Malpertuis

Banon is een dorpje in het departement Alpes-de-Haute-Provence. Le zero-quatre, zoals de Provençalen zeggen, want telkens de naam voluit uitspreken duurt te lang. Wij wonen in buurdepartement Vaucluse, genummerd 84. Dat cijfer wordt in spreektaal niet gebruikt want Vaucluse bekt gemakkelijker dan le quatre-vingt-quatre. Wij volgen dit gebruik met plezier. Dat gedoe met die cijfers in het Frans is al verwarrend genoeg. Zeker als de lokale Belgenkenners ons denken te moeten helpen met nonente en septante!

Terug naar Banon. Het staat niet standaard in de reisgidsen, dit bergdorp, en eerlijk gezegd werd ik eerder gelokt door de belofte dat er een gigantische boekhandel gevestigd is dan wel door de historische site en de panoramische zichten. Die hebben we in Oppède ook. Toen ik voor een zakenbezoek in Forcalquier moest zijn, toch nog zo’n 10 km verder, leek dat een geschikt moment om dit na te trekken. Hoe kon er nu hier, op deze godvergeten plek waar slechts 1079 Banonais en Banonaises wonen, een cultuurtempel staan waar de FNAC in Parijs van gaat blozen? Het was even zoeken zelfs. Eerst kwamen we nog een beenhouwer tegen waar, zo leek het toch, voor elke bewoner een worst klaar hing. Champignons, everzwijnen, runderen, varkens en ezels, van alles draaien ze hier worsten.

We besloten de mensen te volgen die allemaal dezelfde richting uitgingen, een smal straatje in dat op een pleintje uitmondde. En daar, voor ons, als een bijenkorf voor al wie leest in het zuiden van Frankrijk, Librairie Bleuet. Boeken in hoge stapels tegen de muren, in dozen en in rekken. Op stoelen, kastjes en treden van de trappen die leidden naar meerdere tussenniveaus en verdiepingen. Op de verschillende afdelingen stonden adviseurs die zelfs konden vertellen welke titels zich tegen het plafond bevonden. Indrukwekkend in alle opzichten, ook de wachtrij aan de kassa waar als een muur de volledige Bibliotheque de la Pleiade van Gallimard stond opgesteld.

Een lekker worstje en een goed boek, meer moet dat niet zijn om de winter door te komen in de bergen.

We rijden nog steeds rond met een Belgische nummerplaat. Niet onze schuld want we willen er best wel vanaf. Maar de aanvraag voor een Frans kenteken is al driemaal door de Prefecture de Vaucluse teruggestuurd. Er zou een document ontbreken en niemand op de lokale administratieve diensten die mij kan zeggen wat het precies is. De situatie doet me denken aan de Verovering van Rome door Asterix en Obelix waar ze voor een van hun proeven in ‘het huis dat gek maakt’ terechtkomen. Als dit nog lang duurt laat ik de ambtenaren zelf zoeken naar een model A! Benieuwd welk dorpsfeest dat oplevert.

Over nummerplaten gesproken; hebben jullie er al eens op gelet, op weg van of naar het zuiden welk een triest figuur ons genummerd blik slaat? En dan heb ik het niet over de doorgaans tegen overdreven snelheid voortrazende opgeblonken bolides, maar wel over dat kromme witte bordje met slechte typografie. Duitsers, Fransen, zelfs Tsjechen en zeker Nederlanders dragen duidelijke cijfers en letters in een goed leesbaar en fraai vormgegeven lettertype. Ernaast het Europees vlagje en de landcode. Allemaal even netjes en uitgevoerd in een stevig kunststof. De Denen hebben, net als de Belgen, ook een rood biesje maar tenminste op een fatsoenlijke afstand van tekst en rand. Eerlijk gezegd, onze landgenoten rijden er belabberd bij tussen de rest. Dat verklaart misschien de snelheid waarmee ze vooruit willen.

Uitzonderingen bevestigen de regel en niks is te veralgemenen. Getuige deze Franse nummerplaat maar die dan weer uitblinkt door zijn creatieve oplossing.

De voorbije week spendeerden we in een besneeuwd België. Een overvolle agenda met als belangrijkste afspraak de 18de verjaardag van ons jongste ‘schaap’ Maxim. Het knaapje dat toen voor papa een kei beschilderde en beschreef, bouwt nu muurtjes in de Provence met grotere keien. Goed opletten van in de kleuterklas begint zijn vruchten af te werpen! Happy birthday, Max!

Na een week van vriezen, dooien, vriezen, dooien voel je jezelf wat in het nauw komen. Opgesloten, als je wil. Tijd om te ontsnappen, de tralies af te breken en de zon terug binnen te laten. De voorspellingen geven voorlopig het einde van ons huisarrest aan.

Na de ingezette dooi en de regen van gisteren, dinsdag, dachten we aan het einde te zijn gekomen van een week vol ongemakken. Niks daarvan! Vanavond is het terug beginnen vriezen en voor zondag voorspellen ze een nieuwe vlaag vlokken.

Op weg naar het werk. Bonnieux afgesloten van de buitenwereld.

Veilig wonen in een huis in de rotsen in Les Beaumettes.

De Aga Khan heeft zijn privé vliegveld in Viens. Hij slipte op een wolk?