes blijven? Op het kastje een vers gebonden bezempje met daaronder 2 potscherven die komen piepen. Om de huurder te zeggen: “Wie het potje breekt, poetst het op.”

Dit dorpshuisje is als een film die je meerdere malen moet zien om alle details te ontdekken. De eigenaar heeft zijn beroep niet gemist.

Bericht van het Filmfestival van Cannes: met 3 films per inwoner, per jaar,
zijn de Fransen de meest cinefiele Europeanen. Mijn bezoek van vorige week
aan dit huis kan geen toeval meer zijn. Het leven zit vol vingerwijzingen.