Malpertuis

Aan alle bezoekers van Mas Malpertuis,

reëel of virtueel

een schitterend 2010 gewenst!

En de kans dat dit wel eens waarheid zou kunnen worden, is zeer groot! Uit de erfenis van de vorige eigenaar van Mas Malpertuis konden wij een oud kaartspel recupereren.(een teken!) Gezien Frankrijk het land van de Tarot is, leek het ons een goed idee het orakel bij gelegenheid van nieuwjaar eens te raadplegen. Maxim heeft met zijn onschuldige hand de mensheid vertegenwoordigd.(hij werd nadien snel ontlast van deze verantwoordelijkheid) Hij schuffelde goed, couperde met de linkerhand (die het dichtst bij het hart ligt!) en maakte een nieuw stapeltje… We kozen voor de legging met drie kaarten. Dit is het resultaat:
En wat wil dit allemaal zeggen? Wel, de koningin van Munten (Pentagrammen of Ruiten) staat voor hard werken, een goed inkomen en het zich even thuis voelen op het werk als in het gezin. Lijken me op het eerste zicht allemaal goeie principes. De koning van Munten staat voor een zakelijk zeer onderlegd persoon, werkt eveneens hard, is zelfverzekerd en geniet van de verworven (extra legale?) voordelen. Ze worden alsmaar beter, die kaarten! De tien van Bokalen (Harten) dan: die staat voor emotionele en spirituele harmonie en de culminatie en vervulling van een droom. 2010 wordt duidelijk troef!

De titel geeft perfect weer hoe onze dorpsgenoten denken over het (zoveelste) proces dat Brits cineast Ridley Scott aanspande tegen de Mairie van Oppède en (opnieuw) verloor. De beroemdheid trekt al sinds 2004 ten strijde tegen alles en iedereen die zijn uitzicht verstoort. Zo heeft hij op een bepaald moment een legertje strak in het pak zittende heren eropuit gestuurd om alle vervallen schuren, R4′s waar het gras door het dak groeit en ongeschoren hagen in zijn buurt, in kaart te brengen. Iedereen kreeg onverbiddelijk een proces aan zijn been. Zo ook de kippenboerderij die volgens Scott een storend element in zijn postkaart betekend. Voor iemand die maximum 2 weken per jaar in zijn villa in Oppède doorbrengt een op zijn zachtst gezegd buitenaards gedrag. Een Amerikaanse actrice heeft ooit nog bemiddeld tussen Scott en zijn buren. Zonder resultaat natuurlijk.

En de Franse wijnboer? Hij snoeide voort. Voorlopig staan er nog geen grote witte letters op de Luberon.

(illustratie uit het anarchistish tijdschrift L’En Dehors)

Vandaag, 14 oktober, dag op dag een jaar geleden startten wij met deze blog. Deels omdat wij wel wat kwijt willen aan deze wereld en deels ook omdat we het een fijne manier vinden om onze gîtes en de sfeer hier aan mogelijke huurders voor te stellen. Het valt mooi samen en als ik de statistieken van onze ‘brainfarting’ (zo noemen Amerikanen het schrijven op blogs zonder veel na te denken, hersenscheten eigenlijk) bekijk dan denken er blijkbaar wel meer lezers zo over. 113 berichten later hebben we bijna 5.000 bezoekers per maand! Dat zijn er gemiddeld zo’n 160 per dag en meer dan 500 lezers hebben deze pagina gebookmarked. Daar word ik stil van. Ik voel me bij het schrijven zo’n beetje als het heertje dat ik onlangs langs de drukke N100 met mijn GSM kon fotograferen. Hij parkeerde zijn autootje, stelde zijn ezeltje op en zette met enkele rake trekken de Luberon op het schildersdoek. Dat terwijl de wereld op enkele stappen aan hem voorbij raasde. Levensgevaarlijk maar mooi.

Door de drukte op Malpertuis was het wat rustiger op deze blog maar een nieuw jaar is begonnen en hopelijk blijft het jullie boeien!

Ik weet, het is ruimschoots laat om in september met vakantietips te strooien. Op de eerste officiële herfstdag dan nog. Hier en daar staat de verwarming al aan en ik gooi een zonnig vergezicht op het net. Misplaatst? Voor mooie en unieke dingen is het nooit te laat. Sowieso is het dorp Viens, waar deze foto’s genomen zijn, zelfs in hartje hoogseizoen geen trekpleister voor toeristen. Het ligt aan die ‘andere kant’ van Apt met zicht op de ruwere en grotere Luberon. De inwoners zijn drukdoende hun huizen te restaureren, de beeldhouwer werkt op het plein voor zijn deur en net buiten de omwalling op het plein staat een bizar cementen ventje te petanquen. Alsof hij met pet, peuk en al in de betonmolen is gevallen. De tijd lijkt hier niet alleen stil te staan, hij is versteend.

Er heerst een gezellige drukte op Mas Malpertuis. En daar zijn niet het minst onze gasten verantwoordelijk voor. We hebben de voorbije weken enkele opmerkelijke passages gekend. Nu ze vertrokken zijn kan ik er in alle veiligheid wat over schrijven!

Zo wil ik jullie het bezoek van Maxim, Anouchka en zonen Tibo en Viktor (foto 1) uit Brugge zeker niet onthouden. Die twee laatsten zorgden voor de nodige bewakings-
rondes rond het huis en in de olijfgaard. Tot zelfs ‘s avonds toe als ze met de ‘pitslamp’ controles gingen uitvoeren op het terrein. Bedankt jongens, we hebben op beide oren geslapen. In die Brugse week waren ook Anneke en Stefan (foto 2) te gast. Echte Luberon fans. Even leek het erop dat de verschillende bezoeken aan de vide greniers van Isle sur la Sorgue en Goult een buit hadden opleverd die niet in de auto zou passen. Wat stouwen op het einde en alles kon toch mee. Wij hebben ervan opgestoken dat in Brugge de dames ‘klokken’ in hun oren dragen en dat als het elders in België regent, het in Die Stille ‘spettert’.

Mathieu Fryns, een vroegere schoolkameraad van Maxim, kwam ook langs. Samen met ons was het even checken voor Pierre, Marleen en broer Louis wie van de twee nu voorlopig de grootste is. Mathieu zal het kapsel van Max moeten volgen, vrezen we.

Aan dezelfde tafel zaten Wim en Lies die onze, tot nu toe, jongste gast meebrachten. Kleine Toon had het naar zijn zin en papa ook. Zeker toen we aan zijn hunkering naar ‘ne grote’ voldeden. Op de foto is moeilijk te zien of er een dwars geplaatste friet zijn beide mondhoeken blokkeerde of niet. Met Wim weet je nooit.

Juli was warm, gezellig en bijzonder boeiend dank zij jullie. Het ga jullie goed en zorg goed voor elkaar!